Πέμπτη 23 Μαΐου 2013

ΑΠΌ ΕΔΏ ΠΕΡΆΣΑΝ ΟΙ ΒΆΡΒΑΡΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΊ.

    







Παν. Ι.Δ. Βλαχάκης
     Μάιος 2013

 ΑΠΌ ΕΔΏ ΠΕΡΆΣΑΝ ΟΙ ΒΆΡΒΑΡΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΊ.   Β΄ μέρος.

 Αίμα - Δάκρυα - Ορφανά παιδιά- Θλίψη - Πληγές               ανεπούλωτες- Ερείπια.

Σχόλια:Συνεχίζω και τελειώνω με τις σημειώσεις του αείμνηστου Κανελογιάννη. Προσπάθησα και  διασταύρωσα τα ονόματα . Σίγουρα κάποια λείπουν . Ας είναι ταπεινό μνημόσυνο στην μνήμη αυτών που έχουν φύγει . Ας αποτελέσει τιμή στους ελάχιστους που απέμεινα . Οποίος εχει φωτογραφίες και στοιχεία της εποχής ας τα αξιοποιήσει. Ας τα δημοσιεύσει . Δεν πρέπει να μένουν φυλαγμένα σε μπαούλα. Είναι το ελάχιστο που μπορούμε να προσφέρουμε στην Ιστορια του τόπου μας . 

Α. Εκτελεστήκαν  Από τους Γερμανούς και τους << Έλληνες >>  συνεργάτες τους .

Οι  Γερμανοί εκτελούσαν αδιακρίτως και βάσει σχεδίου αθώους ανθρώπους . Οι δολοφόνοι είχαν καθορίσει ότι για έναν σκοτωμένο Γερμανό στρατιώτη εκτελούνταν 10 Έλληνες και σε άλλες περιπτώσεις περισσότεροι. Δυστυχώς εκτελούσαν και οι << Έλληνες >> συνεργάτες τους. Παρέδωσαν τις φυλακές γεμάτες πολιτικούς κρατουμένους κατ κύριο λόγο κομμουνιστές. Στην αρχή εκτελούσαν από τους πολιτικούς κρατουμένους μετά αδιακρίτως μέχρι μικρά παιδιά . Υπάρχουν σίγουρα και άλλοι συμπατριώτες μας εκτελεσμένοι.
                         
  Eκτέλεση πατριώτη. Δέστε πίσω τον «Έλληνα». Μαγάρισε την τιμημένη στολή του Εύζωνα.   
                                                                                                           
α/α)  ΕΠΩΝΥΜΟ  ΟΝΟΜΑ   ΠΑΤΡΩΝΥΜΟ  ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ .

01)  Άρχοντας    Ιωάννης               Αναστάσιος        
Από τα Χαντάκια του Αγιάννη . Εκτελέστηκε στα Ισιώματα από παρακρατικούς
02)  Δαλιάνης  Γεώργιος  Αριστείδου  Εκτελέστηκε τους από τους Νάζι στην Κόρινθο.  
03)  Θεοδωρόπουλος           Θεόδωρος    Χαραλάμπους Του Μαστοχαράλαμπου του Ράφτη.
04)  Καμπύλης       Κωνσταντίνος     Παναγιώτου           Πλατύς.  
Από τον Αγιάννη. Εκτελέστηκε από τα στρατεύματα της Βέρμαχτ στη μεγάλη επιχείρηση τον Ιούλιο του  1944 . Θέριζε στο χωράφι του στο Ξεροκάμπι 
05)  Κολοβός      Ιωάννης               Νικολάου            
Στα Χαντάκια του Αγιάννη. Εκτελέστηκε από τα στρατεύματα της Βέρμαχτ στη μεγάλη επιχείρηση τον Ιούλιο του 1944. Έκαψαν το σπίτι του και τον έριξαν στη φωτιά.
06)  Κορδώνης   Αναστάσιος         Αθανασίου    Εκτελέστηκε απο τους Νάζι στην Κόρινθο.
07)  Νταβέλης              Γεώργιος                         Δεν υπάρχουν πλήρη στοιχεία
08)  Ντούμος      Νικόλαος                      Δεν υπάρχουν πλήρη στοιχεία
09)  Ροζολής      Ιωάννης               Γεώργιος    Εκτελέστηκε στη Χαλασμένη του Άστρους από παρακρατικούς – ΜΑΥΔΕΣ

Β. Ονόματα εις την κλούβα του τρένου από το Άστρος.

         Οι Γερμανοί για να προστατευόσουν τις αμαξοστοιχίες τους επινόησαν  την προσθήκη ενός βαγονιού μ' αιχμαλώτους. Το βαγόνι αυτό ήταν ένα κλουβί με σιδερένια κάγκελα, σαν κι εκείνα που έχουνε στα τσίρκο. Έκλειναν σ αυτό αρκετούς κρατούμενους. Ήταν η «κλούβα» με τους «ομήρους». Η κλούβα προπορευόταν σαν τμήμα του τρένου, δοκιμάζοντας τις γραμμές από τις νάρκες. Είχε μηχανισμό ο οποίος απελευθέρωνε το υπόλοιπο τρένο όταν ανατιναζότανε η Κλούβα.  Οι αντάρτες από σεβασμό για τη ζωή των συντρόφων τους απόφευγαν ν' ανατινάξουν το τραίνο με την «κλούβα». Υπήρξαν όμως περιπτώσεις που δεν μπορούσαν να το αποφύγουν. Τότε θυσίαζαν τους αθώους ανθρώπους. Οι Γερμανοί υπονόμευαν την κλούβα. Αν οι σκοποί έβλεπαν ύποπτες κινήσεις την ανατίναζαν από το τρένο. Η Κλούβα του τρένου ήταν το μεγαλύτερο ψυχολογικό μαρτύριο που μπορεί να υποστεί άνθρωπος. Ήταν εν δυνάμει μελλοθάνατοι. Πολλοί από αυτούς  τρελάθηκαν σίγουρα οι ποιο δυνατοί θα είχαν ψυχολογικά τραύματα σε όλη τους τη ζωή. Δεν ρώτησα ποτέ από σεβασμό έναν από τους αναφερόμενους παρ όλο που του είχα το θάρρος.

                     
                                  Αντάρτης πηδά από τρένο της εποχής.

α/α  Επώνυμο  Όνομα  Πατρώνυμο Παρατσούκλι  Χωριό.

01)  Κανέλος    Κωνσταντίνος       Εμμανουήλ           Άστρος
02)  Καψάλης  Θεόδωρος     Δημήτριου    Μητσέλης          Άστρος
03)  Παπαϊωάννου   Ιωάννης         Κωνσταντίνου  Ντελίκας  Άστρος      Βέρβενα.
                                        Γ. Αντάρτες.

Στην περιοχή  του Άστρους βγήκαν γύρω του 20 αντάρτες. Λόγο της συντηρητικής τοποθέτησης των κάτοικων. Κατά κύριο λόγο ήταν μαθητές του Γυμνασίου  και επαγγελματίες. Μετρημένοι ήταν οι κομμουνιστές . Βγήκαν στο Α ανταρτικό στο Β βγήκαν ελάχιστοι.
                                    

            Νικηταράς  Αντάρτης της περιοχής μας. Βιβλίο ( ΟΙ ΑΝΥΠΟΤΑΚΤΟΙ του Κων. Μπρούσαλη ) 
α/α  Επώνυμο            Όνομα         Πατρώνυμο.

1)   Αγριόγιαννης        Τάκης           Ιωάννης 
2)   Γαρδικιώτης         Ιωάννης 
3)   Δαμούλαρης        Χρίστος     Ιωάννης
4)   Δαμούλαρης        Σαράντος  Ιωάννης
5)   Καμπύλης   Βασίλειος  Αναστασίου  έπεσε μαχόμενος στο Μελιγαλά .
6)   Καμπύλης            Γεώργιος          έπεσε στην Αθήνα Δεκεμβριανά 
7)   Καμπύλης            Νικόλαος  Ιωάννης  Μπόκολας
8)   Κανατάς              Δημήτριος  Ιωάννας  Καπαρδίας
9)   Κουτίβας            Αθανάσιος  Ευστράτιου  Μπαρεμ
10) Κουτίβας            Αναστάσιος    Σταύρου   Σκορπιός
11) Λαλογιάννης      Ευάγγελος         Νικολάου 
12) Λαλογιάννης      Ευάγγελος        Σαράντου
13) Μπάρλας          Μάκης               Χαραλάμπους 
14) Παπούλιας        Ηλίας                Παναγιώτου     Τσαντούλας
15) Ροζολής             Δημήτριος        Αθανασίου    Τζίμης
16). Σελίμος             Νικόλαος          Ιωάννου   
17) Ταμπάκης          Παναγιώτης                      
18) Τζιβελόπουλος   Λάκης              Γεωργίου      Τζιορτιώνας
19) Φάκλαρης         Δημήτριος        Γεώργιου .
             
                                         Δ.  Εξόριστοι .

Η μόνη χώρα στην Ευρώπη που τιμώρησε τους αγωνιστές της λευτεριάς ήταν η χώρα μας .  Η χούντα έχρισε αντιστασιακούς τους Ταγματαλήτες !!! Μετά το 1945 γέμισαν οι φυλακές και τα ξερονήσια με αγωνιστές της αντίστασης.
                                           

                           Εξόριστος μαζί με ένα παπά από την Αρκαδία      ΦΏΤΟ Στ Κασιμάτη. 

