Πέμπτη, 26 Μαρτίου 2015

ΒΗΜΑΤΑ ΣΤΗ ΒΡΟΧΗ.


Γράφει ο Τάκης Λάτσης.       


Με τα καινούργια του βήματα στη βροχή
δεκανίκι λυγμός βουβός κι η σιωπή
χάδι και ράπισμα οι στάλες
ανάσα κομμένη στ' ανηφοριού το ζόρι.
Βγήκε τρέχοντας πίσω από την ψευδαίσθηση
οι βροχοσταλιές ειν' ότι έχασε νόμιζε
και φέρνουνε στ' αγγίγματά τους μνήμες
και σου ποτίζουνε το δέρμα φωτιά κι αγέρα.
Μιλούσε με τη βροχή κι αδερφώνονταν
μαζί εξατμίζονταν , συννεφόσμιγαν
και γύριζαν πίσω στάλες , πάλι μαζί
σ' αέναο κύκλο νερού , φλόγας κι αέρα.
Σ' ένα του βήμα πέρασε μες από κεραυνό
χαραμάδα στο χωροχρόνο απροσδόκητη
τοπίο πρωτόγνωρο , ανεξερεύνητο
σκηνικό στημένο μ' αίμα , πόνο και δάκρυ.
Όλ' η διαδρομή γοητευτικά βροχερή
της ψυχής τα φώτα το σκοτάδι οργώνουν
Άνοιξη να φυτρώσει στης βερικοκιάς τους ανθούς
η αδιαμφισβήτητη ηγεμονία της τρέλας.
Ονειρικοί εφιάλτες σε πλημμυρισμένο αδιέξοδο
σκιές καταδικασμένες σε υπέρβαση μοιραία
μύριες σκέψεις , μνήμες κι αισθήσεις η βροχή
τα καινούργια του βήματα θυμίζουν αυγή.
             
                        Βροχή, ομίχλη, σκέψεις, φλόγα, έρωτας, φυγή !!!!

Πέμπτη, 19 Μαρτίου 2015

ΜΑΥΡΟ ΑΣΠΡΟ.


               Γράφει    
Ο Γιάννης. Βασ. Κούβαλης.


                  Μαύρο-Άσπρο.

Δύναμαι να μετατρέψω τας Ευμενίδας εις Ερινύας,
 μα τι μορφή παίρνουν αυταί όταν μετατρέπονται;
Μα πόσο ολίγο σου φαίνεται ένα δένδρο,
 ένα τοπίο, μια παράσταση χρωμάτων του οφθαλμού;
Μα πόσο θα μηχανορραφείς άμα μόνον τη νύχτα ιδείς,
μα πόσο περισσότερο εις αυτή θα εισέλθεις κι αν είναι πολυπλόκαμη,
 μα πόσο η απλότης δε σου φτάνει,
 πόσο νεκρή πρέπει για σε να γενεί δια να ιδείς;
Εγώ, ο Ιωάννης στ' όνομα, ω Ζευς, ω Μωυσή,
μα γιατί πατέρα δεύτερε σε μισώ τόσο πολύ;
Μα γιατί σε απεχθάνομαι;

Σχόλια Παν. Ι.Δ. Βλαχάκη.

Ο Γιάννης Βασ. Κούβαλης  έχει Κυνουριακή καταγωγή από τα Βέρβαινα . Είναι ο πρωτότοκος    του  Βασίλη Κούβαλη .  Γεννήθηκε στο Άργος 10 Νοέμβρη του 89, έζησε στην Ίο και Θήρα Κυκλάδων όπου πήγε σχολείο, παρακολούθησε μαθήματα γενικών σπουδών στο αμερικάνικο κολλέγιο, ασχολείται με την καλλιτεχνική φωτογραφία, την υποκριτική, τη μουσική, λίγο με τη ζωγραφική και με την ποίηση. Χαίρομαι Ιδιαίτερα  που ένα νέο παιδί τιμά τους ΠΑΡΝΩΝΙΤΕΣ.


