Παρασκευή 7 Δεκεμβρίου 2018

ΌΧΙ ΣΤΟ ΦΟΒΟ...




     





              Γράφει
 ο Παναγιώτης Ευαγ.  Βέμμος

                            ΌΧΙ  στο φόβο, το μίσος και το ρατσισμό.

   Ποτέ οι κοινωνίες δεν ήταν κλειστές κάστες, πάντα υπήρχε η επικοινωνία, οι εμπορικές ανταλλαγές και οι πολιτιστικές επιδράσεις ακόμη και σε δύσκολες εμπόλεμες καταστάσεις. Ο διαχωρισμός ντόπιος ή ξένος μπορεί να έπαιρνε κάποιες ακραίες μορφές, όμως αργά ή γρήγορα ξεπερνιόταν και συνεχιζόταν μια ομαλή συμβίωση.
   Όπως μαρτυρεί ο ρήτορας Ισοκράτης, οι Έλληνες εκείνης της εποχής, προχώρησαν ένα ακόμη βήμα μπροστά, ξεπέρασαν την καταγωγή και θεώρησαν Έλληνες όσους είχαν ελληνική παιδεία. Αυτή την αρχή ο ελληνισμός τήρησε και επιβιώνει εξελίσσοντας διαχρονικά τη γλώσσα, τις παραδόσεις του αρκετές φορές μέσα σε πολυεθνικούς κρατικούς σχηματισμούς. Η αλλαγή θρησκείας από το δωδεκάθεο στο μονοθεϊσμό μπορεί να επηρέασε αλλά δεν άλλαξε την αντίληψη αυτή.
   Μια κοινωνία με ισχυρή πολιτιστική παράδοση δεν έχει τίποτα να φοβηθεί από τους ξένους, αντίθετα μπολιάζεται από θετικά στοιχεία που φέρουν και προχωρά μπροστά. Αυτή την πραγματικότητα επιβεβαιώνουν μια σειρά ιστορικά στοιχεία από την αρχαία, την μεσαιωνική και τη νεότερη ιστορία μας. Ο οικουμενικός ελληνισμός δεν ήταν εθνικιστικός και σοβινιστικός. Επηρέασε και επηρεάστηκε από τους Ανατολικούς λαούς τους Ρωμαίους, το Ισλάμ και το δυτικό ρεύμα της Αναγέννησης. Η νεότερη ιστορία του έχει αρκετά τέτοια στοιχεία.



             « Θρήνος» έργο ζωγράφου  Κων. Ν Μαλλιά Μουσείο Καλαβρύτων.



   Να θυμίσουμε τον Ρήγα τον Βελεστινλή, έτσι υπέγραφε ο ίδιος, γνωστός ως Φεραίο, προσωνύμιο που του πρόσαψαν αργότερα μεγαλοιδεάτες κοντυλοφόροι. Ο Ρήγας καλεί όλους τους βαλκανικούς λαούς σε εθνικό, απελευθερωτικό αγώνα  για να αποτινάξουν τον ζυγό της οθωμανικής κυριαρχίας. Συντάσσει σύνταγμα με βασική αρχή την ισότητα ατομική και φυλετική. Αυτή την αρχή τίμησε και η Φιλική Εταιρεία, που ιδρύθηκε από Έλληνες αλλά δεν περιορίστηκε σε αυτούς. Μαρτυρείται πως μέλη της έγιναν Σέρβοι και Βούλγαροι, Ρουμάνοι και Αρβανίτες. Ποιος θεωρεί τους Σουλιώτες με αρβανίτικη καταγωγή ότι δεν είναι Έλληνες ; Άλλωστε και στην Επανάσταση έχουμε τέτοια παραδείγματα. Ο Καραγεώργης, ο ιστορικός αρχηγός της Σερβικής Επανάστασης υπήρξε Φιλικός, βρέθηκε το ’21 στα Τρίκορφα και πολέμησε στη μάχη της Γράνας. Ο Χατζημιχάλης, που ίδρυσε το 1825 την πρώτη ίλη του ελληνικού ιππικού ήταν Βούλγαρος. Η τούρκικη οικογένεια Αρναούτογλου της οθωμανικής Τριπολιτσάς, που ήταν όπως δείχνει το όνομα αρβανίτικης καταγωγής προχώρησε στην Επανάσταση και παρέμεινε στην απελευθερωμένη Ελλάδα.
   Αυτοί που πρόσφατα φώναζαν στους δρόμους «Αλβανέ, Αλβανέ δεν θα γίνεις Έλληνας ποτέ » δε γνωρίζουν την ιστορία ή κυριευμένοι από το φόβο, που διοχετεύουν φασιστικές οργανώσεις, σπέρνουν το μίσος ανάμεσα στους λαούς.
   Πατριωτισμός είναι η αγάπη για την πατρίδα και όχι το μίσος για την πατρίδα των άλλων. Όταν κυριαρχεί το μίσος για την πατρίδα των άλλων τότε γίνεται εθνικισμός , σοβινισμός και δυστυχώς αυτό  ως έθνος το έχουμε πληρώσει ακριβά. Η μικρασιατική καταστροφή αποτελεί το τρανότερο παράδειγμα, όπου η εθνικιστική έξαρση της Μεγάλης Ιδέας έγινε η μεγαλύτερη τραγωδία του νεότερου ελληνισμού.
    Στο όνομα του εθνικισμού οι φασιστικές δυνάμεις του τόπου οδηγήθηκαν στη συνεργασία με τα φασιστικά ναζιστικά στρατεύματα στην Κατοχή και οδήγησαν χιλιάδες πατριώτες στα εκτελεστικά αποσπάσματα και στην αποδοχή της επέκτασης της Βουλγαρικής ζώνης Κατοχής στη Μακεδονία. Οι ίδιες δυνάμεις στη Κύπρο οδήγησαν τον « Αττίλας » και κατέλαβε το 40% του νησιού αλλά και σε χιλιάδες αγνοούμενους και πρόσφυγες. 