Υπάρχουν και άλλοι συμπατριώτες εξόριστοι ας μην τους αφήσουμε στη λήθη . Την Εθνική Αντίσταση την αναγνώρισε Το  1982  στρεβλά η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.  Βρεθήκαν παιδιά στην κούνια να γίνουν αντιστασιακοί. Αν έβρισκες κάποιο καπετάνιο εν ζωή  σου έδινε μια βεβαίωση , ελάμβανες τιμητική σύνταξη. Το παιδί σου έπαιρνε μόρια για το δημόσιο  …… Κάποιοι πραγματικοί αντιστασιακοί δεν έκαναν καν τα χαρτιά τους για σύνταξη . Στην περιοχή μας σύμφωνα με το γραπτό του  Ιωάννη Κανέλου –Κανελόγιαννη είναι οι έξεις  εξόριστοι . 

α/α  Επώνυμο            Όνομα         Πατρώνυμο.

1)  Άρχοντας         Αναστάσιος . Ιωάννης       Χαντάκια
2)  Κακαβούλιας   Αναστάσιος    Αθανασίου Τάσης ο Ράφτης – Μαύρος
3)  Κανέλος          Κωνσταντίνος  Εμμανουήλ.      Γεωπόνος
4)..Κολοβός        Βασίλειος          Γεωργίου           Καραγωγέας 
5)..Κουτίβας       Αθανάσιος      Ευστράτιου    Κουρέας – Φωτογράφος
6)..Κουβαράς    Κωνσταντίνος     Πέτρου           
7)..Μαντίκος      Αθανάσιος          Ανδρέα             Ράφτης στην Αθήνα
8)..Μουτζούρης Δημήτριος        Αριστείδου  
9)..Τυροβολάς   Ηλίας             Ιωάννου           
                    
                    Ε. Έπεσαν σε μάχες.

1)   Αγριόγιαννης   Τάκης  Ιωάννης   Σκοτώθηκε στη γέφυρα του Ευρώτα  
2)  Καμπύλης    Βασίλειος   Αναστασίου Σβέντζος  Έπεσε μαχόμενος στο Μελιγαλά.
3)  Καμπύλης        Ιωάννης    Παναγιώτου   Κουλοπάνος  Έπεσε μαχόμενος στο  Θησείο στην Αθήνα .
3)  Τζαφέρης         Ιωάννης     Έπεσε μαχόμενος στην περιοχή της σχόλης Ευελπίδων  στην Αθήνα .

                                 ΣΤ. Πολιτοφυλακή
                       

                                                Ιωάννης  Εμμ. Κανέλος – Κανελόγιαννης το 1985.
01)  Κανέλος       Ιωάννης     Εμμανουήλ  Μάγερας των ανταρτών .
02)  Πυρπάσος  Νικόλαος .      
Ζ. Συλληφθέντες από τα τάγματα ασφαλείας στον Αγιάννη.
 01)  Μαγκλή       Ευαγγελία  
 02)  Κακαβούλια  Όλγα.
  Η.  Συλληφθέντες στην δικτατορία του Παπαδοπούλου .
1) Γεωργιάδης  Σπύρος                    Ζωγράφος  Μικρασιάτης.
2) Κακαβούλιας   Αναστάσιος    Αθανασίου. Τάσης ο Ράφτης – Μαύρος
3)..Κολοβός        Βασίλειος          Γεωργίου           Καραγωγέας 

4)..Κουτίβας     Αθανάσιος        Ευστράτιου   Κουρέας – Φωτογράφος.

Σάββατο 11 Μαΐου 2013

ΦΟΥΣΤΑΝΕΛΑ - ΦΟΥΣΤΑΝΕΛΑ..



Demetrios Perdikaris
  Μάης 2013                ΦΟΥΣΤΑΝΕΛΑ-ΦΟΥΣΤΑΝΕΛΑ ΠΟΥ ‘ΧΕΙΣ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΣΟΥ ΦΤΕΡΑ

Παρασκευή του Πάσχα μεγάλη μέρα για τον τόπο μας. Εθνικής σημασίας μέρα της δεύτερης συνέλευσης του Ελληνικού Έθνους. Μεγάλη τιμή για την Θυρεάτιδα γη που κάθε χρόνο την γιορτάζουμε. Αποδίδοντας της τιμές, επιμνημόσυνες δεήσεις , κατάθεση στεφάνων στους πάλε ποτέ ήρωες της πατρίδας. Όλοι εμείς που έχουμε μεγαλώσει στην Θυρεάτιδα κάποια στιγμή έχουμε λάβει μέρος σε αυτούς τους εορτασμούς. Η λιγότερη συμβολή είναι οι σχολικές παρελάσεις.. Έτσι κι εγώ έκανα το καθήκον μου από μικρή ηλικία με αρχή το νηπιαγωγείο και κάθε χρόνο μετά για τα επόμενα δώδεκα έτη σχεδόν..
Θυμάμαι τις παλιές εποχές την αναπαράσταση στο Τίλιο, τον Θειο μου τον Σοφοκλή που ήταν ντυμένος παπάς ήρωας της επανάστασης. Άλλους πολλούς ήρωες καθώς και τα φρακοφορεμένα μπουμπούκια τους τότε πολιτικούς. Τι μεγάλη μέθη και πατριωτισμός εκείνη την μέρα, φουστανελάδες παντού, ο Κολοκοτρώνης, ο Παπαφλέσσας, ο Υψηλάντης, η Μπουμπουλίνα. Τα άλογα, έρχονταν όλοι τους και όλα τους από το παρελθόν και βροντοφώναζαν.  Ελλάδα τιμή και δάφνες παντού, όσο πιο μικροί ήμασταν τόσο πιο πολύ έπαιρνε και η φαντασία τα στήθια μας. Τα φούσκωνε με Εθνική περηφάνια και ανυπομονησία να μεγαλώσουμε να γίνουμε και εμείς Ήρωες. Να σώσουμε τον τόπο μας με τον δίκαιο αγώνα μας, με την Λευτεριά μας. Να σφάξουμε τον εχθρό και να υπερασπιστούμε την μητέρα μας Ελλάδα. Ήταν μεγάλη τιμή να φόρας την φουστανέλα και το φέσι, άλλο που σε κάθε τάξη όλο γινόταν και πιο αγκαρία και όχι “σικ”
Για μένα η πιο σημαδιακή χρονιά ήταν αύτη της τρίτης δημοτικού .Ετοιμαστείτε για μπόλικο γέλιο.. Παρασκευή του Πάσχα ημέρα του κυρίου εν έτη 1974 εν Αστρει Κυνουρίας. Όπως το είχε συνήθειο ο Θεός τις τότε εποχές λαμποκοπούσε η φύσης όλη το Πάσχα Ο Ήλιος ,το πράσινο οι πασχαλιές και όλες οι ανοιξιάτικες μυρουδιές με το που άνοιγες τα μάτια σου το πρωί. Εκείνη την μεγάλη μέρα του χωριού μας μόλις ξύπνησα, έκανα τα προκαταρκτικά ένιψα τα μούτρα μου στην βρύση, μπήκα στην κουζίνα. , Τότε το “μέρος” ήταν εξωτερικό δωμάτιο του σπιτιού, το ίδιο και η “καλημέρα” διπλά στην βρύση. Το ίδιο και η κουζίνα δεν είχε εσωτερική πρόσβαση από το υπόλοιπο το σπίτι μας. Η “κουζίνα” όμως ήταν και το κεντρικό σημείο που περνούσαμε τις πιο πολλές ώρες της ημέρας στο σπίτι μας στο Γιαλό. Πλύθηκα και μπήκα στην κουζίνα και ευθύς με πηρέ η μυρουδιά από “νυχάκι”. Χαρακτηριστική μυρουδιά, το νυχάκι ήταν μέρος του αντισκωρικού εξοπλισμού της νοικοκυράς το οποίο και έβαζαν σε ρουχισμό με ειδικό βάρος και άξια. Τέτοια αξία και ειδικό βάρος είχε και η Φουστανέλα μας. Οικογενειακό κειμήλιο περασμένο από χρόνο με χρόνο σε κάθε νεώτερο        << ανήρ>> την φαμελιάς. Είχε έρθει επιτέλους η σειρά μου. Για τα επόμενα τρία η τέσσερα χρονιά ανάλογα την ανάπτυξη μου η Φουστανέλα ήταν όλη δίκη μου.  Άσπρη άσπρη με τις τετρακόσιες (400) πιέτες της σιδερωμένες μια παστρικά και με περηφάνια από την μάνα μου.  Το κόκκινο το φέσι και το μεταξωτό το μαύρο το γιλέκο, άλλα το νυχάκι νυχάκι, και το άτιμο δεν έφευγε γρήγορα απ τα ρουθούνια..
                     
 Ο Μητσιος μικρός σε στιγμές Εθνικής υπερηφάνειας μαζί με τον αδερφό του και τον ξάδερφο τους.  