Τρίτη, 17 Μαρτίου 2015

ΒΑΕΝΙΑ.

        Γράφει 

 ο Βασίλης Ιωαν. Κούβαλης              
      Βερβενιώτης Νομικός.

                                           ΘΥΜΗΣΕΣ (  Ε Βαένια ε  Δόγες.) 

Ο μπάρμπα -Μήτσιος ο Τσικούνας (Θεοδοσόπουλος) και ο μπάρμπα- Μήτσιος ο Μάγκας (Καρκούλης) οργανοπαίζοντες και άδοντες, υπό το βλέμμα του παππούλη μου, του γέρο Μούτα (Θεοδοσόπουλος) (σε β πλάνο), στη ταβέρνα του μπάρμπα Κώστα του Καραματζάνη (Άλουπα) στα Βέρβενα... - τώρα του Γιώργη του Καραματζάνη. Πρόκειται για τον περιβόητο Θόλο. Εδώ είχαν γίνει άπειρες Βερβενιωτο-κρασοκατανύξεις... Έχουν παρελάσει και έχουν γίνει "λειάδα" όλοι οι αστέρες της κανάτας του χωριού...

 Εκεί και στο πασαμάκι με τα λουλούδια, έβλεπα μικρός και καθημερινά,τους αείμνηστους: το Φώτη το Τζάλα, το Τζιμάκη, το γέρο -Χωνή, (Π. Μπούζιος) το γέρο Μούτα, το γέρο Τουρκιά (Χασάπης), τον μπάρμπα Γιώργη το Λίτσα (Κασκαμπάς), το γέρο-Πετράκο (Γαλάνης) και πολλούς άλλους, λιγότερο θορυβώδεις συγχωριανούς, να πίνουν τις περισσότερες φορές ξεροσφύρι τη σούμα τους, με κρασί του διάσημου Νεμεάτη, κρασέμπορου, Μαγούλα...

  

Παίζουν ο  Μήτσιος ο Τσικούνας - Θεοδοσόπουλος Κλαρίνο  και ο  Μήτσιος ο Μάγκας- Καρκούλης  Τούμπανο  ( Φωτό του 1975 ή 1976)

Εκεί θυμάμαι τον παππού μου το γέρο Μούτα με τον μπάρμπα Μήτσιο τον Καραγκούνη μετά από κατανάλωση βαενιών κρασιού, να χορεύουν με τα ριγέ μακριά τους σώβρακα, στεφανωμένοι με κληματόκλαρες, με μια ξέφρενη Διονυσιακή έκφραση.

Στο πασαμάκι ο μπάρμπα Νότης ο Τζάλας, έβγαζε τα δόντια των συμπατριωτών, με τα οδοντιατρικά του εργαλεία, που έφερε από την Αμερική, που δούλευε σαν βοηθός οδοντιάτρου...

 Στην αυλή της ταβέρνας ο Τζιμάκης "χάρισε" τη ζωή σε μιά σκνίπα, που έπεσε στο κρασί του, εκστομίζοντας εκείνη τη φοβερή ατάκα: "δεν σε σκοτώνω, γιατί κάνεις την ίδια δουλειά, με μένα..." (έπινε η σκνίπα).

Στην αυλή επίσης είχαν γίνει πολλά και ατέλειωτα Βερβενιώτικα γλέντια... Εκεί και κάτω από το Θόλο, μαγειρεύτηκαν άπειροι μεζέδες, αλλά και δεκάδες εκλογές, αφού ο μπάρμπα Κώστας είχε εξελιχθεί στον υπ αριθμώ ένα τοπικό παράγοντα των Κοινών στο χωριό...

Φοβερά γραφικά περιστατικά είχαν συμβεί εκεί, πολλά απ αυτά είχα την τύχη να τα ζήσω και αισθάνομαι πολύ τυχερός γι αυτό. Εποχές!!!  (Φωτό του 1975 ή 1976) –

 Σημειώνεται ότι χρησιμοποιούνται τα παρατσούκλια των εικονιζόμενων, κατά τα ισχύοντα στα Βέρβενα. Τα επώνυμα για τους μη Βερβενιώτες ).


