Τετάρτη 17 Ιουνίου 2015

ΔΕ ΜΙΛΑΣ ΡΕ ΑΧΡΟΝΙΑΓΟ!

Γράφει ο Αγιαννίτης 
Θανάσης  Γεω. Λεμπέσης.
Προπολεμικός. ►1
                   
                            Ιστορίες από τον Aγιάννη.

  Θυμήθηκα μια όμορφη ιστορία έγινε το περίπου το 1962,ήμουνα τότε δέκα χρονών.
 Είχαμε τότε συγχωριανό και γνήσιο Αγιαννίτη τον μπάρμπα Γιώργη τον Κανατά γνωστό με το παρατσούκλι Καπότας- όλοι μας είχαμε παρατσούκλια.
Ητανε πραγματικός ήρωας γιατί με τη θειά Ελένη μεγαλώσανε πέντε (05) αγόρια σε πολύ δύσκολα χρόνια για όλους μας….
Κατοικούσαν στο κάτω μέρος του Χωριού πάνω από τον Πρόδρομο.
  Ένα από τα πέντε αγόρια του τον Ζάχο τον βάπτισε η Δήμητρα – Τούλα- Ζαχ. Λεμπέση – Μελετάκη. Εκπαιδευτικός της σχολής Μαιών στο Ηράκλειο της Κρήτης όπου και κατοικεί με την οικογένεια της.
  Έδωσε το όνομα του πατέρα της και θείου μου του θυμόσοφου μπάρμπα Ζάχου – Ζαχούλια.
 Ήσυχη γλυκιά καλοκαιρινή Κυριακή στον Αγιώργη ιερουργούσε ο μακαριστός πάπα Γιώργης ο Γεωργουλής – Γαρδικιώτης.
Η λειτουργία κόντευε να τελειώσει. Ο πατέρας μου ο Γιώργης ο Προπολεμικός ►2 ο αριστερός ιεροψάλτης μου είπε να πάω στον Πρόδρομο μαζί με τον εξάδελφο μου τον Παρασκευά Ηλ. Κολοβό. Αποστολή μας να ειδοποιήσουμε τον μπάρμπα Γιώργη να έρθουν γρήγορα για να βαφτίσουμε το παιδάκι.

Πήγαμε στο σπίτι στον Πρόδρομο. Η γιαγιά►3 μου είπε:
- Πάρτε παιδάκι μου τον μικρό για την βάπτιση και ανηφορίστε. Εγώ θα βάλω μια φωνή – θα ειδοποιήσω- τον Γιώργη που φέρνει τα πρόβατα από τη βοσκή και την Ελένη που πλένει τα ρούχα στον Πρόδρομο.
Εγώ με τον Παρασκευά πήραμε το παιδί με δυσκολία. Ο μικρός- δυο ετών περίπου- δεν μας ήξερε και δεν μας ακολουθούσε. Του τάξαμε ότι θα του πάρουμε «κοκά » για να έρθει!

Ο μικρός μας ακολούθησε τον πήρα αγκαλιά γιατί δεν μπορούσε να παραπατήσει καλά στον ανήφορο. Ευτυχώς η γιαγιά τελευταία στιγμή μας είδε.

Μας φώναξε:
- « Ρε που το πάτε φτούνο - αυτό- το παιδί;»
- «Για βάπτιση γιαγιά» της είπα.
- « Ρε εφτούνο είναι βαπτισμένο» μας είπε.
- « Ετούτο είναι για την βάπτιση» και μας έδειξε το άλλο παιδί – τον Ζάχο. 
 Εμείς σταθήκαμε. τυχεροί και γελάσαμε μέσα μας για την γκάφα που κάναμε… Τότε η γιαγιά με τη βαριά χαρακτηριστική της φωνή είπε στο βαπτισμένο παιδί, στον Πάνο.
 - « Ρε συ αχρόνιαγο δεν μιλάς θα σε ξαναβαπτίζανε άμα δεν σε έβλεπα !»
    Β΄/θεσιο Δημ Σχολείο Αγ. Ιωάννου 1969  το Νο 06 Πάνος Νο 14 Ζάχος Κανατάς ή Καπότας.
 
Τέλος καλό όλα καλά. Εμείς με τον Ζάχο αγκαλιά φτάσαμε στον Αγιώργη, την ιστορική μας εκκλησία. Σε λίγο ήρθανε ο μπάρμπα Γιώργης και η θειά Ελένη και έγινε το μυστήριο.
Και το όνομα αυτού Ζαχαρίας!!!!
Είπα στον μπάρμπα Γιώργη τον Καπότα το περιστατικό. Αυτός με την χαρακτηριστική αργή προφορά του μας είπε:
- « Ρε Ζαγάρια ►4 που να ξέρετε ποιο είναι το αβάπτιστο αφού όλα μοιάζουνε ..!»
Ήρωας ο μπάρμπα Γιώργης και θειά Ελένη!

                                             Ευχαριστώ που με διαβάσατε.
                                  Σούλης- Λεμπέσης - Προπολεμικός.