Την είχε βγάλει η μάνα μου από μέρες, την σιδέρωσε και την είχε απλώσει στην ντιβανοκασέλα στο καλό δωμάτιο των ξένων, στη σάλα. Γι αυτό και δεν την είχα δει, άλλα σήμερα ήταν εκεί στην κουζίνα απλωμένη με προσοχή κομμάτι κομμάτι. Πάνω στο τραπέζι ήταν η φουστανέλα, η πουκαμίσα, το γιλέκο, το φέσι, τα τσαρούχια, το σιλάχι δερμάτινο ωραίο πολυκαιρινό, το μεταξωτό μαντήλι, οι καλτσοδέτες, το άσπρο μακρύ καλτσόν, όλα στην εντέλεια, και για μένα, γέλασαν και τ αυτιά μου. Ε! Ρε! Χαρές!! Ποιος με πιάνει σήμερα, τέτοια συγκίνηση σαν να γίνεσαι <<άντρας>>  πρώτη φορά, ή κάπως έτσι. Το μόνο που με στενοχωρούσε ήταν πως δεν είχα το μουστάκι που της έπρεπε τέτοιας Περήφανης φορεσιάς. Ούτε τα κουμπούρια και Λαζομάχαιρα που έπρεπαν στο σιλάχι. Σιγά - σιγά θα τα αποκτήσουμε κι αυτά. Στο μυαλό μου ήρθε η Ιστορία του μικρού του Θεοδωράκη του Κολοκοτρώνη όταν η μάνα του, του φανέρωσε τα κρυμμένα άρματα του πατέρα του. Που ξέρεις ίσως μόλις μεγαλώσω λίγο ακόμη να έχω και εγώ να μου φανερώσουν τα κρυμμένα τ άρματα. Αλλά τι λέω. Εμένα ο πατέρας μου ήταν θνητός, όπως και οι χρόνοι που ζούσαμε, θνητοί και ασήμαντοι. Δεν είχαν ηρώους και παλικάρια Αλόγατα και καριοφίλια, γιαταγάνια που κόβαν το Τούρκικο κεφάλι σαν να ήταν κολοκύθα. Δεν είχε μπαρουτόβολα και τα αμφισβητούμενα κρυφά σχολειά. Ειχε μονάχα ανθρωπάκια με γαϊδούρια και μουλάρια, που θέριζαν σανό και γέννημα. Φορούσαν ντρίλινα μπαλωμένα παντελόνια και παπούτσια. Πήγαιναν στο τσαγκάρικο πιο συχνά απ ότι πάνε οι γυναίκες εκκλησιά. Άδοξοι καιροί. Θνητοί γεμάτοι με φτώχια γι αυτό και την σήμερον ημέρα ο Ήλιος έλαμπε. Ήταν όλα λαμπρά και γιορτινά γιατί σήμερα βάζαμε τα γιορτινά μας. Τις φουστανέλες μας, τα φέσια μας και τα τσαρούχια μας. Παίζαμε τα ηρωικά μας εμβατήρια, γινόμαστε ήρωες του εικοσιένα έστω και στα ψέματα. Μυρίζαμε την δάφνη και το λιβάνι ακούγαμε τους μεγάλους λόγους και ψαλμούς τις ανδραγαθίες και μεγάλες πράξεις. Εμένα να μου λείπει το μουστάκι !! Αδικία μεγάλη αδικία άλλα τι να κάνω, θα την δεχτώ. Αυτά και αυτά σκαφτόμουνα όταν η μάνα με “ξύπνησε” .Έλα εδώ στο νεροχύτη να πιεις το γάλα σου, όχι στο τραπέζι να μην λερώσεις τη στολή.                                                                             
  -Τι γάλα ρε μάνα δεν πίνω γάλα του καλού καιρού τώρα θα πιω ; Δεν έχει κάνα αυγό μάτι όπως μου αρέσει;                                                                          
- Όχι μου λέει αν δεν θέλεις γάλα θα πας νηστικός, θα φας μετά την παρέλαση.                                                                                                           
-Τι λες ρε μάνα της λέω νηστικός; νηστικό αρκούδι δεν χορεύει.
- Δεν έχω ώρα μου λέει έλα να τελειώνουμε να σε ντύσω. Μετά να ‘τοιμαστώ και ‘γω. Να πάτε με τον αδελφό σου στο σχολείο και να ‘ρθητε μετά την παρέλαση στου θείου του Γιάννη. Η συνηθισμένη Κυριακάτικη και γιορτινή ρουτίνα. Μετά από την εκκλησία η παρέλαση η οτιδήποτε γιορτινό γίνονταν το πρώτο σημείο επαφής ήταν στης Λέγκος του Θείου μου του Ξιουρόγιαννη. Εκεί μαζευόμαστε άλλες φορές τρώγαμε εκεί το μεσημέρι και το βράδυ στο δικό μας σπίτι η το ανάποδο., Αν δεν υπήρχε φαΐ το λιγότερο έπιναν τον καφέ τους. Μετά την εκκλησία και μετά στου Γαϊτάνη τον φούρνο για το ταψί.
Αυτές ήταν εποχές!! Αυτές ήταν ημέρες σχόλης!! Μοσχομύριζε η πλατεία μέρα μεσημέρι!! Αυτά τα θνητά τ ανθρωπάκια με την εκκλησία τους και τα λιβάνια τους. Τα πατσουλιά και τις καλές τους φορεσιές. Κυριακή στο Άστρος ίσον γιορτή ο φούρνος του Γαϊτάνη και πιο πάνω του Γωνιά, με τα ψητά , τα ταψιά με τα γεμιστά, το αρνί ή τον κόκορα. Όλη η νοικοκυρίστικη τέχνη σ’ αυτά τα σημεία του χωριού σε μορφή ευωδίας. Μια συμφωνία από ήλιο, μυρουδιά και λαμπρότητα. Αυτό θα πει γιορτή και σχόλη, Μια Κυριακή από την εποχή τότε μιαν Κυριακή μεσημέρι στην πλατεία του Άστρους.
                                             

                                              Με εθνικές ενδυμασίες  στο Τίλιο. 