BIOΓΡΑΦΙΚΟ ΒΑΣΙΛΗ ΚΟΥΒΑΛΗ.

 (Σκανδάλη κατά τα ισχύοντα στα Βέρβενα)

Γεννήθηκε  το 1956 στα  Βέρβενα Κυνουρίας Ν. Αρκαδίας από γονείς αγρότες... Τελείωσε 6τάξιο Γυμνάσιο στο Άστρος Κυνουρίας και σπούδασε Νομική στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης( Κομοτηνής ). Έκτοτε και μετά το στρατό δικηγορεί ανελλιπώς, αρχικά ως Μέλος του Δικηγορικού Συλλόγου Ναυπλίου με εγκατάσταση στο Άστρος (1985-1994) και ύστερα ως μέλος του Δικηγορικού Συλλόγου Νάξου, από το 1994 και μέχρι σήμερα. Κατοικεί  και εργάζεται στη Σαντορίνη, όπου και διατηρεί το Γραφείο του... Έχει δύο παιδιά, από το γάμο μου με την Αθηνά Γυπάκη (συμβολαιογράφο Ίου) το Γιάννη και το Μιχάλη.



Σάββατο, 14 Μαρτίου 2015

ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΕΚΤΑΚΤΟΥ ΑΝΑΓΚΗΣ.



      Γράφει                          
Ο  Γιάννης  Γρηγ. Κουρόγιωργας.
Ένας Αγιαννίτης της διασποράς

Ένας Αγιαννίτης της διασποράς καλεί σε εθνική ενότητα και εθνική συνεννόηση, σε μια κατάσταση εκτάκτου ανάγκης που είναι χειρότερη από πόλεμο.

  Ο Γιάννης  Γρηγ. Κουρόγιωργας   κατάγεται από προγόνους Δολιανίτες  πού  έσφαξαν τους Τούρκους  φοροεισπράκτορες  πριν την επανάσταση το 1821 και  έφυγαν από τα Δολιανά για να γλυτώσουν από τους Τούρκους  και ελεύθεροι πια εγκαταστάθηκαν στα βουνά πάνω από τη Μάννα του Νερού μέχρι το Θεολόγο  στα" Σιωματα" ,που ακόμα τα κατοικούν Κουρογιωργαίοι (οι Κοντοπαναίοι και οι Καπυλαίοι). Αυτό ήταν σαν να πήγαν στον Αμαζόνιο σήμερα.. Μάλιστα όταν ήταν στη Λουκού  κουβεντιάζανε που να γύρουν  προς τα πάνω η προς τα κάτω. Ένας είπε να πάνε στα βουνά γιατί άμα πάνε προς τα κάτω θα τους ρημάξουν οι Δολιανίτες με  τις “φλετσέτες” ( μηνύσεις ) που θα έκαναν ζημιές τα ζώα τους. Άμα γέρνανε προς τα κάτω ,οι απόγονοι  θα ήταν μεγάλοι τσιφλικάδες σήμερα…

Ο παππούς του μπάρμπα Μιχάλης η Στραβομίχαλος , πατέρας της μητέρας του,  αν και προερχόταν από αγροτική οικογένεια είχε πάει στο σχολαρχείο την εποχή εκείνη , που μόνο τα πλουσιόπαιδα πήγαιναν, και μετά στραβός βοηθούσε τους συγχωριανούς με καθημερινά μαθηματικά προβλήματα και έκανε μαθηματικά  σε μαθητές  και πληρωνότανε με κρασί,αλλά έπρεπε να είναι καλό.
Επίσης ήτανε λαϊκός δικαστής του ΕΑΜ  στον εμφύλιο και όπως έλεγε του άρεσε γιατί ο κόσμος τον σεβότανε με τις αποφάσεις του, αλλά τον κερνάγανε κιόλας κρασί , "που  έπρεπε να είναι καλό " φυσικά.
          
 Το πατρικό σπίτι του Γιάννη  Κουρόγιωργας στον  Aγιάννη περιοχή Σουληνάρι .