Σχόλια Παν. Ι.Δ. Βλαχάκη.
►1 Βιογραφικό. Ο Σούλης από σεμνότητα δεν επιθυμεί να μου δώσει βιογραφικό. Επειδή έχω σαν αρχή όποιος – φίλος, πατριώτης - με τιμά με το να γράφει στην ιστοσελίδα ΠΑΡΝΩΝΙΤΕΣ. Βάζω φωτογραφία του και γράφω ένα μικρό βιογραφικό. Καθαρές δουλειές θέλω να γνωρίζουν οι αναγνώστες ποιος είναι ο γράφων. Παραβαίνω την εντολή του Σούλη και γράφω δυο λόγια.

Αθανάσιος Γεω. Λεμπέσης - Σούλης ο Προπολεμικός. Γεννήθηκε στον Aγιάννη – Αστρος το 1952. Πολύ καλός μαθητής και καλός ποδοσφαιριστής του «Πανθυρεατικού». ( Χρυση 11αδα - Θαν Δ. Ροζολή, Γεωρ. Ηλ. Δαλιάνη- Γωνιά , Γεωρ Ηλ Μπούζιο, Μαγκλαίους κ. α. ) Σπούδασε με πολλές δυσκολίες – εργαζόμενος παράλληλα σε βαριές εργασίες.  Με μεγάλο κόπο και προσπάθειες αποφοίτησε από την Πάντειο Σχόλη … ένεκα ελλείψεως χρόνου για διάβασμα- όπως όλοι μας οι εργαζόμενοι φοιτητές - Εργάζεται στην ΓΕΝΙΚΗ ΓΡΑΜΑΤΕΙΑ ΔΗΜ. ΕΡΓΩΝ. Ζει στην Αθήνα με την οικογένεια του. Είναι ένα μεγάλο δικό μας παιδί. Τον ευχαριστώ που με τιμά. Θανάση «Τόμπολα» δεν το θυμάσαι; Ήταν καλός στο Λάστιχο – στην Σφεντόνα. Κάθε φορά έβρισκε στόχο αναφωνούσε το τόμπολα!!!!

►2 Γιώργης Αθ Λεμπέσης ή Προπολεμικός. Ο Αριστερός ψάλτης στον Aγιάννη και στο Αστρος. Απλός και ήσυχος άνθρωπος. Βιοπαλαιστής όπως όλοι οι γονείς μας. Μαζί με άλλους δυο τρις Αγιαννίτες πατριώτες έδωσαν αγώνα για το κτίσιμο του Σχολείου στο Κουτρί. Ζει υπέργηρος στο Άστρος.

►3 Η γιαγιά η Ντίνα ήταν αδελφή του μπάρμπα Γιώργη. Ήταν ανάπηρη ένα από τα πολλά παιδιά του παππού του Μήτσου Καπότα – Κανατά. Ανάμεσα  τους ο Ήρωας Γιάννης που έπεσε στην μάχη της Κρήτης, και η γιαγιά μου που δεν γνώρισα ποτέ. Η Ντίνα είχε βαριά και κάπως βραχνή χαρακτηριστική φωνή. Τα πέντε ανίψια της τα είχε σαν παιδιά της.

►4 Ο αείμνηστος μπάρμπα Γιώργης ήταν ωραίος τύπος. Ένα αναφέρω οι άλλοι Αγιαννίτες αιχμάλωτοι στα κάτεργα των Ναζί γύρισαν μετά τον πόλεμο σε εύλογο χρόνο . Αυτός έκανε «Τουρισμό» σε όλη την κατεστραμμένη από τον πόλεμο Ευρώπη! Επαναπατρίστηκε μετά από χρόνια!!! Πότε θα ξαναπήγαινα ρε Ζαγάρι μου είπε ανύποπτο χρόνο …

Άλλο ωραίο τις γυναίκες τις προσφωνούσε αρχαία ονόματα. Ευτέρπη, Αφροδίτη, Περσεφόνη, κ.α. Βαριέμαι να θυμάμαι τα ονόματα τους το ίδιο κάνει ….Διαβάστε περισσότερα στους ΠΑΡΝΩΝΙΤΕΣ ΜΗΤΣΟΣ ΚΑΠΟΤΑΣ - ΚΑΝΑΤΑΣ -.. Πέμπτη, 22 Νοεμβρίου 2012 http://vlachakispan.blogspot.gr/2012/11/blog-post_22.html

Κυριακή 7 Ιουνίου 2015

ΣΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΤΟΥ ΑΓΙΑΝΝΗ.


Γράφει ο Αγιαννίτης 
Θανάσης  Γεω. Λεμπέση ς.
Προπολεμικός.


 
                   Αγιάννης 1985.

Ξεκίνησα απ΄ το Γιαλό να πάω στον Αγιάννη,
να αλλάξω τον αέρα μου και το μυαλό να γιάνει.

Φίλους να δω και συγγενείς πατριώτες και γειτόνους,
λίγο να περιπλανηθώ σε περασμένους χρόνους.