Στα δικά μας πάλι νηστικό αρκούδα δεν χορεύει και η μάνα μου βιάζονταν να με ντύσει φουστανελά για πρώτη φορά. Παρασκευή του Πάσχα και άρχισε να με ντύνει. Πρώτα το καλτσόν που μου πέσε λίγο μακρύ. Ο προηγούμενος που φόρεσε την στολή τούτη ήταν ο αδελφός μου ο Γιωργής. Η μάνα μου έκανε λάθος υπολογισμό. Ο Γιωργής έχει δυο φορές τα πόδια τα δικά μου. Αλλά αυτά είναι λεπτομέρειες σε μεροκαματιάρικες φαμελιές. Υπάρχουν και παραμάνες οπότε μόλις φόρεσα την πουκαμίσα την έβαλε μέσα στις κάλτσες σώβρακο η μάνα μου. Άρχισε να τα δένει με παραμάνες να τα σιγουρέψει όπως έπρεπε. να μην μου πέσει το καλτσόν όταν περιπατάω, μετά τις παραμάνες μου είπε να περπατήσω για να δει. Όλα καλά, η σειρά της φουστανέλας. Ήταν μεγάλη και αύτη. Έπρεπε να την γυρίσει κάνα δυο φορές και να την πιάσει κι αυτήν με παραμάνα.  Θα μπει και το σιλάχι και δεν θα φάνει μου είπε.  Εγώ είχα κατεβάσει μούρη απ τις πολλές παραμάνες. Πάλι η ίδια πρόβα περπάτα μου λέει , περπάτησα εγώ, όλα καλά. Αμ δε !!!  Το σώβρακο - καλτσόν επειδή ηταν πιο μακρύ το άνοιγμα που ειχε για ‘’ ειδικές ανάγκες’’ τώρα ηταν άχρηστο. Γιατι ηταν σχεδόν στον αφαλό μου και όχι εκεί που έπρεπε!!! Το χειρότερο ηταν στερεωμένο με παραμάνες. Όχι μόνο νηστικό αρκούδι αλλα και μουνουχισμένο απο ότι δείχνει!!! Σάμπως εχει βάσανο να είσαι ήρωας φουστανελάς !! Άρχισα να σκέφτομαι. Έλα με σκούντηξε η μάνα μου πάλι ονειροπαρμένο είσαι σήμερα .; Ξύπνα. Μετά την πρόβα η σειρά για το σιλάχι. Το πιο αγαπημένο κομμάτι της στολής αυτο περίμενα να φορέσω πιο πολύ απ όλα. Αν   μου ειναι μεγάλο, θα γίνει χαμός της λέω. Δεν πάω πουθενά, έβγαλα ρούτζα πριν καλά - καλά μου δέση σιλάχι. τσιλάχι.                                                        - Ηρέμησε μου λέει εχει ζωστήρα το σιλάχι και δένει σαν λουρίδα. Ουφ!! Ξαλάφρωσε τώρα η έγνοια μου.  Ηταν που δεν είδα άρματα να το γεμίσω… έστω και το χασαπομάχαιρο που λέει ο λόγος.  Παρά μόνο ενα πλαστικό ξεθωριασμένο λάζο απο τις Απόκριες. Τι ντροπή !! τι ντροπή, Συχωρέστε με μεγάλοι μου πρόγονοι δεν φταίω . Η  μάνα μου, ο πατέρας μου και οι δάσκαλοι που δεν το επιτρέπουν αληθινά άρματα . Αλλιώς εγώ που με βλέπετε θα ήμουνα αρματωμένος μέχρι το λαιμό. Δεν ειμαι Χέστης εγώ , δεν φταίω…υπολόγισα πως θα ξέρουν τι παίζει γατί δεν είμαι ο μόνος ξαρμάτωτος φουστανελάς, όλοι μας ξαρμάτωτοι είμαστε στην σειρά σε μια παρέλαση. Αρματωμένοι  μονάχα  είναι εκείνοι οι τυχεροί στην αναπαράσταση…αχ!!  Εκείνη η περικεφαλαία του Κολοκοτρώνη αυτο κι αν δεν ηταν πράμα τιμής και δόξας. Εκείνα τα λαμπρά τα γιαταγάνια και τα μακρύκανα τα καρυοφύλλια (ας ηταν καραμπίνες και δίκαννα κυνηγετικά)
Που θα μου πάει θα μεγαλώσω δεν θα μεγαλώσω; και μουστάκι θα βγάλω και Κολοκοτρώνης θα γίνω και Καραϊσκάκης και Νικηταράς Τουρκοφάγος ξακουστός !!!!  “Έχω στον Π.. σο μου βιολιά, έχω και τουμπελέκια κι όπως γουστάρω τα βαρώ και σπάω τα ζεμπερέκια….” ή το άλλο “Νικηταρά Νικηταρά που χεις στα πόδια σου φτερά..“…
Πέρασε και το σιλάχι έδεσε κι αυτο ευτυχώς χωρις παραμάνες και ήρθε το γιλέκο Μαύρο και λεπτοδουλεμένο με τις όμορφες βελονιές και τα σχέδια πάνω του, “Καλό” γιλέκο της εκκλησιάς όχι το καθημερινό, μονάχα που μύριζε νυχάκι έντονα.. ηταν όπως και η υπόλοιπη στολή οικογενειακό κειμήλιο όποτε η συντήρηση τους ηταν ιερή, το γιλέκο ειδικά ειχε την δικιά του Ιστορία. Δεν ηταν κομμάτι απο στολή διακοσμητή όπως και η φουστανέλα. Ηταν φορεσιά τον παππούδων μου, των προγονών μου. Όπως έμαθα δεν ηταν απο έναν πάππου μόνο, το φέσι πουκαμίσα και η φουστανέλα , ήταν του παππούλη μου του Δήμου. ( Ήρωας  έπεσε υπέρ πατρίδος στη Μικρασιατική εκστρατεία ) .Το σελάχι και το γιλέκο ήταν του γέρο Στρεβλάκου - του γεροντα που στο ‘’Κρασί του Νταρμου ‘’ο Δήμος έβαλε τα καρβουνά στις αρβύλες…..  Με έντυσε λοιπόν με ’τοιμασε μ έφτυσε για το κακό το μάτι!! Με  έστειλε στο δρόμο μου με τον αδερφο μου για το δημοτικό ,πηγε στο μέσα σπίτι να ‘τοιμαστεί για την εκκλησία. Πριν φύγουμε λέω του αδερφού μου ότι πεινούσα κι έπρεπε να φάω κάτι. Γρήγορα συμφωνήσαμε γιατι κι αυτος πείναγε κάναμε επίθεση στο μπακιρένιο τέτζερο. Εδώ  έκρυβε τα γλυκά και τα κουλούρια. Πετύχαμε διάνα το βρήκαμε με μελομακάρονα και γαλοκούλουρα. Τα μελομακάρονα ήσαν απο πιο παλια  στον πάτο.  Τα γαλοκούλουρα ηταν απ το Πάσχα εγώ προτιμούσα τα μελομακάρονα. Καταβρόχθισα τέσσερα μέχρι να προλάβει ο αδερφό μου να πάρει τα γαλοκούλουρα. Τα δίπλωσε σε χαρτί για να τα φάμε στο δρόμο., Αφού κάναμε την αναποδιά μας πήραμε το στρατί, για το σχολείο. Δεν πήγαμε  απο εκεί που  κόβαμε δρόμο, απο πίσω απ του Κεφαλόπουλου . Προχωρήσαμε  κανονικά από το δρόμο της πλατείας γιατί δεν έπρεπε να λερώσω την φουστανέλα. Βγήκαμε στο δρόμο πρώτη η Θεια Χαρίκλεια μ έφτυσε για την λεβεντιά μου!! Μέχρι να βγούμε κάτω είχα αρκετό ξεμάτιασμα απ όλη την γειτονιά να ξορκίσω τα παλιομάτια για κανα αιώνα.  Κάτω στου θείου του Θανάση συναντήσαμε και αλλα παιδιά συμμαθητές.  Μου λέει ο αδερφός μου πήγαινε εσύ με τους δικούς σου κι εγώ με τους δικούς μου.  Πήγαινε βλέπεις γυμνάσιο και δεν ηταν και άτι το καλύτερο να ειδωθεί με τα μικρά του δημοτικού. Οπότε δωρίσαμε. Ο θειος μου ο Θανάσης ο Ξιούρας,  καλή ώρα στην ψυχή του ηταν άνθρωπος καλόβουλος και έξω καρδιά. Πολύ  μα πολύ καλός φίλος με τον Βάκχο. Το πήγαινε τσίμα -τσίμα με τον Μητσέα για το ποιος ήταν ο αρχηγός τον βαρελοφρόνων. Μετά αποφασίστηκε πως είχαν πολλες δόγες ακόμα μέχρι να φτάσουν τον θείο μου τον Πάνο τον Κρεμμύδα και τον Ντρούτσια των Βερβένων. Ο θειος ο Θανάσης πιστός βαρελόφρων λοιπόν και ξακουστός σαμαρτζής. Με ειχε διδάξει πως το βούτιμο εκτός απο γέμιση για τα σαμάρια ηταν καλό για προπόνηση τσιγάρου. Εάν αποφάσιζα να γίνω καπνιστής, έπρεπε ν αρχίσω απο το βούτιμο πριν ακομα πάρω προαγωγή στις γόπες. Τι μου ήρθε λοιπόν στο νου; το βρήκατε !! Να ανάψω ένα κομμάτι βούτιμο να καπνίσω τα σεκλέτια μου για το μουστάκι και το άδειο μου σιλάχι. Αυτό έκανα. Ήξερα τα κατατόπια στο εργαστήριο του θειου μου. Έκοψα ένα κομμάτι βούτημα πήρα και τα σπίρτα απ το πετρογκάζι στην κουζίνα και δρόμο για το δημοτικό. Έφτασα στου Παπαδάκου το εργοστάσιο. Άναψα, μετά από τον συνηθισμένο βήχα σχεδόν ξέρασμα ήρθε το σώμα και δέχτηκε τον καπνό. Οι υπόλοιποι συνοδοιπόροι άρχισαν το θαυμασμό σε τούτον τον άντρακλα φουστανέλα που φουμάρει βούτιμο. Πορευτήκαμε προς το σχολείο μας να λάβουμε μέρος στην παρέλαση και την γιορτή.
                     
                                                  Παρέλαση στο Άστρος υπό βροχή .   
                        
   Μετά τα σχετικά στοιχιθείτε και τα της παρελάσεως προκαταρκτικά έδωσε ο Θεός. Αρχίσαμε να προελαύνομε περήφανα νιάτα με περίσσια λεβεντιά και καμάρι. Άρχισε η γκαργκάσα (το τύμπανο) το ρυθμό της. Ο Αέρας δεν ειχε αποκτήσει όλες τις Μουσικές του γνώσεις και δεν είχαμε φιλαρμονική. Η φιλαρμονική ηταν του στρατού. Την είχαν στημένη στην πλατεία αρκετά πιο μπροστά απο εμάς τους μικρούς.. Εν δυο εν δυο….. 
Πηγαίναμε όμορφα και καλά μέχρι που το στομάχι μου άρχισε τα παρατράγουδα. Το Βούτιμο και τα μελομακάρονα είχαν κάνει θραύση. Το μεγαλύτερο κόψιμο μου έκανε επίθεση, ο χαμός!! Άρχισα να διπλώνω τα πόδια μου και να σφίγγω τα γόνατα μου μαζί. Που να κάνω βήμα σωστό η κοιλιά μου ειχε γίνει ταμπούρλο κανονικό και πόνο!! Πόνο!! Να δουν τα μάτια σου.  Είμαστε στα δύσκολα είχαμε περάσει του μπαρμπα Αποστόλη του Χασαπογιάννη. Παρελαύναμε  ακάθεκτοι για την πλατεία και τους επίσημους. Ο Κόσμος απο κάθε πλευρά κλοιός κανονικός.  Ένοιωθα όλα τα μάτια πάνω μου. Είχα πανιάσει απο το κόψιμο και τον πόνο, έσφιγγα τα δόντια μου για το αναπόφευκτο. Δεν το βλέπω να φτάσω εκκλησία. Άρχισαν οι κλανιές , τα πιο δύσκολα ηταν θεμα δευτερόλεπτων . Εν δυο εν δυο, φτού σου !! ώρα κακιά και κακία στιγμή. Με φάγανε ύπουλα οι κακίες συνήθειες!!!! Το φαΐ και το κάπνισμα, τωρα δεν κρατιόμουν με τίποτα. Δεν με κράταγαν ούτε ο κόσμος ολόγυρα ούτε τα παλαμάκια ούτε η κυρία Κανένας!! Έπρεπε να αποδράσω αλλιώς την τιμημένη θα την λέρωνα και όχι με χώμα…!!!  Με το που φτάσαμε στο μανάβικο το Γιώργη του Γαϊτάνη υπολόγιζα να κάνω  για την σούδα προς του θειου μου του Ξιουρόγιαννη.  Αλλα ήμουν απο την άλλη πλευρά κατά το μέρος της πλατείας.  Εδώ ειχε πιο πολυ κόσμο, στο περίπτερο του μπάρμπα Γιώργη του Τζιάβρα – Βλαχάκη.  Έδωσα ύλη και οστά στον ‘’ Φουστανελά Φουστανελά που χεις στα ποδιά σου φτερά ‘’  Σπάω τον κλοιό και άρχισα την πιλαλά (που λεμε και εμεις οι χωριάτες).  Δρόμο και όπου φύγει - φύγει. Στην Κοινότητα έκανα  το μοιραίο λάθος μου πήγα για τις κοινοτικές τουαλέτες .και Οι Σκάλες με πρόδωσαν άρχισε η κάθοδος τον μελομακάρονων με βροντές και αστραπές . Δεν προλαβαίνω τίποτα στο δεύτερο σκαλοπάτι ξαναγύρισα στο δρόμο και πίσω απο τον φούρνο του Πάνου του Σαβούρδου. Απέναντι υπήρχε ενα σπιτάκι για τους εξόριστους . Είπα πως θα μπορούσα να κρυφτώ μεταξύ το σπιτάκι αυτο και τον τοίχο του εργοστάσιου. Θα τα κατέβαζα να γλιτώσω ότι πλέον μπορούσα, αλλα τζίφος.  Και όχι μόνο . Αυτές οι παραμάνες αυτές οι άτιμες οι παραμάνες με φάγανε μπαμπέσικα.. Όρισε πλέον η ροή μέχρι τα τιμημένα μου τσαρούχια τωρα η αγωνία μου και το σφίξιμο στα δόντια μετατρεπόταν σε κλάμα και τι κλάμα σχεδόν μοιρολόι , δρόμο τον δρόμο τωρα πιο αργά Με ανοιχτά τα ποδιά να φτάσω στο περιβόλι μας λίγα μέτρα πιο κάτω ευτυχώς και να περπατήσω στο μονοπάτι. Να φτάσω στο σπίτι, ντροπιασμένος και χεσμένος …Σκαρφάλωσα σιγά σιγά. Ευτυχώς λέω που δεν με είδε κανένας γιατί όλοι τους ήταν στην πλατεία και ευτυχώς που δεν ειχε αρχίσει το κακό νωρίτερα να με δουν όλοι… Έφτασα στο “Μέρος” αλλα αυτο που χρειαζόμουνα τώρα ηταν το λάστιχο και όχι η τουαλέτα, με τα τσαρουχά μου γεμάτα…και ο κεφάλι μου σκυφτό.  Έβαλα το λάστιχο στην βρύση και άρχισα να τα βγάζω σιγά σιγά…. Πρώτα τα τσαρούχια μετά προσπάθησα να βγάλω την φουστανέλα μήπως και δεν την λέρωνα.  Αλλά οι παραμάνες και το δίπλωμα που της ειχε κάνει η μάνα μου αδύνατον να την βγάλω. Το ίδιο και με το καλτσόν με τίποτα άσε που κάθε φορά που το τράβαγα προς τα κάτω όλο και πιο πολύ υλικό ταξίδευε στα πόδια μου.. Δεν μπορούσα πια απογοητεύτηκα τελείως και μέχρι να έρθει η μάνα μου ζήσε Μάη μου..
                                            