   Αυτά τα λόγια ειπώθηκαν για να κατανοήσουμε πού οδηγούμαστε όταν μας κυριεύει ο εθνικισμός και σπέρνουμε αφειδώς το μίσος ανάμεσα στους λαούς. Μπορεί πρόσκαιρα κάποιες διεφθαρμένες κυβερνήσεις και πολιτικές δυνάμεις να επιβιώνουν στηριζόμενες στις μεγάλες δυνάμεις, οι οποίες αύριο όμως θα ξεχάσουν εξυπηρετώντας τα δικά τους συμφέροντα.
   Είναι επικίνδυνο να προωθούνται οι ιδέες αυτές στη νέα γενιά, ενώ η πολιτική και πνευματική ηγεσία του τόπου υποβαθμίζει το φασιστικό κίνδυνο και δεν τον αντιμετωπίζει άμεσα ιδεολογικά και πολιτικά, υποκινούμενη από άγνοια κινδύνου ή καιροσκοπισμό.

Δευτέρα 3 Δεκεμβρίου 2018

Η ΛΟΥΛΟΥ.









Γράφει ο 
Παν. Ι.Δ. Βλαχάκης. ©


     Ορεινή Κυνουρία, δυο εργάτες μοχθούσαν για τον επιούσιο κάτω από τον καυτό ήλιο κτίζοντας ένα πέτρινο τοίχο. Κτίστης ο μαέστρος της πέτρας ο μπάρμπα Γιώργης και αποδώτης ο γείτονας και φίλος του ο Γιάννης. Ο Αποδώτης φρόντιζε για τη λάσπη και έσπαζε με τη Βαριά τις μεγάλες πέτρες. ο Μάστορας με το ματρακά τις καθάριζε και με το χτένι τις διαμόρφωνε. Έτσι δαμαζόταν η αρχέγονη πέτρα « βγαλμένη» από το Ξεροκάμπι. Μετά τις τοποθετούσε με τέχνη ρίχνοντας ενδιάμεσα τη λάσπη και έτοιμο το έργο.
   Ένα παιδάκι κοκκαλιάρικο και αναποδιασμένο έφερε το κολατσιό του πατέρα του μαζί με ένα μπουκαλάκι Αγιαννίτικο κοκκινέλι. Ο Μάστορας απάντησε στο χαιρετισμό του παιδιού με ένα πλατύ χαμόγελο. Ο μικρός τον σεβότανε αλλά τον κούραζε ζητώντας να του διηγείται ιστορίες από την Κατοχή και από την αιχμαλωσία του στα στρατόπεδα εργασίας στη Γερμανία. Σήμερα του ζήτησε άλλα! Μπάρμπα Γιώργη τώρα που θα τρώτε με αφήνεις να φτιάξω δυο πέτρες; ©


                Κτίσιμο πέτρινου σπιτιού στο Άστρος αρχές δεκαετίας του 1950.