Απ΄ τη Συκιά επέρασα και στις Κοδέλες►2  φτάνω,
στον πλάτανο του Κουλουρά κάθισα να ανασάνω.

Στον Κοπανίτσα έφτασα στο ρημωμένο χάνι
και πήρα την κατηφοριά να βγω για τον Αγιάννη.

Εδιάβηκα την Μελιγού έρημη άκρη σ΄ άκρη,
συγκίνηση με έπιασε και κύλησε ένα δάκρυ.

Σαν έφτασα στον Λαϊνά με έπιασε το βράδυ,
και είδα τον Ζώη στη γκορτσιά ν΄ αρμέγει το κοπάδι.

Ο μύλος του Κολοβολιά έτοιμος για να πέσει,
δεν περιμένει πια κανείς σιτάρι για να αλέσει.

Είδα το Τσιάχτη στη συκιά να κόβει μπουλαφάτα,
και τον Τσικνιά σε μια μουριά να τρώει μια ντομάτα.

Στου Σβετζογιάννη την αυλή έβοσκε το ζυγούρι,
και η Ζωγοντίνα έκοβε στη σκάλα μπουλουγούρι.

Και εκεί στα πεύκα στο Κουτρί είδα τον Μητσιαρόνι,
που αγνάντευε την Μελιγού πάνω σ΄ ένα κοτρώνι.

Ο Γιάννης ο Μηδόγιαννης αξούριστος με τσιγάρο,
μου θύμισε εξόριστο που γύρισε απ΄ τη Γυάρο.

Γέμισαν βάτα οι αυλές πέσανε τα πεζούλια,
στης Καλατζίνας την αυλή δεν βόσκουνε βετούλια.

Στους Κολοβαίους την αυλή δεν βόσκει ούτε κότα
και του Παστούρου την αυλή την πνίξανε τα χόρτα.

Ψάχνω για Σαραντόγιαννη και για Σαραντορίνα,
μα ούτε γουρούνι στην αυλή ούτε και προβατίνα.

Σταμάτησα να αφουγκραστώ τον αργαλειό να ακούσω,
 κάποιο τραγούδι κοπελιάς με νάζι και με λούσο. 

Στου Πρόδρομου τον πλάτανο σταμάτησαν τα χρόνια,
κι αντί γι΄ ανθρώπινες λαλιές άκουσα τα αηδόνια.

Στοιχειώσαν οι νερόμυλοι και τα νερά στερεύουν,
γυρεύουνε τον μυλωνά ν΄ αρχίσουν να δουλεύουν.

Στα Γούπατα σκαπέτησα μνήμες για να ξυπνήσω,
λαχτάρησα σε μιας γκορτσιάς τον ίσκιο να καθίσω.

Στο Σουληνάρι έκατσα λίγο να ξαποστάσω,
και γάργαρο να πιο νερό λίγο να ξεδιψάσω.

Που ΄ναι η αλωνιστική άγανο να μυρίσω,
στον ίσκιο κάποιας θεμονιάς λίγο για να καθίσω.

Χαθήκανε οι θεριστές χάθηκαν τα δραπάνια,
και στα κατώγια κρέμονται θλιμμένα απομεινάρια.

Που΄ ναι ο ζευγάς ο ποτιστής που΄ ναι τα πατητήρια,
οι πατητάδες χάθηκαν που τσούγκριζαν ποτήρια.

Ακούστε θύμισες παλιές στα χρόνια τα δικά μου,
τότε που ήμουνα παιδί στη φτωχογειτονιά μου.

Στο φούρνο με εβάζανε να βγάλω παξιμάδι►3,
 και άχνιζε το βλασερό λουκούμι το ρημάδι.

Συκιές, μουριές και αχλαδιές είχα ξεμασκαλίσει,
το άδειο το στομάχι μου λίγο για να γεμίσει.

Είδα του Πίπα το τραγί τις γίδες να γκαστρώνει,
κριθάρι και γκορτσάχλαδα θέλει να καρδαμώνει.

Βάζει ντελάλι ο Λουφολιάς φαίνεται να επείγει,
στου Φούντα όλοι τρέχουνε να πάρουνε χορήγι.

Ο Γιώργος ο Κολοβολιάς παράσταση αρχίζει,
 και με τον καραγκιόζη του το γέλιο μας χαρίζει.

Φτηνό το εισιτήριο να μπει ο κόσμος όλος,
δέχεται λέει και αυγό αρκεί μην είναι φώλος.

Έτοιμος είναι ο λινός σε λίγο θα γεμίσει,
τους τζαμπατζήδες το τραγί ορμάει να κουτουλήσει.

Τραχανά και μπουλουγούρι κόβει η Σαραντορίνα,
ανταρεύεται όλη μέρα με τα ζά η Ζωγοντίνα.

Στο Κουτρί όλη τη μέρα πλέκει η Σφαιροπαναγιώτα,
της Ασήμως ο Αντρέας έχασε μια ρούσα κότα.

Νάτος και ο προπολεμικός καβάλα στο γαϊδούρι,
στα κολιτσάκια κρέμεται ένα χακί παγούρι.

