Παρασκευή 2 Νοεμβρίου 2018

ΤΙΤΑΝΟΜΑΧΊΑ








Γράφει ο 
Παν. Ι.Δ. Βλαχάκης. ©

   Πλατεία του Αγιώργη, Αγιάννης Κυνουρίας Αύγουστος του196. πέντε έξι χαρτόμουτρα ξεκουράζονταν από το χοντρό χαρτοπαίγνιο- πόκα- κάτω από την Πλατάνα. Στην ανηφόρα δίπλα από το πάλε ποτέ καφενείο του Κατσούλη ανέβαινε βαριοπατώντας ένας ηλικιωμένος ντυμένος με παλιόρουχα που αν τον έβλεπες βράδυ θα σου κοβότανε το αίμα από το φόβο.
   Ήταν ο Νικόλαος Λαλογιάννης ή ο Νικόλας ο Λάλας, στο χέρι του κρατούσε ένα χοντρό κακομούτσουνο ραβδί στον ώμο του είχε ένα ξυνιάρι που είχε κρεμασμένο ένα ταγάρι. Κοντός, με φαρδιές πλάτες, χοντρά χέρια και με παραμορφωμένα από το σκάψιμο δάκτυλα, το βάδισμα του και οι κινήσεις του ήταν αργές, βαριές. «Γεια σας ρε καλόγεροι! Τι κάνετε ρε; Καλόγερε καλόγερε πουν΄ τα μοναστήρια σου τούμπανο τα αρχι….α σου» Χαιρέτησε με μια μπάσα μα πολύ μπάσα φωνή του.


                  Το σπίτι του Νικόλα στον Αγιάννη.
   Ο Νικόλας ο Λάλας είχε καταμείνει στο Γιαλό, το καλυβάκι του είναι ακόμα στη γειτονιά μας. Στον Aγιάννη είχε «περιουσία» ένα χωραφάκι και ένα αμπελάκι στο Λινοβροχιό. Στο αμπελάκι είχε μια καλατζιούκα με σκουριασμένους ντενεκέδες και παλιόξυλα. Είχε και σπίτι στα Γιανακέικα πάνω από τον Αγιώργη.
   Οι καλοθελητές, οι αγοραίοι, τα χαρτόμουτρα ήθελαν να σπάσουν τη μονοτονία τους και να κάνουν πλάκα. Έστειλαν ένα παιδί να φωνάξει το Λουφολιά που καθόταν στην πλατάνα του Μακαρούνα. Ο μπάρμπα Λιάς έφτασε φουριόζος και τους ρώτησε: «Τι θέλετε ρε Κηφήνες; Θέλετε να φωνάξω κάτι ή να σας κάνω κανένα θέλημα;»©
   Ήρθε ο Λάλας από το Γιαλό και θα σε διώξει από το Χωριό! Θα χάσεις την εξουσία σου, δεν θα σε λογαριάζει κανείς, θα γίνεις ρεζίλη των σκυλιών αν τον αφήσεις να μείνει στο Χωριό…
   Ο αξέχαστος μπάρμπα Λιάς έγινε Τούρκος. Έτρεξε στο πάνω μέρος της πλατείας εκεί που τώρα έχουν κτίσει μια κακόγουστη πέτρινη «Φολκλόρ» βρύση. Φώναξε τον Νικόλα να κατέβει κάτω. Αυτός είχε αρχίσει να καθαρίζει την αυλή του από τα αγριόχορτα και δεν του έδωσε σημασία.
   Ο Λουφολιάς τον προκαλούσε συνεχώς να κατέβει να λογαριαστούνε. Κατέβηκε στην πλέυρα και του είπε ότι δεν είχε λόγους να τα βάλει μαζί του. Του ζήτησε να τον αφήσει ήσυχο να κάνει τη δουλειά του. Τίποτα ο Λιάς, έτρεξε προς τα πάνω του όρμησε και τον άρχισε στις σπρωξιές! Ο Λάλας αντέδρασε με μπουνιές, έπεσαν και οι σχετικές κλωτσιές!
   Ο Νικόλας παρ όλη την ηλικία του είχε γερά μπράτσα και πλάτες. Είχε κάνει χρόνια προπόνηση σκάβοντας στο « Αγροκήπιο του Καρυτσιώτη !» Ο σωματότυπος του ήταν τέτοιος που δεν μπορούσες να τον πιάσεις. Ο Λουφολιάς ήταν και αυτός πολύ γερός, κτύπαγε όπου έφτανε χωρίς αποτέλεσμα.