 Το θεατρικό παιζότανε απο το 1953 μέχρι το 1975.

Τρεις ώρες μέχρι να γυρίσει η μάνα μου στο σπίτι . Είχα βγάλει τα τσαρούχια τα έπλυνα καλά και τα κρέμασα στο φράχτη. Η μάνα μου μόλις με είδε κλαμένο και στο μαύρο χάλι που ήμουνα ταράχτηκε μέχρι που της είπα το κακό που μου συνέβει. Δεν μπόρεσε η κακομοίρα να κρατηθεί άρχισε να γελάει Και όσο γέλαγε τόσο γινόμουνα θηρίο.. της άρχισα να της τα ψέλνω για τις παραμάνες και όλα αυτά που μου κάνε. Με έκανε ρεζίλι αλλά πιο πολύ την ξόρκιζα μην ΄πει τίποτα στον αδερφό μου. Της έλεγα να βιαστεί πριν έρθουν με τον πατέρα μου. Αλλά του κάκου μετά απο λίγα λεπτά ήρθαν κι αυτοί και όχι μόνο είχαμε και άλλους μουσαφιραίους.  Το σοι όλο γιατι όπως είπα παραπάνω κάθε Κυριακή και σχόλη μαζευόμαστε η στο ενα σπίτι η στο άλλο Και ετσι αναρώτησαν όλοι γιατι κρεμόταν η φουστανέλα με τα μανταλάκια…….
Τωρα πως τα κατάφερα και ξέπλυνα τέτοια ντροπή και συνέχισα να φοράω φουστανέλα σε όλο το δημοτικό δεν ξέρω πως έγινε. Είναι κι αυτό απ τα μυστήρια της Θυρεατιδας ανατροφής. Μήπως ήταν η γειτονιά ; το ανέμελο παιχνίδι; η Λατσινιά με τα παιδιά ; το Μπαμ- μπουμ; το διπλό; η ελεύθερη φαντασία που δεν ειχε φυλακίσει η ανύπαρκτη τηλεόραση;  Ίσως οι Ιστορίες της μάνας για αλλα περιστατικά, που μου λέγε οταν με ξέντυνε απ την λερωμένη μου την φορεσιά. Προσπαθούσε να με κάνει να γελάσω, αντί να κλαίω. Μπορεί και να ηταν ο πατέρας που κι αυτος μου λέγε για τον τάδε και εκείνον και τον άλλον που τα είχαν “κάνει”. Σίγουρα δεν ηταν ο αδερφός μου που απο πίσω τους μου έκανε μουτσουνιές και σκεφτόταν τι παρατσούκλι θα μου κόλλαγε !!
Το βράδυ πήγαμε στην πλατεία να δούμε τους προσκόπους και την λαμπαδοφορία. Μετά γυρίσαμε στο σπίτι και ανεβήκαμε με τον πατερα μου στην ταράτσα να  τους δούμε που φτάσανε στην Απάνω γειτονία  στο βουνό. Εκεί γράψανε με φωτιές ζήτω η 21η Απριλίου 1967 !!!!!  Ύστερα ποιος ξέρει ίσως και να αποκοιμήθηκα στην αγκαλιά του . Οταν μου ελεγε  παραμύθι για τον Νίκο που κατέβηκε το ποντίκι και του έφαγε τα μαλλιά.  Ειχε κολλήσει η μαστίχα και τώρα δεν φυτρώνουνε μαλλιά σ εκείνο το σημείο…….

Πέμπτη 25 Απριλίου 2013

ΜΝΗΜΟΝΙΑ







Tου ΚΩΣΤΗ ΤΣΟΥΧΛΟΥ
Εκπαιδευτικού-Λογοτέχνη Μάρτιος 2013    

  

                     Μνημόνια

Μας έσβησε το γέλιο από τα χείλη
έφυγε η χαρά απ' την καρδιά μας,
είν' η ζωή συννεφιασμένο δείλι είν
η ζωή ολοσκότεινη βραδιά μας

Δωσίλογοι και πλάνοι Kυβερνάνε
κ' οι μικρομεροκάματοι γογγύζουν.
Σαν τα καματερά μας σεργιανάνε,
κι αυτοί ωσάν τις βδέλες

δεν τους νοιάζει από κει να βγούνε.
Έχουν αυτοί σωσίβια δεμένα,
προστάτες τoί
Φραγκολεβαντίνοι,..
ναυαγοσωστικά, τους περιμένουν
και λέν' για μας:
«ας μείνουνε στη δίνη».

Μας έβαλαν ένα σπασμένο δοιάκι
το «super puma»
όπου να' ναι φτάνει,
με το κουπί θα βρείτε την Ιθάκη,
θα φτάσετε στ' απάνεμο λιμάνι

Εμείς με τις σανίδες μες στο κύμα,
ένας στον άλλο δίνοντας κουράγιο,
του Ποσειδώνα ελπίζουμε το κρίμα,
Μα ναυαγοί θα βγούμε στο
μουράγιο;

                                     Κωστής Τσούχλος

Παρασκευή 12 Απριλίου 2013

ΠΑΡΝΩΝΑΣ ΤΑΫΓΕΤΟΣ



 
Σπυρίδων Αθ. Κωνσταντέλος
       Καστρίτης Λ. Ποιητής 
Ο Σπύρος μας χάρισε ένα ακόμη ποίημα στο ύφος των δημοτικών τραγουδιών. Ζώντας μέσα στη φύση, δύσκολα φεύγει από το Καστρί. Βλέπει και χαιρετά κάθε μέρα τον Πάρνωνα. Επισκέπτεται και το σκληρό βουνό τον Ταΰγετο. Καμιά φορά κουβεντιάζει μα τα βουνά του. Ο Πάρνωνας θυμάται σαν γέρος τις παλιές καλές μέρες που έζησαν τα παιδιά του. Δυστυχώς τα παιδιά του σκόρπισαν στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Ο Ταΰγετος διαπιστώνει την σκληρή πραγματικότητα. Δεν το βάζει όμως κάτω. Επενδύει στην πίστη και στους αγώνες των παιδιών του. Είχε και έχει και αυτός παλικάρια Ο Πάρνωνας, ο Μαλεβός μας το προπύργιο των κοινωνικοαπελευθερωτικών αγώνων συμφωνεί μαζί του. Ενθαρρύνει και βεβαιώνει τα παιδιά του ότι θα έρθουν καλύτερες μέρες. Στους χαλεπούς καιρούς ο λαϊκός ποιητής είναι αισιόδοξος. Ας συμμεριστούμε την αισιοδοξία του ΠΑΡΝΩΝΙΤΗ Σπύρου. 


                    Από αυτή την οπτική γωνία βλέπει κάθε πρωί ο Σπύρος τον Πάρνωνα .

Ταΰγετος   Πάρνωνας    Σιγολαλούν τα δυο βουνά 


Ταΰγετος και Πάρνωνας
τα δυο βουνά στ’ αγνάντιο
γλυκολαλούν, σιγολαλούν
ρωτάει το ένα το άλλο.

Πάρνωνα, γέρο-Πάρνωνα
μαρμαροθεμελιωμένε,
πες τι θωρείς απ’ τα παλιά
και εγώ αναθυμιέμαι.

Βλέπω ανδρειωμένους να περνούν
σε μαρμαρένιες στράτες,
βλέπω κοπέλες σε χορό
που μοιάζουν σαν νεράιδες

Πες μου και εσύ Ταΰγετε
απ’ το επτάκορφό σου,
τι βλέπεις τώρα, τι ακούς
ποιο ειν’ το παράπονό σου.

Βλέπω τους δύσκολους καιρούς
σαν να ’ρθαν τα γραμμένα
μαύρη αντάρα σκέπασε
όλα τα περασμένα

Μα όσο περνάει ο καιρός,
η πίστη δυναμώνει
και όποιος μπροστάρης θα σταθεί,
Δόξα τον στεφανώνει.