   Ο καλός αυτός άνθρωπος του είπε: « Πάρε τα εργαλεία και προσπάθησε, πρόσεχε τα δάκτυλα σου.» Συγχρόνως του «έδειξε » τα νερά της πέτρας και κάθισε να κολατσίσει. Ο μικρός παιδεύτηκε αρκετά και ψηλοκατάφερε να λειάνει τις πέτρες. Τις έδειξε στους ανθρώπους του με καμάρι και περίμενε επιβράβευση.
Αντί να εισπράξει επαίνους και επιβεβαίωση οι ήρωες της εργασίας τον φώναξαν κοντά τους και τον ορμήνεψαν να «Μάθει Γράμματα». Ο Μάστορας το καρότο ο πατέρας το μαστίγιο. Ο πρώτος :« Παιδί μου η δουλειά αυτή είναι παιδεψήλα να προσπαθήσεις στο σχολειό ώστε αργότερα να σπουδάσεις». Ο πατέρας: «Αν ξαναπιάσεις στα χέρια σου ματρακά, χτένι ζύγι, αλφάδι και μυστρί θα έχουμε ντράβαλα κατάλαβες;»
   Ο Αιθεροβάμων δυσαρεστήθηκε και κάθισε ποιο πέρα βγάζοντας από τη τσέπη του δυο σελίδες από το ΒΗΜΑ της περασμένης Κυριακής. Το απόκομμα αναφερόταν στην συντριβή των κομμουνιστοσυμμοριτών…. Άφησε τη φαντασία του να τρέξει στις κορυφογραμμές του Γράμμου. Περίμενε να πάρει τα πράγματα και να φύγει για το σπίτι. Μουρμούρισε « Κανονικά εσείς οι εργάτες έπρεπε να ψηφίζετε ΚΚΕ με τα μπούνια ». Φράση Βαριά και απαγορευμένη για την εποχή.
    Ο Μάστορας είχε πλησιάσει άκουσε τον μονόλογο του. Ο μικρός του έδωσε την εφημερίδα δείχνοντας του την φωτογραφία. Ο άνθρωπος σκοτείνιασε και είπε στο παιδί χαμογελώντας πικρά με νόημα: « Είναι σωστό αυτό που είπες αλλά εγώ δεν μπορώ να το ψηφίσω γιατί όταν υπηρετούσα την θητεία μου στο Γράμμο, οι κομμουνιστές μου έκαναν κου -κου- κου με τα πολυβόλα! » Ο μικρός άρπαξε την ευκαιρία και τον ρώτησε που και πως βρέθηκε στρατιώτης στο Γράμμο αφού ήταν αιχμάλωτος στη Γερμανία !
   « Όπως σου διηγήθηκα την προηγουμένη φορά είμαστε τυχεροί που γυρίσαμε με πολλές ταλαιπωρίες από τα Γερμανικά κάτεργα. Θυμάσαι την ιστορία με τον Τάσσαρο, το βόδι και το σπαθί; Ευτυχώς δεν πέθανε κανένας Αγιαννίτης. Μόνο ο Γιώργης ο Καπότας χάθηκε μάλλον περιπλανήθηκε στην Κεντρική Ευρώπη και επέστρεψε μετά από χρόνια.
   Έπρεπε να υπηρετήσω τη στρατιωτική μου θητεία. Παρουσιάστηκα το 1947. Τότε ήταν ο Ανταρτοπόλεμος. Από την Αρκαδία είμαστε σαράντα άτομα. Πεντέξι είμαστε πρώην κατάδικοι στα στρατόπεδα των γερμανών και οι υπόλοιποι ήταν αριστεροί, Μακρονησιώτες. Είχαν υπογράψει δήλωση και τώρα υπηρετούσαν την θητεία τους. Πολεμήσαμε στην πρώτη γραμμή στο Γράμμο και στο Βίτσι. Όπως καταλαβαίνεις όλους μας είχαν για σκότωμα.