                          O θρυλικός Λουφολιάς.
   Ο αγώνας συνεχίστηκε με μεγάλη ένταση, τώρα θα μιλούσαν τα όπλα! Νομίσαμε ότι ο Νικόλας υποχώρησε προς το σπίτι του. Αμ δε, πήρε ένα βαρύ τσεκούρι και κατέβηκε στο πάνω μέρος της πλατείας. Ο Λουφολιάς είχε πάντα μαζί του ένα μαυρομάνικο Κολοκοτρωνέικο σουγιά κατασκευής Ιωαν. Σίτελη «made in Kastri Kynoyrias »
   Ο Ένας με το τσεκούρι ο άλλος με τον σουγιά. Πρώτος όρμησε με το σουγιά σαν αίλουρος ο Λουφολιάς. Ο Λάλας σήκωσε το βαρύ τσεκούρι και παρ ολίγο να τον τραυματίσει. Το τσεκούρι και ο σουγιάς έπεσαν στο έδαφος. Πιάστηκαν στα χέρια και πάλευαν σαν βουβάλια. Ο καθένας προσπαθούσε να πάρει το σουγιά.
  Κάποιοι σώφρονες έτρεξαν και τους χώρισαν. Οι καλοθελητές γελάγανε και σχολίαζαν την έκβαση της μάχης! Εμείς τα παιδιά είμαστε όλα με το μέρος του Λουφολιά και ευελπιστούσαμε ότι θα κατατρόπωνε τον Γυαλίσιο επισκέπτη.
   Ο μπάρμπα Λιάς ωρυόταν, έδινε διορία στο Νικόλα να φύγει μέχρι το βράδυ από το Χωριό. Η απάντηση του Νικόλα ήταν: «Άντε στο διάβολο ρε καλόγερε θα φύγω όταν θέλω εγώ άσε με να κάνω τη δουλειά μου, δεν φοβάμαι κανένα ούτε την αφεντιά σου… » ©
   Μετά από δυο μέρες ο Νικόλας αφού τελείωσε τις εργασίες του αναχώρησε για τη ζέστη του Γιαλού. Εμείς η πιτσιρικαρία το βράδυ σπάζαμε το κεφάλι μας να βρούμε ποιος νίκησε. Κάποιοι αποφάνθηκαν ότι ο Νικόλας νίκησε στα σημεία! 


                       Κολοκτρωνέικος σουγιάς
   Το αναποδιασμένο, ο Αιθεροβάμων είχε τη γνώμη ότι ο αγώνας ήταν ισόπαλος γιατί δεν είχαμε τελική πτώση. Επιχειρηματολόγησε και για να πείσει και τα υπόλοιπα παιδιά. Αντιπαράβαλε τον καβγά με την αμφίρροπη μάχη των 600 Λογάδων!!! Επέμενε ότι η μάχη είχε γίνει κοντά στο χωράφι τους στον Άγιο Στέφανο προς το Τσερένι !
   Κάποιος από την παρέα προσπάθησε να το απορρίψει λέγοντας ότι αυτά είναι παραμύθια. Ναι ρε σαν παραμύθι μου το είχε πει ο θειος μου ο Δάσκαλος, αγράμματε βλάκα! Φραστική παιδική σύρραξη αυτή τη φορά που έληξε σύντομα ειρηνικά με την παρέμβαση του μεγαλυτέρου της παρέας.

Πέμπτη 25 Οκτωβρίου 2018

ΦΟΒΆΜΑΙ ΤΙΣ ΣΚΙΕΣ.


  

               
    



           Γράφει
Ο Παν. Ι.Δ. Βλαχάκης.