Γεννήθηκε στον  Αγιάννη το 1948, οι γονείς του Γρηγόρης και Σιούλα ήταν αγρότες   και όπως όλοι οι Αγιαννίτες μεγάλωσαν τα παιδιά τους  με πολύ μόχθο, αγάπη  και με τον διακαή πόθο να μάθουν γράμματα και να αλλάξουν ζωή.
Τελείωσε το μονοθέσιο δημοτικό σχολείο Aγιάννη με περίπου εκατό μαθητές και μόνο ένα δάσκαλο τον αείμνηστο Λεωνίδα Κολοβό το 1960  και το λύκειο Άστρους (όπως έλεγαν τότε το γυμνάσιο)  το 1966 ,όπου οι αγαπημένοι του καθηγητές ήταν κυρίως  οι αείμνηστοι  Λάμπρος Κορδογιάννης και  Πάνος Καμπύλης.
Τελείωσε την Νομική Αθηνών το 1971 και  ταυτόχρονα εργαζότανε  στο δικηγορικό γραφείο του αείμνηστου Άλκη Χασαπόγιαννη .Yπηρέτησε την στρατιωτική του θητεία στην Ελληνική Αεροπορία μέχρι το 1974. 

Όταν το 1974 πήρε την άδεια δικηγόρου στο Πρωτοδικείο Αθηνών, έφυγε σαν μόνιμος μετανάστης για τον Καναδά. Εκεί δούλεψε για 25 χρόνια  σαν οικονομικός διευθυντής  και γενικός διευθυντής  σε πολυεθνικές εταιρίες  μέχρι το 2005 οπότε έγινε συνταξιούχος. Είναι παντρεμένος και έχει δύο παιδιά. Επισκέπτεται συχνά την Ελλάδα κάθε Σεπτέμβριο , ξοδεύει όλο του το χρόνο σε ατέλειωτες συζητήσεις με την ηλικιωμένη μητέρα του , αγναντεύει τα βουνά του Αγιάννη από την πλατάνα του Αγιώργη  και από την Λάκα , απολαμβάνει τον Αργολικό και επισκέπτεται την φυλακή του Κολοκοτρώνη στο Παλαμήδι και τον Παρθενώνα.

 Από μικρός το 1961 άρχισε να ενδιαφέρεται για τα κοινά διαβάζοντας  συχνά και φανερά "τα Νέα" και το Δημήτρη  Ψαθά  η "το Βήμα" κάτι  επαναστατικό για εκείνη την εποχή, (μερικοί επίσης  διάβαζαν τις ίδιες εφημερίδες κρυφά ,τις δίπλωναν κατά μέσα  όταν της αγοράζανε να μην φαίνεται τι εφημερίδα ήταν). Από το 1966 ήταν ενεργό μέλος της ΕΔΗΝ (Ελληνικής Δημοκρατικής Νεολαίας ) νεολαίας της Ένωσης Κέντρου  και  διώχτηκε από την δικτατορία για τις δημοκρατικές του πεποιθήσεις.

Στις 3 Σεπτεμβρίου 1974 έδωσε το παρών στη διακήρυξη του  ΠΑΣΟΚ και έγινε ενεργό μέλος από το 1974 μέχρι το 1980. Πριν  το 1980 είχαν ανοίξει διάπλατα πια οι πόρτες στους ασκούς  του Αιόλου και όλοι οι άσχετοι και γλύφτες  με τις κουτάλες στα χέρια έτοιμοι για  πλιάτσικο (που πάντοτε υπάρχουν ) μπαίνανε στο κίνημα εύκολα χωρίς καμιά καταστατική διαδικασία για να καπελωθούνε αμέσως μετά γιατί ήταν ανίκανοι.