Στο Μποστανάκι τόβαλε πάει να θειαφίσει,
δεν σκέφτηκε ούτε στιγμή την ψαλτική ν΄ αφήσει.

Και μένα η σκέψη μου εκεί Λάκα, Κουτρί, Πλατεία,
Αγιάννη μου είμαι εκεί κι ας ζω στην Πολιτεία.

Κι αν σε λησμόνησαν πολλοί γρήγορα θα γυρίσουν,
το μυροβόλο αγέρι σου λίγο για να μυρίσουν.

Ο Μαλεβίσιος καταός ►4  πάντα να σε δροσίζει,
και όλοι να σ΄ αποζητούν η μοίρα τους το ορίζει.

ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΙΑΝΝΗ ΓΡΑΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΟ Θ. ΛΕΜΠΕΣΗ (ΠΡΟΠΟΛΕΜΙΚΟ).  ►1 20-8-1992  Δημοσιεύθηκε από τον Γιώργο Παπαμήτρο στις 10-03-2015
Υ.Γ Θ. Λεμπέσης Συγγνώμη για τα παρατσούκλια.. (Σούλης) . Κι εμένα Προπολεμικό με φωνάζουνε..

Σχόλια Παν. Ι.Δ. Βλαχάκη.

►1 Γ Θανάσης  Γεω. Λεμπέσης – Προπολεμικός γεννήθηκε στον Aγιάννη το 1952. Στην άλλη δημοσίευση θα παρατεθεί πλήρες βιογραφικό. Είναι ένας από εμάς ένα δικό μας παιδί.
►2  Κοδέλλες το άλλαξα έτσι είναι το σωστό Θανάση Έχω κόλλημα με τα ονόματα δεν πρέπει ποιητική αδεία να τα αλλάζουμε !!!
►3  Παλαιή συνήθεια στο Χωριό μας που κρατεί από την επανάσταση 1821. Στο Αστρος- Γιαλό ήταν οι φούρνοι που έφτιαχναν φορτώματα παξιμάδι για τις ανάγκες του αγώνα. Μετά το Μάιο όλες οι οικογένειες φτιάχναμε το θεσπέσιο αυτό παξιμάδι.  
►4   O Δροσερός αέρας από τον ΠΑΡΝΩΝΑ προς τη θάλασσα. Στο Χωριό μας είναι αναζωογονητικός.  


Τετάρτη 27 Μαΐου 2015

ΗΛΙΑΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΟΣ.




     Γράφει  
 ο Στολιώτης Συγγραφέας 
Χρίστος Γεωρ. Κυρκιντάνος 

« Όχι εμένα! Τους φίλους σου κέρνα»

Ηλίας Αναγνωστάκος, ένας γενναίος στο εκτελεστικό απόσπασμα.

Αυτό το σημείωμα – μαρτυρία για τον Ηλία Αναγνωστάκο, ►1  είναι για μένα αργοπορημένη εξόφληση οφειλής. Γιατί έτυχε να διασταυρωθούν οι δρόμοι μας καθώς πορευόμασταν εκείνος παλικαρίσια στην εκτέλεση κι εγώ στο άγνωστο μέλλον.

Κοντοχωριανός μου αυτός, από τον Αϊ Γιώργη της Κυνουρίας
 Ητανε νέος ακόμα, 35 ετών. Έκρυβε στο υπόγειο του σπιτιού του πολυβόλο( οπλοπολυβόλο) ►2 του Δ.Σ. Τον πρόδωσε καταδότης και πιάστηκε από το παραστρατιωτικό ασκέρι του Κρανιά ►3 την παραμονή της Πρωτοχρονιάς 1948. Βασανίστηκε απάνθρωπα.

Το επόμενο πρωί της Πρωτοχρονιάς, ο Στόλος, το δικό μου χωριό, ετοιμαζότανε για την εκκλησία. Στεγαζότανε τότε η φαμελιά μας στο ανώγειο παλαιού εγκαταλειμμένου σπιτιού. Στο ισόγειο λειτουργούσε το μαγαζί του χωριού. Είχαμε σπίτι δικό μας, καλό, αλλά το κάψανε ταγματασφαλίτες και γερμανοί στη μεγάλη επιδρομή τους στον Πάρνωνα τον Ιούνιο του 1944 και ήταν ακόμα ερείπιο. ►4
 
Η περιοχή όπου έλαβαν χώρα τα γεγονότα.
Παιδί εγώ εντεκάχρονο τότε, ξεμύτισα στην εξώπορτα. Κακοκαιρία έξω, λάσπες, βροχή. Εκείνη την ώρα έμπαιναν στο χωριό οι Κρανιάδες, λασπωμένοι μέχρι το γόνατο, μουσκίδι τα ρούχα τους. Έσερναν και τον Ηλία Αναγνωστάκο μαζί τους μισολιπόθυμο από τα μαρτύρια. Τον είδα με το ξηλωμένο αμπέχονο και τα αίματα, παλικάρι και στο μαρτύριό του ακόμα - έτσι έρχεται, χρόνια τώρα, στη σκέψη μου και φεύγει πάλι στο τίποτα. Καβάλα διχαλωτά στο μουλάρι τον έσερναν, τα χέρια του δεμένα με την τριχιά, το κεφάλι γερμένο στο στήθος, τα μαλλιά του ανακατωμένα πεσμένα στο μέτωπο, από πάνω τον έδερνε αλύπητα η βροχή. Σαν το Χριστό στην αυλή του Αρχιερέα μου φάνηκε.