Τρίπολη 11ο Σύνταγμα πεζικού, Δεύτερο Τάγμα, Δεύτερος Λόχος. 4η διμοιρία. Οκτώβρης 1979, μας μάντρωσαν για τα καλά. Αποφάσισα να καταταγώ νωρίς και να τελειώσω με την υποχρέωση προς την μαμά πατρίδα. Στο νου μου ήθελα να υπηρετούσα άλλη εποχή στο ίδιο σύνταγμα το ηρωικό του 11ο ΕΛΑΣ με άλλους λαϊκούς ηγέτες.
   Τον τωρινό διοικητή και τους αξιωματικούς μου τους έβλεπα αδιάφορα. Προσπαθούσα να μην έρχομαι σε επαφή μαζί τους. Τον μεγάλο τον συν/χη οι Τριπολιτσιώτες τον έλεγαν μέθυσο και μέγιστο χαρτόμουτρο! Λόγια της Αρβύλας ή αλήθεια πρόβλημα τους, μου ήταν αδιάφορο.
   Στην 4η διμοιρία ο εκπαιδευτής μας ήταν ένας ψηλός, μαυριδερός Μυτιληνιός δεκανέας. Πρώην ναυτικός μεγάλο παλιόμουτρο αλλά τον φέρνανε σε λογαριασμό οι μεγάλοι, οι παππούδες του λόχου. Αυτός έκανε κουμάντο και μας μυούσε στα μυστικά του στρατού. Στην εκατονσαράνταδυο – 142- σειρά είχαμε πολλούς επιστήμονες. Θυμάμαι γιατρούς, εκπαιδευτικούς, δικηγόρους, και κάποια παιδιά του πολυτεχνείου. Ανήκαν στη γενιά του Πολυτεχνείου που - εκτός εξαιρέσεων - μετά τα έκανε θάλασσα. Ελάχιστοι είμαστε γύρω στα είκοσι μας χρόνια οι άλλοι ήταν παππούδες!