Αποσύρθηκε σιωπηλά  το 1980 , γιατί είναι σωστό ,οι απόντες δεν έχουν δικαιώματα.  Από την πρώτη μέρα που πάτησε το πόδι του στο Καναδά ασχολήθηκε με τα πολιτικά του Καναδά σε ομοσπονδιακό και επαρχιακό επίπεδο , γιατί θυμότανε αυτό που ο Περικλής έλεγε στους Αθηναίους , ότι  πιστεύουμε αυτός που δεν ασχολείται με τα κοινά δεν είναι φιλήσυχος , αλλά άχρηστος πολίτης.
       
 Εν Αγίω  Ιωάννη τη ../../ 1958. Δάσκαλος ο Λεωνίδας Ιωαν. Κολοβός. Παλιό Σχολείο.  

Η πολιτική και ηθική  σήψη  άρχισε να γίνεται χειρότερη το 1965 και έγινε αποπνικτική με την δικτατορία. Από τότε η σαπίλα της κάθε ηγεσίας έγινε πια  μεταδοτική πανούκλα  και  μπαίναμε σε μια βαθειά κρίση που γίνεται καθημερινά χειρότερη μέχρι σήμερα και απλώνεται παντού, που αν δεν καταλάβουμε γρήγορα που πάμε και δεν σταματήσουμε το γκρεμό,  θα μας οδηγήσει στη παρακμή και την εξαφάνιση.

Αυτές τις απόψεις  έχει  σαράντα χρόνια, που δυστυχώς γίνονται πιο φανερές με τα χρόνια. Για το λόγο αυτό το 1968 αποφάσισε να μεταναστεύσει και το έκανε χωρίς δισταγμό το 1974, αφού τελείωσε την νομική, πήρε την άδεια δικηγόρου και υπηρέτησε την στρατιωτική του θητεία.

Η μετανάστευση η αποικισμός  γίνεται από τους Έλληνες για χιλιάδες χρόνια για λόγους κοινωνικούς , ηθικούς, πολιτικούς και οικονομικούς. Οι Έλληνες διαπρέπουν περισσότερο στη διασπορά με ότι ασχοληθούν κάτι που είναι δύσκολο να γίνει στη πατρίδα. Και αυτό έχει να κάνει με την κατάκτηση της ελευθερίας.  Μην ξεχνάμε ότι το Ελληνικό πνεύμα γεννήθηκε στη διασπορά  στα παράλια της Μικράς Ασίας, εκεί μεγαλούργησε ο Θαλής  ο Μιλήσιος.

 Η μετανάστευση δεν είναι η μοναδική λύση. Υπάρχουν πολλοί τρόποι  που  μπορεί ο καθένας με τη δύναμη που έχει να ενεργήσει σωστά. Αυτό ωραία το περιγράφει ένας κορυφαίος διανοητής του εικοστού αιώνα ο Ζ.Π. Σαρτρ. Ένας νέος ρώτησε ένα ειδικό τι  είναι σωστό και ηθικό να πράξει, να μπει στην αντίσταση και να πολεμήσει ενάντια των κατακτητών η να μείνει σπίτι του και να βοηθήσει τους γέροντας γονείς του; Ο Σαρτρ λέει ότι η σωστή απάντηση είναι, ο νέος  μόνος του  συνειδητά να  αποφασίσει και  διαλέξει  και τότε θα αποφασίσει σωστά. Όταν μόνος του συνειδητά αποφασίσει  και διαλέξει,  γίνεται η γεννιέται ένας  ελεύθερος ενήλικας άνθρωπος που αρχίζει να υπάρχει. 