Τρίτη 9 Απριλίου 2013

Εθνική Αντίσταση - Εμφύλιος


Γύρω από την Εθνική Αντίσταση και τον Εμφύλιο











Tου ΚΩΣΤΗ ΤΣΟΥΧΛΟΥ Εκπαιδευτικού-Λογοτέχνη 11 Μαρτίου 2013


Παρακολουθώ από καιρό τη δια της εφημερίδας «Κυνουρία» διαμάχη και, χωρίς να πάρω θέση, θέλω να βάλω μερικά πράγματα στη θέση τους, χάρη της αλήθειας και μόνο.
 Η ιστορία, λένε, γράφεται από τους νικητές. Όμως δε διαγράφεται, δεν παραγράφεται, δεν παραποιείται και δεν υπαγορεύεται από μισαλλοδοξία, φανατισμούς, δογματισμούς και κομματικές σκοπιμότητες.
 Έχουν περάσει πάνω από εβδομήντα χρόνια και δεν επιτρέπεται η αναμόχλευση για λάθη και πάθη, που έγιναν από όλες τις πλευρές.
 Έχει επέλθει η εθνική συμφιλίωση και χαίρεται κανείς να βλέπει, θύτες και θύματα αυτής της μαύρης εποχής, να είναι αγαπημένοι στο καφενείο του χωριού να παίζουν την πρέφα τους και το τάβλι τους και να συμβιούν αρμονικά. Και είναι λυπηρό να παρακολουθείς συντοπίτες επιστήμονες σε μια διαμάχη άγονη και ανούσια.
 Άλλωστε, άλλα πράγματα καίνε τον κόσμο και ιδιαίτερα τους νέους: η ανεργία, η ακρίβεια, η φτώχεια κι όχι αν φταίει αυτός ή εκείνος γι’ αυτό ή το άλλο που έγινε εκείνη την εποχή.
 Βεβαίως πρέπει, χωρίς πάθος, να παρουσιαστεί η αλήθεια, για να μην ξεχνούν οι παλιότεροι, να αποκρυσταλλώσουν την ορθή γνώμη και να μαθαίνουν οι νεότεροι, να διδάσκονται και να αποφεύγουν τα ίδια λάθη.
 H Εθνική Αντίσταση αποτελεί το μεγαλείο του λαού μας. Όταν άλλοι λαοί υπέκυπταν ή παραδίδονταν αμαχητί στο ναζισμό, ο ελληνικός λαός όρθωσε το ανάστημά του και είπε το νέο «Όχι».
 Η Ε.Α. ήταν καθολική – εκτός μιας μικρής μερίδας που προσχώρησε στον κατακτητή και τον υπηρέτησε δουλικά. Δεξιοί, κεντρώοι, αριστεροί, κομμουνιστές, αντιστάθηκαν με σθένος και έγραψαν νέες σελίδες δόξας και ηρωισμού.
 Όλοι οι λαοί θαύμασαν την ηρωική ελληνική Αντίσταση και πολλοί ενθαρρύνθηκαν και αντιστάθηκαν. Πολλοί Έλληνες πατριώτες ακολούθησαν την εξόριστη κυβέρνηση και στη Μέση Ανατολή και συνεργάστηκαν με τους συμμάχους μας, πολεμώντας ηρωικά το Ρόμελ.
 Στην υπόδουλη πατρίδα οργανώθηκαν το ΕΑΜ, ο ΕΛΑΣ, ο ΕΔΕΣ και άλλες ομάδες ενόπλων τμημάτων και δεν άφησαν τον εχθρό σε «χλωρό κλαρί».

             

                          Ο Πάρνωνας ήταν πάντα προπύργιο της Λευτεριάς .

Η ελληνική αντίσταση προβλημάτισε πολύ το Χίτλερ, δεν του επέτρεψε να αποσύρει στρατεύματα για το μέτωπο της Ρωσίας και η καθυστέρηση αυτή έπαιξε σημαντικό ρόλο στην κατάρρευση του μετώπου του στην Αν. Ευρώπη από τα Σοβιετικά στρατεύματα.
 Η λαμπρή συνεργασία ΕΛΑΣ – ΕΔΕΣ και Άγγλων σαμποτέρ πέτυχε την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου και προκάλεσε το θαυμασμό της Ευρώπης.
 Το ΒΒC στις ανακοινώσεις του αποσιώπησε τη συμμετοχή, στο εγχείρημα, του ΕΛΑΣ με τον Άρη Βελουχιώτη και τα παλικάρια του, που ήταν οι πρωταγωνιστές.
 Όμως, η ξενόδουλη ελληνική κυβέρνηση του Ράλλη και αρκετοί άλλοι συνεργάστηκαν τυφλά και πιστά με τον εχθρό. Ίδρυσαν τα τάγματα τσολιάδων, τα Τάγματα Ασφαλείας, που έγιναν γενίτσαροι εναντίον του ελληνικού λαού.
 Θαυμάστε τον όρκο που έδιναν, όταν ντύνονταν τη στολή του Ταγματασφαλίτη: «Ορκίζομαι εις τον Θεόν τον άγιον τούτον όρκο, ότι θα υπακούω απολύτως εις τας διαταγάς του Ανωτάτου Αρχηγού του γερμανικού στρατού Αδόλφου Χίτλερ, θα εκτελώ πιστώς απάσας τας ανατεθησόμενάς μοι υπηρεσίας και θα υπακούω άνευ όρων εις τας διαταγάς των ανωτέρων μου.
 Γνωρίζω καλώς, ότι, δια μίαν αντίρρησιν εναντίον των υποχρεώσεών μου, τας οποίας δια του παρόντος αναλαμβάνω, θέλω τιμωρηθεί παρά των γερμανικών στρατιωτικών νόμων».
 Μάλιστα, έστειλαν συγχαρητήριο τηλεγράφημα (Παπαδόγκονας) στο Χίτλερ, για τη διάσωσή του από δολοφονική απόπειρα εναντίον του. «Κύριε, φύλαττε τον Φύρερ». Κι αργότερα, όταν άλλαξε η κατάσταση, αφού ήταν υπόλογοι για δολοφονίες και δουλοπρέπεια στον κατακτητή, δικαιολογούνταν ότι κατατάχθηκαν στον εχθρό, γιατί τους κυνηγούσαν οι ΕΛΑσίτες. Αυτά είναι προφάσεις εν αμαρτίαις. O πρωθυπουργός της εξόριστης κυβέρνησης (Τσουδερός) αποκήρυξε την ίδρυση των Ταγμάτων Ασφαλείας με τις δηλώσεις του (22-12-1943 και 7–1-1944):
 «Η προθεσμία θα λήξει στις 31 Ιανουαρίου 1944. Όσοι Έλληνες εξακολουθήσουν να μένουν στα Τάγματα Ασφαλείας θα θεωρηθούν εχθροί του ελληνικού λαού και μετά την απελευθέρωση, θα διωχθούν για εσχάτη προδοσία».
 O Αρχιστράτηγος των συμμαχικών δυνάμεων Αϊζενχάουερ, σε μήνυμά του προς τον ελληνικό λαό αναφέρει (3-1-1944):
 «Κάθε Έλληνας, που συνεχίζει τον αγώνα κατά του κατακτητή, είναι αντάξιος των παραδόσεων των προγόνων του. O ελληνικός λαός πληροφορήθηκε με αποτροπιασμό ότι η κυβέρνηση του Κουΐσλιγκς – Ράλλη σχηματίζει Τάγματα Ασφαλείας.
 Τα μισθοφόρα αυτά όργανα της Γκεστάπο είναι ανάξια να φέρουν το όνομα του Έλληνα. Αν δεν έπεσαν κιόλας κάτω από τα εκδικητικά βόλια των πραγματικά Ελλήνων, όσοι προλάβουν ας φύγουν, πριν ο ελληνικός λαός τους περάσει θηλιά στο λαιμό». Όπως φώναξε κι ο Κολοκοτρώνης «φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους» την εποχή του Ιμπραήμ.
 O Παν. Κανελλόπουλος, στις 27/9/1944 στην Καλαμάτα, όπου στάλθηκε ως εκπρόσωπος της εξόριστης κυβέρνησης, στο διάγγελμά του αναφέρει:
 «…Εκπροσωπώ όλες τις μερίδες του ελληνικού λαού, εκτός της μερίδας εκείνης που συνεργάστηκε με τον εχθρό…»
 Τα πράγματα άλλαξαν στη διεθνή σκακιέρα.
 Η Γερμανία καταρρέει και οι συμμαχικές δυνάμεις προελαύνουν στο Βερολίνο. Σπουδαία είναι η συνεισφορά των δικών μας Ριμινιτών που πολέμησαν γενναία στο Ρίμινι. Oι Γερμανοί εγκαταλείπουν την Αθήνα στις 12 Οκτωβρίου 1944, εγκαταλείποντας τα μίσθαρνα όργανά τους (Γερμανοτσολιάδες, Ταγματασφαλίτες) στο έλεος των αντιπάλων. Για να σώσουν το τομάρι τους, για την αντεθνική και ξενόδουλη συμπεριφορά τους από την οργή του λαού, άλλαξαν στολή και προσχώρησαν στους Άγγλους, που έπαιζαν το παιχνίδι τους και τους χρειάζονταν για να διαλύσουν τα ΕΛΑΣικά στρατεύματα, που είχαν επικρατήσει σε ολόκληρη τη χώρα, και αυτούς τους προδότες τους χρησιμοποίησαν γι’ αυτό, κι έτσι άρχισε το κακό.
 Η Αγγλία, έβλεπε με ανησυχία το φούντωμα του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και την οργή του λαού κατά των δοσιλόγων, ξέχασε αμέσως του διθυραμβικούς επαίνους για την Εθ. Αντίσταση, ξέχασε τις υποσχέσεις της για τα επινίκια προς την Ελλάδα (Βορ. Ήπειρος, Κύπρος) και εξασφαλίζοντας τη συγκατάθεση του Στάλιν στη συνάντησή του με τον Τσώρτσιλ (9 Οκτωβρίου 1944 στη Μόσχα, όπου χαράχτηκε το χαρτάκι από τον Στάλιν: η Ελλάδα: Αγγλία 90% – Ρωσία 10%) αποφάσισε να χτυπήσει τις αριστερές δυνάμεις με τους Γερμανοτσολιάδες και Ταγματασφαλίτες.
 (Δεκεμβριανά: 3 Δεκέμβρη 1944).
 O κύβος, όμως, είχε ριφθεί: O Στάλιν, δια του Δημητρώφ της Βουλγαρίας, συνιστά στον ΕΛΑΣ να συμβιβαστεί με τους Άγγλους, γιατί Ρωσία, Βουλγαρία, Γιουγκοσλαβία δεν μπορούσαν να βοηθήσουν και να επιδιώξει έναν ρεαλιστικό συμβιβασμό. Έγινε στις 11 Γενάρη 1945 η ταπεινωτική συμφωνία για τον ΕΛΑΣ και αμέσως μετά σύρθηκε στη γνωστή Συμφωνία Βάρκιζας (12-2-1945), αφού είχε προηγηθεί η Συμφωνία της Γιάλτας με τους Τσώρτσιλ – Στάλιν – Ρούσβελτ. Η Ελλάδα περιήλθε στην επιρροή της Αγγλίας με τη συγκατάνευση του Στάλιν.
 Έτσι, οι νικητές, όπως είπαμε γράφουν την ιστορία.
 Oι αριστερές δυνάμεις περίμεναν, προδομένες από τον πατερούλη Στάλιν και ταπεινωμένες από τις διαψεύσεις των ηρωικών τους αγώνων, την εφαρμογή της Συμφωνίας της Βάρκιζας, που περιελάμβανε λίγα άρθρα που τους ικανοποιούσαν. Τα άρθρα ήταν εννέα. Τα δυο αφορούσαν τον ΕΛΑΣ και τα επτά την Κυβέρνηση. O ΕΛΑΣ υλοποίησε τις δεσμεύσεις του στους όρους (απελευθέρωση των ομήρων που κρατούσαν και τον αφοπλισμό τους).
 Η άλλη πλευρά (κυβερνητική) αθέτησε τη συμφωνία κι επειδή ο Πλαστήρας επέμενε στην υλοποίηση μερικών, έστω, όρων, (τιμωρία δοσιλόγων, αμνήστευση των μη ποινικών αδικημάτων, συγκρότηση εθνικού στρατού και από τον ΕΛΑΣ κ.λπ.) τον αντικατέστησαν οι Άγγλοι με το ναύαρχο Βούλγαρη, που αμέσως έθεσε σε διωγμό τους αριστερούς με στρατοδικεία, εξορίες κ.λπ. και μάλιστα επανέφερε σε ισχύ το νόμο Τ.O.Δ. του 1871 «περί ληστείας» και από τότε επικράτησε ο χαρακτηρισμός για τους ΕΛΑΣίτες και τους συγγενείς τους «ληστοσυμμορίτες».
 Έτσι, οι δοσίλογοι, οι Γερμανοτσολιάδες, οι Ταγματασφαλίτες, με την ανοχή των Άγγλων και των μίσθαρνων οργάνων τους, πήραν το απάνω χέρι, έγιναν εξουσία και αλώνιζαν τον κρατικό μηχανισμό.
 Από την ηρωική, την ανεπανάληπτη Εθνική Αντίσταση οδηγηθήκαμε στον επάρατο διχασμό.
 Κύριοι υπεύθυνοι οι Άγγλοι, που σκόπιμα δημιούργησαν όλη αυτήν την κατάσταση, για να μην διεκδικήσουμε τα επινίκια που δικαιούμαστε.
 Κύριος αίτιος ο Στάλιν, που ενώ ξεπούλησε τους αριστερούς, δεν ενδιαφέρθηκε να διεκδικήσει από την Αγγλία μια ανθρώπινη αντιμετώπισή τους και μια δέσμευσή της ότι δε θα διωχθούν και δεν θα δημιουργηθεί εμφύλιος.
 Αντίθετα, οργίαζε η προπαγάνδα στους οπαδούς του Κ.Κ.Ε ότι η Ρωσία θα στείλει οπλισμό, βοήθεια, μέχρι και αεροπλάνα, ενώ η ηγεσία του γνώριζε το ξεπούλημα και την πλήρη αδιαφορία για το ελληνικό ζήτημα.
 Ύστερα απ’ αυτό και τον απηνή διωγμό που δέχονταν, όχι μόνο οι κομμουνιστές, αλλά και οι άλλες μη δεξιές δυνάμεις (δημοκρατικοί, φιλελεύθεροι, κεντρώοι, σοσιαλιστές, αντιβασιλικοί κ.ά.) από το δεξιό κράτος, που, παντοδύναμο και ανεξέλεγκτο οργίασε κυριολεκτικά, με πρωταγωνιστές τους ακροδεξιούς και τα αποβράσματα των γερμανόφιλων, πολλοί κομμουνιστές και αριστεροί άρχισαν να οργανώνουν το αντάρτικο, που οδήγησε στον Εμφύλιο.
 Ότι ήθελαν οι Άγγλοι το πέτυχαν. Γιατί, αν δε γίνονταν όλα αυτά και υποθέσουμε ότι, σε νόμιμες και δημοκρατικές εκλογές που θα έρχονταν σύντομα, κέρδιζαν οι κεντροαριστερές δυνάμεις, όπως ήταν φυσικό, τίποτε δεν μπορούσαν να φοβούνται οι Άγγλοι, αφού η Ελλάδα τούς ανήκε, κατά τη συμφωνία της Γιάλτας.
 Τα περί κομμουνιστικού κινδύνου, που ως σήμερα μας προβάλλουν είναι φούμαρα. Και 50% να πάρει το Κ.Κ.Ε πάλι κυβερνήσεις δεξιές θα κυβερνούν. «Ανήκομεν εις την Δύσιν» με τη συμφωνία της Γιάλτας.
 Ύστερα από τα πιο πάνω, ο αντικειμενικός αναγνώστης μπορεί βγάλει τα συμπεράσματά του και να δικαιολογήσει, να συγχωρήσει ή και να αναθεματίσει πρόσωπα, πράξεις και γεγονότα, αλλά δεν επιτρέπεται, ύστερα από εβδομήντα χρόνια να αναμοχλεύουμε πάθη και λάθη και να συντηρούμε το διχασμό, που τόσα δεινά επεσώρευσε στην πατρίδα μας.
                            