                    Β τάγμα Πυροβολαρχία 18-4-1941 Αριστερά Γεώργιος Κανατάς-Κούκλος.
   Η βασική εκπαίδευση περιελάμβανε πολλά. Άλλα ήταν χρήσιμα άλλα βαρετά και ανιαρά. Ένα από αυτά ήταν η εκπαίδευση μας στις σκοπιές. Διπλοσκοπιές φύλαγμα για να μάθουμε. Μια από τις σκοπιές αυτές ήταν << Στο Συνηθισμένο Τόπο Εκτελέσεων >> στην Κατοχή και στον Εμφύλιο.
   Κτυπάγαμε γερμανικό νούμερο 12-2 τη νύχτα διπλοσκοπιά με ένα Γορτύνιο σειρά μου, τον Γεώργιο Π. ήταν γερό και καλό παιδί. Με πλησίασε και μου είπε σχεδόν τρέμοντας: << Λίγο ποιο κάτω από στο σημείο που είσαστε πίσω από το ρεματάκι, στα πεύκα στην Κατοχή και στο Β΄ Αντάρτικο είχαν γίνει πολλές εκτελέσεις….>>
   Το πρώτο που σκέφτηκα ήταν; Νάτα μας, μου την έπεσε το Α2. Στο μυαλό μου ήρθε το Α2 του εμφυλίου με διοικητή τον περιβόητο Μαρκοπουλιώτη που έκανε πολλές προβοκάτσιες ακόμα και μαζικές εκτελέσεις με χειροβομβίδες στη γέφυρα του τραίνου κοντά στο χωριό Στενό.
 Φίλε πήγαινε στη θέση σου και δεν θέλω κουβέντες. Δεν γουστάρω να βγω αναφορά για κανέναν και για κανένα λόγο. Είχα ακούσει για το << Συνήθη τόπο εκτελέσεων>> αλλά το σημείο δεν το γνώριζα με ακρίβεια. Άρχισα να σκέπτομαι εδώ εκτέλεσαν αρκετούς πατριώτες που ανήκαν στο ΕΑΜ στο ΚΚΕ και αρκετούς προοδευτικούς ανθρώπους του τόπου μας.
Ή σειρά μου ήρθε ξανά κοντά μου ανήσυχος και είπε έμμετρα  «Γύραν τα ελατόκλαρα και ακούμπησαν στο χιόνι…. »  Άλλη έκπληξη. Το κωλόπαιδο περιμένει αν του απαντήσω με το όνομα του Πέρδικα…»  Σίγουρα είναι του Α2 το πάει φιρί- φιρί. Να κρατήσω ψυχραιμία μου ή να τον πλακώσω κατεβατές με το κοντάκι του Μ1 και ότι βγει;
…Άναψα το φακό. Αντίκρισα το πρόσωπο του παιδιού καταϊδρωμένο και κίτρινο παρ όλη την ψύχρα του Μαινάλου. Συνέχισε λέγοντας μου ότι στην σκοπιά του - είκοσι μέτρα ποιο κάτω - βλέπει σκιές, ότι κουνιούνται τα πεύκα και ότι φοβάται μην βγουν οι εκτελεσμένοι.
Το μαστίγιο! << Σκάσε ρε ηλίθιε αν σε έβαλε το Α2 δεν τσιμπάω . Άντε και γα…υ κόπανε. Αμέσως πέρασα στο καρότο, ήρεμα και αργά του είπα: «Φιλαράκο αν τα λες από το φόβο σου πρόσεξε μην μας ακούσουν. Άκου οι σκιές γίνονται από την αντανάκλαση του φωτός, κοίτα τα πεύκα πως τα κουνάει ο αέρας.» Πήγα μαζί του λέγοντας να μη φοβάται. «Να ξέρεις ότι οι νεκροί δεν βγαίνουν. Δεν υπάρχει τίποτα μετά θάνατο. Είναι όλα αυτά είναι παραμύθια...»
…Έκανα την τρομερή σκέψη και ανατρίχιασα. Μήπως πατάω τα κόκκαλα του Πέρδικα ή της Κόκκινης Δασκάλας Αθηνάς ή της  Καίτης; Αμέσως επανήλθα και μονολόγησα, σκέψου κάτι το ευχάριστο να περάσει η ώρα. Για ένα λεπτό ξανασκέφτηκα ότι θα ήθελα να βγει η Αθηνά η κόκκινη δασκάλα να την ρωτήσω κάποια πράγματα για τους Παρνωνίτες Ανυπότακτους. Αν ήταν παρούσα στην τιμωρία των χωροφυλάκων του Παναγέα κ.α.
   Θα ήθελα να έβγαινε ο Πέρδικας να τον ρωτούσα για την ενέδρα που πέρασε στην αθανασία. Τι συνέβη και δεν «γάζωσε» με το αυτόματο τους χωροφύλακες και τον πατριώτη μου τον ενωμοτάρχη…
 Ο Γορτύνιος συνάδελφος σίγουρα με είχε επηρεάσει. Τι κάνω τώρα; Μπλέξαμε. Ξανά μαστίγιο ποιο βαρύ αυτή τη φορά και ότι βγει. «Ρε σειρά για έλα κοντά μου, δεν ισχύουν αυτά που λες. Ρε κακομοίρη μου εσύ τρέμεις ολόκληρος! Φοβάσαι ρε; κοίτα μην κάνεις καμιά κίνηση και με ξηλώσεις με την ξιφολόγχη. Πρόσεχε, έχω κρατήσει μια σφαίρα από τη βολή.» Του έδειξα την σφαίρα που την φύλαγα στο τσεπάκι της φόρμας. «Αν ξανάρθεις κοντά μου οπλίζω και την τρως στο δόξα πατρί. Πήγαινε τώρα στη θέση σου και μη φοβάσαι. Πρόσεξε πέρασε η ώρα μη φοβάσαι, σε λίγο θα μας αλλάξουν.»
Λούφαξε, έκανε νευρικές βόλτες και δεν μου ξαναμίλησε. Τον παρακολουθούσα με την άκρη των ματιών μου. Ατένιζα προς το Μαίναλο και χαιρόμουν τον αέρα που κατέβαινε από τα πρόβουνα του. Αναλογιζόμουν ότι και αυτό είναι βουνό της λευτεριάς. Σκεπτόμουν ότι ο Πάρνωνας ήταν, είναι και θα είναι πάντα μπροστά. Καθόλου τοπικιστής ο νέος! Σήκωσα το κεφάλι μου και έψαξα νοητά τις δίδυμες κορυφές. Προχθές από ένα ψηλό σημείο τις είχα δει και είχα χαιρετήσει τον παππού μου τον Πάρνωνα. Τώρα η πυκνή ομίχλη και το ανάγλυφο του τόπου δεν μου επέτρεπαν να τις δω. 