Όρχος ασθενοφόρων του αστικού στρατού στην περιοχή της Φλώρινας. Εδώ υπηρετούσε σαν οδηγός τους ένας άλλος συμπατριώτης μας. ©
 
   Οι αντάρτες σε αυτά τα βουνά έπαιζαν το τελευταίο τους χαρτί. Ήταν οργανωμένοι σε γραμμές άμυνας. Είχαν πολυβολεία και οχυρωματικά έργα. Ήταν καλοί μαχητές ακόμα και οι γυναίκες πολεμούσαν με πείσμα και γενναιότητα . Ας λένε ότι ήταν μπουλούκια και άτακτοι. Εμένα να ρωτήσεις που μας θέρισαν πολλές φορές.
  Ας αναφέρω ένα από τα πολλά συμβάντα. Όταν καταλάβαμε ένα λόφο με βαριές απώλειες, βρήκαμε καμένη από Ναπάλμ γερμένη πάνω στο πολυβόλο της μια νεκρή κοπέλα. Δίπλα της είχε πέσει ο γεμιστής του πολυβόλου που ήταν ένα αμούστακο παιδί γύρω τα δεκαέξι. Μας είχαν κρατήσει δυο μέρες και είχαμε υποστεί απώλειες μέχρι που τους βομβάρδισε η αεροπορία. Πρέπει να ήταν και άλλοι που με κάποιο τρόπο γλύτωσαν.
  Από τους σαράντα γυρίσαμε ζωντανοί οι ένδεκα όπως προείπα όλοι καταγόμαστε από την Αρκαδία εκτός από έναν Αθηναίο. Ήταν ένα πολύ ψηλό αδύνατο παιδί με γυαλάκια. Είχε μακρόστενο πρόσωπο και ήξερε πολλά γράμματα. Ήταν ο γραφέας του λόχου μας. Τα χέρια του ήταν πολύ λεπτά με μακριά δάκτυλα σημάδι ότι δεν είχε πιάσει ποτέ του φτυάρι και ξυνιάρι. Ήταν ευαίσθητος δεν άντεχε τις κακουχίες. Τον προσέχαμε γιατί ήταν καλό παιδί. Το επάγγελμα του ήταν Αρχιτέκτονας ή Ζωγράφος τέλος πάντων κάτι τέτοιο.
  Το παράξενο ήταν ότι είχε μαζί του ένα σκυλάκι. Ένα λευκό από αυτά του σαλονιού, μια Λουλού! Τη λουλού την αγαπήσαμε όλοι εκτός από τον αγριάνθρωπο το λοχαγό μας που ήθελε να το διώξει ή να το σκοτώσει με το πρόσχημα ότι αν γάβγιζε θα μας πρόδιδε στον εχθρό. Έλεγε στο παιδί να το πετάξει ειδάλλως θα βγάλει το μπιστόλι του να το εκτελέσει. Εκείνο λούφαζε στον κόρφο του αφεντικού του και δεν γάβγιζε ποτέ. Όταν καταλάβαινε άνθρωπο τράβαγε το αφεντικό του από το παντελόνι γρύλιζε σιγά και μας έδινε σήμα!
   Ανεβαίναμε ακροβολισμένοι σε μια πλαγιά δίπλα από ένα ποταμάκι. Οι Αντάρτες μας έβαλαν με όλμους και βαριά πολυβόλα κάποιοι τραυματίστηκαν και σκοτώθηκε ο συνάδελφος από την Αθήνα. Τον θάψαμε πρόχειρα δίπλα στο ποταμάκι. Το σκυλάκι έκλεγε συνέχεια πάνω στον τάφο του αφεντικού του. Όταν φεύγαμε κάποιος πήγε να το πάρει κοντά του. Εκείνο έφυγε κλαίγοντας και κρύφτηκε στα πυκνά φυλλώματα. Μας έκαψε την καρδιά η συμπεριφορά του ζωντανού και όχι τόσο ο θάνατος του ανθρώπου γιατί είχαμε αρχίσει να τον συνηθίζουμε...
   Όταν τελείωσαν οι επιχειρήσεις αποδεκατισμένοι και τσακισμένοι από την κούραση σταματήσαμε στο σημείο που είχε σκοτωθεί ο συνάδελφος. Με έκπληξη αντικρίσαμε πάνω στον τάφο του κομμάτια δέρματος, τρίχες και κόκκαλα από το σκυλάκι. Είχαμε δει τον χάρο με τα μάτια μας. Είχαμε χάσει πολλούς συναδέλφους. Είχαμε αγριέψει και σκληρύνει πολύ. Μπροστά στην συγκινητική αυτή εικόνα κάποιοι δακρύσαμε. Ένας συνάδελφος παρ΄ όλη την κούραση του έβγαλε τα σκαπανικά του και έσκαψε ένα πρόχειρο μικρό μνήμα όπου έθαψε τα λείψανα από το σκυλάκι δίπλα από τον τάφο του αφεντικού του. ©


                                                  Μικρόσωμο σκυλάκι. 