Οι Κρανιάδες, σκορπίσανε στα σπίτια για να στεγνώσουνε. Ο αρχηγός ο Κρανιάς, μαζί με τα τσιράκια του και τον αγωγιάτη που κουμαντάριζε το μουλάρι με τον κρατούμενο, σταμάτησαν μπροστά στο μαγαζί. Διάταξε για όλους μαστίχα ο αρχηγός.

Ο κρατούμενος, ίσιωσε το κορμί του με κόπο, δείχνοντας περηφάνια και περιφρόνηση και μούγκρισε βραχνά: « Όχι εμένα! Τους φίλους σου κέρνα» – δεν το καταδέχτηκε το άδειο από φιλία, κέρασμα του βασανιστή του.

Δόθηκε διαταγή να μαζευτούνε στην εκκλησία όλοι οι χωριανοί και, το χειρότερο, μαθεύτηκε η απόφαση του Κρανιά να εκτελεστούν απολείτουργα ο Ηλίας Αναγνωστάκος και ο πατέρας μου, γνωστό στην περιοχή Εαμικό στέλεχος και υπολογίσιμο μέλος της τοπικής κοινωνίας. Η εκτέλεση θα γινόταν μπροστά σε όλο το εκκλησίασμα για τον παραδειγματισμό ενός χωριού σημαδεμένου στο στρατιωτικό χάρτη με κόκκινο, όπως ήταν ο Στόλος.

Είχε γυρίσει ο καιρός σε χιονιά. Φεύγοντας ο γείτονας που μας έφερε το μαύρο μαντάτο, άνοιξε την εξώπορτα και όρμησε, προπομπός θανάτου, παγωμένος αέρας στο σπίτι. Ακολουθούσε ο ίσκιος του αρχηγού. Ερχότανε για να παίξει με τον πατέρα μου, πριν από την εκτέλεση, όπως η γάτα με το ποντίκι. Ξοπίσω, του έδειχνε το δρόμο ο αγροφύλακας του χωριού, ωχρός, ζωντανό λείψανο από το φόβο. Νωρίτερα είδα τον αρχηγό μέσα στο μαγαζί  που ήτανε μέτριος στο ανάστημα και λιπόσαρκος αλλά αντιστάθμιζε το σωματικό έλλειμμα με την κορώνα του βασιλιά στο καπέλο του, ασίκικο μουστάκι, αυτόματο όπλο, μαχαίρι στο θηκάρι του και όλα τα σύνεργα του πολέμου κρεμασμένα απάνω του.

Πέρασε στο χειμωνιάτικο ο αρχηγός και γύρισε, θεατρικά αγέρωχος, ένα γύρω τα μάτια του. Μαζεμένη μέσα η φαμελιά μας: πέντε παιδιά, ο πατέρας, η μάνα και η γιαγιά μας, είχε λάδι ακόμα το καντηλάκι της. Καθαρό το δωμάτιο, στρωμένο με κουρελούδες, συγυρισμένο για τη γιορτή. Στο τζάκι έκαιγε η φωτιά, τριγύρω με τα καλά μας εμείς τα παιδιά έτοιμα για την εκκλησία, καθένα με το σκαμνάκι του.

Κανένα δάκρυ, κανένας δεν έπεσε στα γόνατα να παρακαλέσει τον αρχηγό. Δασκαλεμένοι από την κούνια μας να δείχνουμε περηφάνια τέτοιες θανάσιμες ώρες, σχεδόν καθημερινό ψωμοτύρι εκείνο τον καιρό, σταθήκαμε όρθιοι, μικροί και μεγάλοι, ορθώνοντας οχυρό αφοβίας κι αξιοπρέπειας μπροστά στο Χάρο που μπήκε στο σπίτι μας.

Κρατήθηκε μόνο το τελετουργικό της φιλοξενίας, πανάρχαια αρχοντική συνήθεια του ελληνισμού, ζωντανή ακόμα στα μέρη μας εκείνα τα χρόνια: Ο πατέρας, καλλιεργημένος άνθρωπος για την εποχή και τον τόπο του, σπουδαγμένος στους λαϊκούς αγώνες και με θητεία σε οργανώσεις, κοντά σε φωτισμένους δασκάλους, καλωσόρισε με αρχοντικό αέρα τον ξένο και τον κάλεσε να καθίσει. Η μάνα, του έβγαλε μελομακάρονο και κουραμπιέ, γέμισε το ποτηράκι με το ποτό και τον καλωσόρισε.