                  Αντάρτες φώτο του Σπύρου Μελεντζή.


Η Εθνική Αντίσταση, η καθολική, η ενωμένη, πρέπει να τιμάται, γιατί κρύβει το μεγαλείο του λαού μας. Είναι η συνέχεια του Έπους το 1940 και ενσαρκώνει την ομοψυχία του και τον ηρωισμό του.
 O εμφύλιος ήταν η κατάρα της φυλής μας. Μας έφερε εκατό χρόνια πίσω. Για την περίοδο αυτή, που έκλεισε οριστικά με την Εθνική Συμφιλίωση, γιορτές μίσους και πάθους και διχόνοιας δεν επιτρέπονται, γιατί κι από τις δύο πλευρές έγιναν βιαιότητες, εγκλήματα και ανοσιουργήματα.
 Ούτε επιτρέπονται χαρακτηρισμοί «ληστοσυμμορίτες», «συμμοριτοπόλεμος», «προδότες», «εγκληματίες».
 Για την Εθνική Αντίσταση να είμαστε υπερήφανοι, για τον Εμφύλιο να ντρεπόμαστε, να κάνουμε την αυτοκριτική μας και να διδαχθούμε πολλά από αυτόν.
 Ας θυμούμαστε πάντα τα λόγια του γερο – Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, όταν τον επισκέφθηκε τις τελευταίες μέρες της ζωής του ο Διονύσιος Θεσσαλός, το 1848, και του δικαιολογούσε τη δολοφονία του Κυβερνήτη Καποδίστρια από το γιό του και τον αδελφό του:
 «Δεν τα μετράς καλά, φιλόσοφε! Ανάθεμα στους Αγγλο-Γάλλους που ήσαν η αιτία κι εγώ έχασα δικούς μου και το Έθνος έχασε έναν άνθρωπο, που δεν θα τον μεταβρεί και το αίμα του με παιδεύει σήμερα».

      ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΌ                                                                                                                                       Ο Κωστής Τσούχλος
Γεννήθηκε στον Άγιο Ανδρέα Κυνουρίας σπούδασε στην Παιδαγωγική Ακαδημία Τρίπολης. Μετεκπαιδεύτηκε επί 2ετία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Από το 1963 υπηρέτησε δάσκαλος σε πολλά χωριά της υπαίθρου και αργότερα στον Πειραιά και Αθήνα.
Προήχθη σε Επιθεωρητή Δημοτικών Σχολείων και, από το 1992, σε Ειδικό Πάρεδρο του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου. Το 1997 συνταξιοδοτήθηκε. Είναι μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών από πολύ νέος.
Βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών για τη λαογραφική του συλλογή <<Τσακώνικη Λαογραφία>>.
Από νωρίς ασχολήθηκε με τη λογοτεχνία και τη συγγραφή. Έχει δημοσιεύσει πλήθος άρθρων, μελετών και εργασιών σε έγκυρα περιοδικά και εφημερίδες με θέματα διδακτικής, ψυχολογίας, παιδαγωγικής, λογοτεχνίας, ιστορίας, λαογραφίας και θεμάτων που αφορούν την Κυνουρία και Αρκαδίας. Έχει τύχει ευμενέστατης κριτικής της λογοτεχνίας μας.
Έχει αξιόλογο ανέκδοτο υλικό (ποίηση, διήγημα, μυθιστόρημα) που, δυστυχώς αναζητεί τον εκδότη του.
Είναι παντρεμένος με τη Νηπιαγωγό  Ειρήνη Στολάκη και έχουν ένα παιδί, το Γιάννη.
Έργα του
•        Αηδονολαλιές (παιδική ποίηση) Αθήνα 1963
•        Τα Σα εκ των Σων… (διηγήματα) Αθήνα 1965
•        Εύθυμο Σχολειό (σχολικό θέατρο) Αθήνα 1969
•        Οι αναμάρτητοι αμαρτωλοί (νουβέλες-διηγήματα) Αθήνα 1971
•        Κλαυσίγελως (ποίηση) Αθήνα 1975
•        Ανάλυση αναγνωστικού Ε’ Δημοτικού Αθήνα 1976
•        Ανάλυση αναγνωστικού  ΣΤ’ Δημοτικού Αθήνα 1976
•        Παιδικά τιτιβίσματα (παιδική ποίηση) Αθήνα 1976
•        Ιωάννης Καποδίστριας Αθήνα 1980
•        Το ξύπνημα της θηλυκότητας στη νεοελληνική μας ποίηση. Ψυχολογικά και παιδαγωγικά συμπεράσματα Αθήνα 1984
•        Οι Τσάκωνες στο ’21 Αθήνα 1984
•        Λαογραφικά της Τσακωνιάς Αθήνα 1993