    Μεγάλη η συγκίνηση που μας χάρισε το πιστό και αφοσιωμένο ζωντανό. Όπως γνωρίζεις στην αιχμαλωσία με τον αδελφό μου το Μήτσιο είχαμε τραβήξει πολλά… εδώ όμως λύγισα…. Μερικοί σκουπίσαμε με τρόπο τα μάτια μας. Ο λοχαγός, ο αγριάνθρωπος μαλάκωσε για λίγο δεν είπε τίποτα και μας κοίταζε σαν χαμένος.
   Παιδί μου σου εύχομαι να μην ζήσετε ποτέ πόλεμο. Ο μικρός πρόσεξε ότι τα μεγάλα κατακάθαρα μάτια του μάστορα ήταν βουρκωμένα. Ο μάστορας άρπαξε το ματρακά και συνέχισε την ειρηνική εργασία του. Την πάλη με την αρχέγονη πέτρα.

Παρασκευή 2 Νοεμβρίου 2018

ΤΙΤΑΝΟΜΑΧΊΑ








Γράφει ο 
Παν. Ι.Δ. Βλαχάκης. ©

   Πλατεία του Αγιώργη, Αγιάννης Κυνουρίας Αύγουστος του196. πέντε έξι χαρτόμουτρα ξεκουράζονταν από το χοντρό χαρτοπαίγνιο- πόκα- κάτω από την Πλατάνα. Στην ανηφόρα δίπλα από το πάλε ποτέ καφενείο του Κατσούλη ανέβαινε βαριοπατώντας ένας ηλικιωμένος ντυμένος με παλιόρουχα που αν τον έβλεπες βράδυ θα σου κοβότανε το αίμα από το φόβο.
   Ήταν ο Νικόλαος Λαλογιάννης ή ο Νικόλας ο Λάλας, στο χέρι του κρατούσε ένα χοντρό κακομούτσουνο ραβδί στον ώμο του είχε ένα ξυνιάρι που είχε κρεμασμένο ένα ταγάρι. Κοντός, με φαρδιές πλάτες, χοντρά χέρια και με παραμορφωμένα από το σκάψιμο δάκτυλα, το βάδισμα του και οι κινήσεις του ήταν αργές, βαριές. «Γεια σας ρε καλόγεροι! Τι κάνετε ρε; Καλόγερε καλόγερε πουν΄ τα μοναστήρια σου τούμπανο τα αρχι….α σου» Χαιρέτησε με μια μπάσα μα πολύ μπάσα φωνή του.


                  Το σπίτι του Νικόλα στον Αγιάννη.
   Ο Νικόλας ο Λάλας είχε καταμείνει στο Γιαλό, το καλυβάκι του είναι ακόμα στη γειτονιά μας. Στον Aγιάννη είχε «περιουσία» ένα χωραφάκι και ένα αμπελάκι στο Λινοβροχιό. Στο αμπελάκι είχε μια καλατζιούκα με σκουριασμένους ντενεκέδες και παλιόξυλα. Είχε και σπίτι στα Γιανακέικα πάνω από τον Αγιώργη.
   Οι καλοθελητές, οι αγοραίοι, τα χαρτόμουτρα ήθελαν να σπάσουν τη μονοτονία τους και να κάνουν πλάκα. Έστειλαν ένα παιδί να φωνάξει το Λουφολιά που καθόταν στην πλατάνα του Μακαρούνα. Ο μπάρμπα Λιάς έφτασε φουριόζος και τους ρώτησε: «Τι θέλετε ρε Κηφήνες; Θέλετε να φωνάξω κάτι ή να σας κάνω κανένα θέλημα;»©
   Ήρθε ο Λάλας από το Γιαλό και θα σε διώξει από το Χωριό! Θα χάσεις την εξουσία σου, δεν θα σε λογαριάζει κανείς, θα γίνεις ρεζίλη των σκυλιών αν τον αφήσεις να μείνει στο Χωριό…
   Ο αξέχαστος μπάρμπα Λιάς έγινε Τούρκος. Έτρεξε στο πάνω μέρος της πλατείας εκεί που τώρα έχουν κτίσει μια κακόγουστη πέτρινη «Φολκλόρ» βρύση. Φώναξε τον Νικόλα να κατέβει κάτω. Αυτός είχε αρχίσει να καθαρίζει την αυλή του από τα αγριόχορτα και δεν του έδωσε σημασία.
   Ο Λουφολιάς τον προκαλούσε συνεχώς να κατέβει να λογαριαστούνε. Κατέβηκε στην πλέυρα και του είπε ότι δεν είχε λόγους να τα βάλει μαζί του. Του ζήτησε να τον αφήσει ήσυχο να κάνει τη δουλειά του. Τίποτα ο Λιάς, έτρεξε προς τα πάνω του όρμησε και τον άρχισε στις σπρωξιές! Ο Λάλας αντέδρασε με μπουνιές, έπεσαν και οι σχετικές κλωτσιές!
   Ο Νικόλας παρ όλη την ηλικία του είχε γερά μπράτσα και πλάτες. Είχε κάνει χρόνια προπόνηση σκάβοντας στο « Αγροκήπιο του Καρυτσιώτη !» Ο σωματότυπος του ήταν τέτοιος που δεν μπορούσες να τον πιάσεις. Ο Λουφολιάς ήταν και αυτός πολύ γερός, κτύπαγε όπου έφτανε χωρίς αποτέλεσμα.