Το βάρος της δικής μας αλήθειας, ξεφούσκωσε την αλαζονεία  του αρχηγού κι έμεινε άφωνος. Με το ποτό όμως λύθηκε η γλώσσα του, κι έβγαλε από μέσα του, σιδερωμένη και στεγνή από τους χυμούς της ζωής, τη δική του κούφια πραμάτεια: μίλησε για «θρησκεία, οικογένεια, πατρίς» …τέτοια. Μιλώντας, η ματιά του εξέταζε τον πατέρα που στεκότανε αδιάφορος. Τότε θύμωσε και του λέει « σηκώσατε όπλα για να χτυπήσετε την πατρίδα πισώπλατα». Δεν άντεξε πια ο πατέρας. Σηκώθηκε όρθιος, αληθινά απρόσβλητος από φόβο και πάθος.

 Του λέει:
- « Μίλησες για Πατρίδα. Άκουσέ με λοιπόν: Εμείς πολεμήσαμε στην Αλβανία εθελοντές, αντισταθήκαμε στον κατακτητή, πασχίσαμε να γιατρέψουμε τις πληγές του κόσμου - πείνα, αρρώστια, δεισιδαιμονία και αγραμματοσύνη. Και πια είναι η δική σου, πατριωτική τάχα, παρέα; Εθνοπροδότες, μαυραγορίτες, απατεώνες και σωματέμποροι είναι». ►5
  Παραστρατιωτικοί  την εποχή του εμφυλίου στην Αθήνα. 
Έτσι που μιλούσε όρθιος ο πατέρας, φαινότανε στα μάτια μας γίγαντας.

Αλλά δεν ήτανε ο πατέρας μας που μιλούσε έτσι. Ήτανε ο λαός μας ο ίδιος που ερχότανε στο ιστορικό «τώρα» από τα βάθη της ιστορίας κι ακούγαμε το βηματισμό του και την ανάσα του να αντηχούνε στο χρόνο με  αντρειοσύνη, θυμό και παράπονο.

Ο αρχηγός λάκισε νικημένος, χτυπώντας την πόρτα μας πίσω του και πήγε στην εκκλησία αποφασισμένος για την εκτέλεση. Αλλά πέσανε απάνω του ο παπάς και οι φρόνιμοι του χωριού και του λένε « μελίσσια πάς να χαλάσεις; Θα σε αποϊδεί ο Θεός».

Μας έβαζε τότε ο δάσκαλος τα μεγάλα παιδιά να διαβάζουμε στην εκκλησία άλλος το «Πιστεύω» κι άλλος τον « Απόστολο» και ήρθε η σειρά μου για τον Απόστολο. Στάθηκα μπροστά στην Ωραία Πύλη με ανοιχτό το βιβλίο και διάβασα ψαλτά, όπως με είχανε δασκαλέψει, τα λόγια του Απόστολου Παύλου.

Ο αρχηγός, με όλο τον οπλισμό του αναρτημένο, είχε πιάσει το δεσποτικό στασίδι κοντά στο ψαλτήρι και με γνώρισε. Γυρίζει και λέει του ψάλτη απορημένος « μα καλά, έχουνε Θεό οι κομμουνιστές»;

Το παραστρατιωτικό ασκέρι του Κρανιά, έφυγε από το χωριό μας χωρίς να χυθεί αίμα. Τον Ηλία Αναγνωστάκο τον φυλακίσανε στη στρατιωτική φυλακή της Τρίπολης για να δικαστεί από το έκτακτο στρατοδικείο. Δικάστηκε με συνοπτική διαδικασία το Μάρτη και  καταδικάστηκε σε «θάνατο δια τυφεκισμού».

Πριν από την εκτέλεση πήγε ο παπάς στο κελί του, να μεταλάβει το μελλοθάνατο κι αυτός ήτανε ξάδερφός του. Αθανάσιος Παπακωνσταντίνου ονομαζόμενος ο παπάς, από την Πλατάνα. Πήγε ο ιερέας με το άγιο δισκοπότηρο και το πετραχήλι του. Τον ρωτάει ο μελλοθάνατος « για ξάδερφος ήρθες ή για παπάς;». Τον αγκάλιασε κι έκλαιγε ο παπάς, τι να κάνει ο άνθρωπος.

Άμα πέρασε η δύσκολη στιγμή, καθίσανε να μιλήσουνε και λέει ο κατάδικος:
« Θυμάσαι την κυρούλα μας, ξάδερφε, που μας πήγαινε στην εκκλησιά για να μεταλάβουμε;».
.- «…Παιδάκια εμείς και μας κράταγε με τα ροζιασμένα χεράκια της….. συνέχισε ο παπάς. Μας ορμήνευε στο δρόμο να μη φτύσουμε μετά από τη μετάληψη γιατί ήτανε αμαρτία μεγάλη να χύσουμε το σώμα και το αίμα του Χριστού μας στο χώμα. Εμείς την παίρναμε κατάκαρδα την ορμήνια της και δεν φτύναμε ένα μήνα ολόκληρο».
Γελάσανε οι δυό τους και ύστερα έπεσε ησυχία θανάτου.
.- « Κατάλαβα τι θέλεις να πεις, ξάδερφε, έσπασε τη σιωπή ο παπάς. Άμα πέσει από τις σφαίρες ο χριστιανός που μετάλαβε, θα χυθεί του Χριστού το αίμα στο χώμα, κι αυτό δεν πρέπει να γίνει – διαταγή της κυρούλας μας».
 