                            Με δυο φίλους Δολιανίτες 1979 γήπεδο του Παναρκαδικού.
   Το πρωί στους νιπτήρες πλησίασα «τον φίλο» και του είπα να μην πει τίποτα σε κανένα από την στιχομυθία μας. «Αν πεις κάτι θα σε βγάλω τρελό. Θα έχεις μεγάλα ντράβαλα μαζί μου. Γνωρίζεις ότι αναγορεύεται να μιλάμε μεταξύ μας. Στο λέω στα ίσια θα πω ότι με ενοχλούσες και ότι εγώ δεν σου μίλησα μπίτι!»
   Πρόσεξα το φόβο στα καθαρά γαλανά μάτια του και τον λυπήθηκα. Τώρα μου έφυγε η υποψία ότι δούλευε για το Α2. Είναι προοδευτικός, θα τον εξομολογήσω εν καιρώ. Του υποσχέθηκα ότι θα τον βολέψω να κάνουμε σκοπιά στου Θάνα που είναι κοντά και οι πουτάνες!
   Είχα παρατήρησε ότι στον τσόγλανο το Μυτιληνιό δεκανέα άρεσαν τα γλυκά. Κρατούσε τα κουτιά με τα γλυκά και τα κουλούρια που έφερναν κάποιοι γονείς με το πρόσχημα ότι θα τα μοίραζε σε αυτούς που δεν παίρναμε δέματα. Έδινε λίγα και τα περισσότερα τα φαρμάκωνε, τα χλαπάκιαζε, τα καταβρόχθιζε! Μπράβο σοσιαληστής έλεγα μέσα μου.
…Παρακάλεσα έναν εξοδούχο Τριπολιτσιώτη και μου έφερε τέσσερις πάστες από του << Λάκη>>. Τον «δωροδόκησα» με τα γλυκά αν και αυτό ήταν ενάντια στις αρχές μου. Μου έκανε το χατίρι, τι του κόστιζε να μας βάζει σκοπιά στου Θάνα στην κεραία της ΥΕΝΕΔ όπου ήταν δίπλα τα κορίτσια! Έκτοτε ο Γιώργης δεν μου ξαναμίλησε για το θέμα. Μιλούσαμε, γίναμε φίλοι έκανε πλάκες και γελάγαμε αλλά για αυτό το θέμα μιλιά, άχνα, ίσως ντρεπόταν.
   Όταν απολυθήκαμε των τάξεων του στρατεύματος, ανταμώσαμε στην Αθήνα. Του έφερα την κουβέντα στο θέμα της διπλοσκοπιάς. Παραδέχτηκε ότι φοβόταν και ότι τότε του έδωσα θάρρος. Είπε ότι τον κατατρόμαξα με τη σφαίρα που του έδειξα και αυτός ήταν ο λόγος που καμώθηκε. Παραδέχτηκε ότι «Είχα σκοπό να σου μιλάω συνέχεια για να διώξω τον φόβο μου …»


                                        Η κλεμμένη σφαίρα αργότερα έγινε στυλό….
   Μου διηγήθηκε πολλές ιστορίες που είχε ακούσει στο χωριό το. Τότε πρωτοάκουσα Λαϊκό Διδασκαλείο στα Τρόπαια στο ίδιο κτήριο μετά από χρόνια ο φίλος μου πήγαινε Γυμνάσιο. Ανάφερε με σεβασμό τον Πάνο το Γεωργόπουλο, την Κιντή, την Μαντά, τον Κολλίτζα και τον Δήμο τον Πλατή. Οι μνήμες ζούσαν ακόμα στα λαϊκά στρώματα.
   Του έφερα το θέμα στο σήμερα. Μου απάντησε ότι είναι προοδευτικός άνθρωπος και ότι θα ψηφήσει ΠΑΣΟΚ! Του έκανα το σχετικό ψηστήρι. Τζίφος, βλέπεις οι υποσχέσεις των πολιτικάντηδων για εύρεση εργασίας και τα κλεμμένα συνθήματα του ΚΚΕ το 1981 έκαναν πολύ καλά τη δουλειά τους.
Αργότερα όταν «ο Λαός ήρθε στην εξουσία » Έγινε πρασινοφρουρός- κομματικός στρατός- διορίστηκε σε κάποια ΔΕΚΟ. Πληρωνόταν καλά και έλεγε ότι θα ξεφύγει οριστικά από τη φτώχια. «Έγινα μικρό, κομματοσκυλάκι αλλά βολεύτηκα »μου έλεγε γελώντας. Τον έλουζα με Γαλλικά τον έλεγα σκυλάκι ου Αντρέα, πρασινορουφιάνο κ.α. Δεν θύμωνε πότε και απαντούσε πάντα με χιούμορ. Τότε σκάγαμε στα γέλια.