                          O θρυλικός Λουφολιάς.
   Ο αγώνας συνεχίστηκε με μεγάλη ένταση, τώρα θα μιλούσαν τα όπλα! Νομίσαμε ότι ο Νικόλας υποχώρησε προς το σπίτι του. Αμ δε, πήρε ένα βαρύ τσεκούρι και κατέβηκε στο πάνω μέρος της πλατείας. Ο Λουφολιάς είχε πάντα μαζί του ένα μαυρομάνικο Κολοκοτρωνέικο σουγιά κατασκευής Ιωαν. Σίτελη «made in Kastri Kynoyrias »
   Ο Ένας με το τσεκούρι ο άλλος με τον σουγιά. Πρώτος όρμησε με το σουγιά σαν αίλουρος ο Λουφολιάς. Ο Λάλας σήκωσε το βαρύ τσεκούρι και παρ ολίγο να τον τραυματίσει. Το τσεκούρι και ο σουγιάς έπεσαν στο έδαφος. Πιάστηκαν στα χέρια και πάλευαν σαν βουβάλια. Ο καθένας προσπαθούσε να πάρει το σουγιά.
  Κάποιοι σώφρονες έτρεξαν και τους χώρισαν. Οι καλοθελητές γελάγανε και σχολίαζαν την έκβαση της μάχης! Εμείς τα παιδιά είμαστε όλα με το μέρος του Λουφολιά και ευελπιστούσαμε ότι θα κατατρόπωνε τον Γυαλίσιο επισκέπτη.
   Ο μπάρμπα Λιάς ωρυόταν, έδινε διορία στο Νικόλα να φύγει μέχρι το βράδυ από το Χωριό. Η απάντηση του Νικόλα ήταν: «Άντε στο διάβολο ρε καλόγερε θα φύγω όταν θέλω εγώ άσε με να κάνω τη δουλειά μου, δεν φοβάμαι κανένα ούτε την αφεντιά σου… » ©
   Μετά από δυο μέρες ο Νικόλας αφού τελείωσε τις εργασίες του αναχώρησε για τη ζέστη του Γιαλού. Εμείς η πιτσιρικαρία το βράδυ σπάζαμε το κεφάλι μας να βρούμε ποιος νίκησε. Κάποιοι αποφάνθηκαν ότι ο Νικόλας νίκησε στα σημεία! 


                       Κολοκτρωνέικος σουγιάς
   Το αναποδιασμένο, ο Αιθεροβάμων είχε τη γνώμη ότι ο αγώνας ήταν ισόπαλος γιατί δεν είχαμε τελική πτώση. Επιχειρηματολόγησε και για να πείσει και τα υπόλοιπα παιδιά. Αντιπαράβαλε τον καβγά με την αμφίρροπη μάχη των 600 Λογάδων!!! Επέμενε ότι η μάχη είχε γίνει κοντά στο χωράφι τους στον Άγιο Στέφανο προς το Τσερένι !
   Κάποιος από την παρέα προσπάθησε να το απορρίψει λέγοντας ότι αυτά είναι παραμύθια. Ναι ρε σαν παραμύθι μου το είχε πει ο θειος μου ο Δάσκαλος, αγράμματε βλάκα! Φραστική παιδική σύρραξη αυτή τη φορά που έληξε σύντομα ειρηνικά με την παρέμβαση του μεγαλυτέρου της παρέας.