Δικαστικό μέγαρο Τρίπολης. Στρατοδικείο το μεγαλύτερο Θανατοδικείο του Εμφυλίου. Φώτο από  ΠΑΛΙΆ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΆ ΚΑΙ ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΆ ΑΡΧΕΊΑ ΤΡΙΠΟΛΙΤΣΆΣ
Έδεσε κόμπο την καρδιά του ο ιερέας, μάζεψε το πετραχήλι του και το δισκοπότηρο, σταυροκοπήθηκε, έδωσε στο μελλοθάνατο ξάδερφο τον τελευταίο ασπασμό, ζωντανός αποχαιρετισμός, και βγήκε από το κελί.

Χρόνια μετά, διηγήθηκε το περιστατικό ο παπάς σε συγχωριανούς του. Κατά τη διήγηση του παπά- Θανάση, στις ίδιες φυλακές ήταν φυλακισμένος και ο αδερφός του Ηλία, καταδικασμένος ισόβια. Τελευταία επιθυμία του κατάδικου ήταν να βγει ο αδερφός στο παράθυρο την ώρα που θα τον πήγαιναν για εκτέλεση, να τον αποχαιρετίσει.

Βγήκανε στα παράθυρα όλοι οι φυλακισμένοι χειροκροτώντας όπως συνηθιζόταν. «Εμείς φεύγουμε, συνεχίστε εσείς τον αγώνα» φώναξαν οι κατάδικοι. «Γεια σας παιδιά, γεια σου αδέρφι» πρόσθεσε ο Ηλίας Αναγνωστάκος και πήγε με τους συντρόφους του να συναντηθούν με την ιστορία.

Έπεσαν όλοι ζητωκραυγάζοντας για την Πατρίδα και τον αγώνα τους. 
Εϊ συ κοντοχωριανέ κι εσείς οι αδικοφονεμένοι της Τρίπολης! Καυχιέμαι που έζησα στις ημέρες σας και σπούδασα κοντά σας ανθρωπισμό και αξιοπρέπεια. Ανάβω κεράκι στη μνήμη σας.


ΣΧΟΛΙΑ Παν. Ι. Δ. Βλαχάκη.

►1 H παλιά ονομασία του  Αϊ Γιώργη της Κυνουρίας ήταν Ντουμινά. Ανήκει στην γεωγραφική ενότητα των Καστριτοχωριών. Εδώ κατοικούσε ο Ηλίας Κων Αναγνωστάκος που εκτελέστηκε στις 27 Μάρτη του 1948 βάσει της υπ αριθ. 92/18-3-1948 απόφασης του στρατοδικείου Τριπόλεως που τον καταδίκασε 2 φόρες σε θάνατο. 
►2 Ο Γιάννης Λέφας στο βιβλίο του ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΣΤΑΥΡΟΙ ΣΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΚΟ ΜΩΡΙΑ Σελ 106 Αναφέρει << ότι ο Ηλίας Κων Αναγνωστάκος συνελήφθη υπό τμήματος του τάγματος Κρανιά στις 31-12- 1947 και ότι << κατόπιν ερεύνης εις τη οικίαν του ανευρέθησαν αυτόματα, χειροβομβίδες ….προς εξοπλισμόν ομάδος 25 συμμοριτών εκ Στόλου της οποίας θα εγένετο αρχηγός..>>  πηγή Εφ ΑΛΗΘΕΙΑ. Καθαρή προπαγάνδα. Ένα οπλοπολυβόλο έκρυβε ο ανυπότακτος αγωνιστής
►3 Ο Ηρωικός και «πανέξυπνος» Κρανιάς ήταν αξιωματικός του Ζέρβα στην Ήπειρο. Ειδικός στις εθνοκαθάρσεις, οι Τσάμιδες είχαν δοκιμάσει τις μεθόδους του. (ο διοικητής του 16ου Συντάγματος του ΕΔΕΣ, αντισυνταγματάρχης Αριστείδης Κρανιάς, που έφτασε στην Παραμυθιά, έγραψε ότι «αυτό που επακολούθησε δεν περιγράφεται»  )      
Στο Μοριά τα βρήκε σκούρα. Τώρα προβιβάστηκε σε αξιωματικό της χωροφυλακής και διοικούσε ένα τάγμα παραστρατιωτικών. Ουαί και αλλοίμονο αν έπεφτε κάποιος στα χέρια τους…
Ας αναφέρω μόνο ένα παράδειγμα της εξυπνάδας του. Έστειλε ένα σημείωμα στον Ταξίαρχο του Δ.Σ.Ε. Θεωδ. Πρεκεζέ!!! Κόμπαζε «Μέχρι το Πάσχα θα συναντηθούμε στην Αράχοβα !!!». Ο Παρνωνίτης ταξίαρχος του Δ.Σ. του έκανε την χάρη!!! Ήταν σε στρατηγικό σημείο η πατρίδα του η Αράχωβα και έπρεπε είναι ανοικτοί οι δίαυλοι επικοινωνίας.
 Επακολούθησε αιματηρή μάχη. Σκοτωθήκαν αρκετοί αντάρτες γιατί η τοποθεσία είναι οχυρή και οι Κρανιάδες είχαν ταμπουρωθεί. Παρ όλα αυτά οι επιτιθέμενοι Ανυπότακτοι μαχητές και μαχήτριες του Β Αντάρτικου σκότωσαν  πολλούς άντρες του Κρανιά και το τάγμα του σχεδόν διαλύθηκε.
Ο Ίδιος ο γενναίος Κρανιάς με τα σώβρακα και ξυπόλητος μέσω της ρεματιάς έφτασε στη Σπάρτη. Νικητής και τροπαιούχος !!!!! Ήταν όμως μάστορας στη βία και στους βασανισμούς αριστερών, συμπαθούντων  αλλά απλών πολιτών που δεν ήταν μαζί τους.