 Γιατί κάποιος γίνεται  επαναστάτης  η κλέφτης , ας  πούμε το καιρό της  τουρκοκρατίας, και  ένας άλλος παραμένει δούλος ή γίνεται κοτζάμπασης ή  συνεργάτης των κατακτητών; Ο καθένας μας,  λένε οι ειδικοί ,επηρεάζεται από τρία βασικά πράγματα που  είναι η κληρονομικότητα, το περιβάλλον και η ιδιοσυγκρασία μας. Λίγα μπορούμε να κάνουμε με την κληρονομικότητα, κάτι μπορούμε να κάνουμε με το περιβάλλον  και πολλά μπορούμε να κάνουμε με την ιδιοσυγκρασία μας, εδώ παίζεται όλο το παιχνίδι. Όσο περισσότερο μπορέσουμε να  κάνουμε πιο σημαντική την ιδιοσυγκρασία μας σε σχέση με το περιβάλλον και την κληρονομικότητα τόσο καλύτερα για μας. Ο καλύτερος τρόπος είναι, όπως επίσης  έλεγε και ο Περικλής στους Αθηναίους , όταν αποφασίσουμε  να κάνουμε κάτι χωρίς φόβο,  όταν γίνουμε γενναίοι, θα γίνουμε ελεύθεροι και μετά ευτυχισμένοι.
Οι κλέφτες ήταν γενναίοι και έγιναν ελεύθεροι πολύ πριν διώξουν τους τούρκους, ενώ οι κοτζαμπάσηδες έμειναν κοτζαμπάσηδες και ας έφυγαν οι Τούρκοι.

Σπίτι  κοτζαμπάση στον Aγιάννη  στην τοποθεσία  Σουλινάρι .Τώρα ανήκει  στον Καπύλα. Προσέχτε την καμινάδα.

Ας δανειστούμε  κάτι  από μια τοπική  εφημερίδα  από  μια συνέντευξη που παραχώρησε ο Κορνήλιοs Καστοριάδηs πριν το θάνατο του.

“Εάν ο ελληνικός λαός δεν είναι υπεύθυνος για την ιστορία του, τότε, ας του ορίσουμε έναν κηδεμόνα. Εγώ λέω ότι ο ελληνικός λαός -όπως και κάθε λαός- είναι υπεύθυνος για την ιστορία του, συνεπώς, είναι υπεύθυνος και για την κατάσταση, στην οποία βρίσκεται σήμερα.”

“Πράγματι, στην Ελλάδα δεν έχει υπάρξει εποχή που ο λαός να έχει επιβάλει, έστω και στοιχειωδώς, τα δικαιώματά του. Και η ευθύνη, για την οποία μίλησα, εκφράζεται με την ανευθυνότητα της παροιμιώδους φράσης: «εγώ θα διορθώσω το ρωμέικο;».

 -Ναι, κύριε, εσύ θα διορθώσεις το ρωμέικο, στο χώρο και στον τομέα όπου βρίσκεσαι.”
Φαίνεται ότι οι νεότεροι   Έλληνες τους αρέσει η αριστοκρατία,  με την νεοελληνική  σημασία και όχι την αρχαία. Αρχίσαμε από την αριστοκρατία του αίματος , περάσανε στη αριστοκρατία του πνεύματος, περάσαμε στη αριστοκρατία του χρήματος και τώρα βρισκόμαστε στη αριστοκρατία του ψέματος. Φυσικά αυτό είναι το τελευταίο σκαλί " του κακού της σκάλας ".
Γρήγορα "θαρχίσει το ανέβασμα στα σπουδαία και μεγάλα" όπως μας έλεγε ο άλλος εθνικός μας ποιητής o  Κ. Παλαμάς, που θ αρχίσει  μόνο με την εθνική ενότητα και  την εθνική συνεννόηση  για να μπορέσουμε  όλοι μαζί  πειστικά και αποτελεσματικά  να λύσουμε τα προβλήματα  μας με την τρόικα , τους θεσμούς , την ομάδα των Βρυξελλών η όπως τους λένε , για να γίνουμε νοικοκυραίοι στο σπίτι μας ,ελεύθεροι και υπεύθυνοι για τις πράξεις μας και να δούμε άσπρη μέρα  και  στον ήλιο μοίρα. 

Οι καιροί είναι πονηροί , είμαστε σε μια κατάσταση εκτάκτου ανάγκης που είναι χειρότερη από ένα πόλεμο, ας το καταλάβουμε πια, δεν έχουμε πολύ καιρό και κανένας μόνος του,  κανένα κόμμα μόνο του,  δεν μπορεί να μας σώσει, αυτό το καταλάβανε και οι πέτρες.

 Είναι ώρα να αποφασίσουμε και να διαλέξουμε.