ΣΗΜ. Τον συμπατριώτη και φίλο κ Κωστή Τσούχλο τον διαβάζω χρόνια στον τοπικό τύπο . Έχω διδαχτεί αρκετά από τα  βιβλία του. Οι απόψεις του για το δύσκολο θέμα της πρόσφατης ιστορίας είναι κατατοπιστικές . Υπάρχει μια προσπάθεια Αγιοποίησης των Δοσίλογων και των ΤΑΓΜΑΤΑΛΗΤΩΝ. O Kωστής  βάζει τα πράγματα στη θέση τούς .Δυστυχώς ήταν αρκετοί στη περιοχή μας. Αυτοί κατάντησαν τη χώρα σε αυτά τα χάλια . Αυτοί επάνδρωσαν τον κρατικό μηχανισμό μετά την λήξη του Εμφυλίου. Ας μην τους Αγιοποιούνε κάποιοι . Ήταν δοσίλογοι, γενίτσαροι και δολοφόνοι οι περισσότεροι από αυτούς.  Εκτός απο κάποια λούμπεν στοιχεία που πήγανε μαζί τους για να επιβιώσουν. Δεν υπάρχει δικαιολογία για κανένα . Ας μην προσπαθούν οι απόγονοι και οι ομοϊδεάτες τούς, να σπιλώσουν το έπος του Ελληνικού λάου.

Δευτέρα 8 Απριλίου 2013

ΤΟ ΑΣΠΡΟ ΑΛΟΓΟ ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΥΡΟ.



Παν. Βλαχάκης.                                                                                                                                       Απρίλιος 2013


ΤΟ ΑΣΠΡΟ ΑΛΟΓΟ ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΥΡΟ.

( Απονομή δικαιοσύνης σε δύο διαφορετικούς λαούς)

Την  Κατοχή στην περιοχή της λεγόμενης «μικρή Μόσχα», στην Κυνουρία, θεάθηκε πανέμορφο  άλογο στα χωράφια. Όσοι το πλησίασαν έμειναν άναυδοι. Κατάλευκο με κόκκινα μάτια σαν του κουνελιού!!! Αδέσποτο το ζωντανό. Ποιανού είναι; «Δικό μου είναι το είδα πρώτος». « Στο χωράφι μου έβοσκε άρα δικό μου είναι». «Τι λέτε ρε εγώ κάνω κουμάντο εδώ», είπε ο ψευτονταής «θα το πάρω με το ζόρι και σε όποιον αρέσει». Έγινε ένας ψιλοχαμός, κάποιος ψύχραιμος είπε. Να πάμε στο Λαϊκό Δικαστήριο. Εκεί θα λυθεί η διαφορά μας.
                 

Πως έφτασε μέχρι εδώ το θεσπέσιο ζώο ; ποιανού στην πραγματικότητα ήταν ; Όλα τα πράγματα έχουνε μια εξήγηση. Αερικό , φάντασμα , πλάσμα της φαντασίας δεν ήταν. Το άρπαξε από τον Αργολικό κάμπο και συγκεκριμένα από το χωριό Κοφίνι - Νέα Τίρυνθα- ένας Γερμανός αξιωματικός, αρχηγός αποσπάσματος !! Σώπα καλέ, οι πολιτισμένοι δεν κλέβουν άλογα. Τα επιτάσσουν !!!! Το καβάλησε, το πήγε μέχρι τα προβούνια του Πάρνωνα.
Σ' αυτό το βουνό δεν κατοικούσανε σκλάβοι και το άλογο ανασκέλωσε τον ναζί αναβάτη του και λάκισε στα χωράφια.
Το Λαϊκό δικαστήριο αποφάνθηκε να δοθεί «σε μια φτώχεια». Τελεία και παύλα . Δόθηκε σε ένα πολυφαμελίτη, φτωχό άνθρωπο, για να ζήσει τη φαμελιά του. Απονομή Λαϊκής δικαιοσύνης βασισμένη στο αίσθημα φιλανθρωπίας και λιγότερο στην ψυχρή λογική ή σε γραπτούς κανόνες - νόμους .
Ο νοικοκύρης του ακολουθούσε την ομάδα των Ούννων από απόσταση ασφαλείας. Το περήφανο ζωντανό ήταν το στήριγμα της οικογενείας του . Είχε την κρυφή ελπίδα να το πάρει πίσω στο σπίτι του. Έφτασε στο Χωριό. Είπε ότι το άλογο ήταν δικό του. Το χάιδευε, του μίλαγε, « ψαρή μου, ψαρή μου», το άλογο ανταποκρινόταν στα χάδια. Όμως, αυτό δεν έφτανε για να του το επιστέψουν . Σηκώθηκε μέγα ερώτημα: είναι αληθινά δικό του; Χαρτιά και τέτοια ο ταλαίπωρος δεν είχε. Αν πράγματι ήταν δικό το  δεν θα τον αδικούσαν.
Το Λαϊκό δικαστήριο έβγαλε κρίση: Δύο γεροδεμένα παλικάρια θα κατεβάσουνε «νοικοκύρη» και άλογο στον κάμπο του Άργους και θα αφήσουνε ελεύθερο το ζωντανό  τέσσερα (4) χιλιόμετρα μακριά από το Κοφίνι. Εάν πάει κατ' ευθείαν στο παχνί του, στο σπίτι του «νοικοκύρη», να το παραδώσουν σ' αυτόν, ειδεμή, να το φέρουν πίσω αφού πρώτα καταχερίσουνε γερά τον απατεώνα. Σοφή λαϊκή απόφαση, στηριγμένη στη γνώση του λαϊκού κριτή για τις συνήθειες των ζωντανών και στη μέσα του ριζωμένη αντίληψη για το δίκιο. .
Το άφησαν το άλογο ελεύθερο τα παιδιά, ακόμα μακρύτερα στα 5 - 6 χιλιόμετρα. Ο κάμπος ήτανε καταπράσινος, δροσερός. Δεν λοξοδρόμισε να φάει χορτάρι , δεν ζύγωσε στέρνα, να πιει  νερό . Πήγε, ντουφέκι, στο κατώι του, στο παχνί του. Δώσανε οι «εντεταλμένοι» της λαϊκής δικαιοσύνης με το νοικοκύρη, χωρίς εισαγωγικά τώρα, τα χέρια. Με την χειραψία η διαφορά λύθηκε. Το πανέμορφο και περήφανο ζωντανό γύρισε στο κατώι της αγροτικής οικογένειας. Σίγουρα θα  τους έθρεψε στα δύσκολα χρόνια της Κατοχής.
Σε μια άλλη χώρα, στην ηττημένη πια Γερμανία, τώρα. Ένας στρατιώτης  γυρνώντας από τον πόλεμο με κατεβασμένο κεφάλι, πούλησε το άλογο του σε κάποιο χωρικό. Το άλογο ανήκε στο Γερμανικό Δημόσιο . Εναντίον του στρατιώτη και του χωρικού κινηθήκανε νομικές διαδικασίες από το Κράτος. Έπρεπε να επιστραφεί ο «πολεμικός ίππος» και να τηρηθούν οι νόμοι . Χρονοβόρες, γραφειοκρατικές, ψυχοφθόρες και με οικονομικό κόστος οι διαδικασίες. Μέχρι να εκδοθεί και εκτελεστεί η απόφαση το άλογο ψόφησε. Τότε το Γερμανικό κράτος απαίτησε τη χρηματική του άξια. Οκτώ χρόνια αργότερα μετά από αλλεπάλληλες δίκες αποδόθηκε η δικαιοσύνη !! Αποδόθηκε ψυχρά, εγκεφαλικά, σύμφωνα με το νόημα του νόμου.
Γερμανός ίσον ο θρίαμβος του νομικού κανόνα, της διαταγής - Έλληνας ίσον ο θρίαμβος της ψυχής. Η διδαχή των δύο αλόγων! Άσπρο το ένα της ελευθερίας και, ασφαλώς, μαύρο το άλλο, φασιστικό.

 
                                           Λαϊκό  Δικαστήριο το 1944 Σπύρος  Μελετζής

ΣΗΜ. : Την ωραία και χρήσιμη για το ιστορικό μας «τώρα» ιστορία, μου την διηγήθηκε, ένα γλυκό απόγευμα το Μάρτη του 2013,  ο νομικός και αγαπητός μου φίλος Χ .Κ. αυτόπτης και αυτήκοος παρατηρητής της λαϊκής δίκης στο χωριό του τον Στόλο… Επειδή δεν θυμόμουν κάποια σημεία της διήγησης , επανήλθα γραπτώς. Ο Χρίστος είχε την θέληση και την υπομονή να διορθώσει αρκετά. Τον Ευχαριστώ για όλα.