►4 Το κατάστημα - κατοικία του Εαμικού στελέχους, προέδρου του Στόλου και ευκατάστατου εμπόρου της περιοχής το έκαψαν το 1944 οι Γερμανοί με τους ντόπιους ταγματαλήτες. Ένας από τους αρχηγούς τους ο Φ.Π. χόρευε σαν κανίβαλος δίπλα στην καταστροφική φωτιά. Η τιμωρία του αειμνήστου Γιώργου Κυρκιντάνου ήταν το 1951 να του δώσει ένα δοχείο λάδι γιατί πεινούσαν τα πέντε παιδιά του …… Από το από το βιβλίο του αιχμάλωτου Ιταλού γιατρού  << μια απέραντη αγάπη>> Φράνκο Ρομάνο (μετ Ιωάννα Μάκρη – Μπούρα). Σελ 232.

►5 Στις τάξεις των παραστρατιωτικών του Κρανιά ήταν και ένας συμπατριώτης μας δημοδιδάσκαλος ο οποίος εκφωνώντας ομιλίες στα χωριά της περιοχής μας έκανε την ιδεολογική προπαγάνδα του εμφυλιοπολεμικού κράτους.

Κυριακή 24 Μαΐου 2015

ΠΑΡΝΩΝΙΤΙΣΣΑ ΜΑΝΑ.

      

       γράφει 
ο  Βερβενιώτης Νομικός
Βασίλης Iωαν. Κούβαλης

.

            Τα χέρια της κυρά-Δημήτρως...

Χέρια 85 χρονών, που ακόμα "γράφουν". Πολυδουλεμένα, με ...επιδερμίδα από το "μανικιούρ", που έκανε καθημερινά, στο θέρο, στο μάζεμα της ελιάς, στο ζύμωμα, στο πλύσιμο, στο χωράφι, στο σπίτι, στον αργαλειό, στο κουβάλημα ξύλων, στο μεγάλωμά μας.
Χέρια τραχειάς δημιουργίας, χέρια επιβίωσης χέρια ταλαιπωρημένα και από "τα κρατούντα" της εποχής, που ήθελαν τη γυναίκα σχεδόν υποζύγιο. ►1
Χέρια βρεφονηπιακής προστασίας και τρυφερών χαδιών, αλλά και χέρια "τιμωροί" της παιδικής μας αταξίας. Είναι τα χέρια, που ακολουθώντας τις συμβουλές της γιαγιάς έδερναν για σωφρονισμό. "Να το βαράς το παιδί, αλλά στα κωλομέρια... ►2
 Να προσέχεις κακομοίρα, μην "το πάρει καμμία" σε καμμιά μέση και το κοψομεσιάσεις..."
        
                                             Τα χέρια της κυρά-Δημήτρως...
Χέρια, που ζύμωσαν τόνους χωριάτικο καρβέλι, που "κάψανε" αμέτρητους φούρνους, που άνοιξαν εκατοντάδες φύλλα για χυλοπίτες, που τυροκόμησαν, που φτιάξανε χυλούς, τριφτάδες και τραχανόπιττες, που μαδήσανε κότες, που θρέψανε ζωντανά, χέρια "για καλό" και ποτέ για "αναποδιά".
Χέρια πεντακάθαρα!
Και κυρίως χέρια, που και σήμερα είναι ζωντανά και δημιουργικά... Εδώ η κυρά Δημήτρω μας φτιάχνει μακαρόνια σκαστά ή σκαντζιαστά... 
Κι η καημένη η βέρα... Μπήκε στο δεξί κάποτε και έκτοτε δεν ξαναβγήκε. Άσε που τώρα φρακάρισε και δεν βγαίνει με τίποτα. Αλλά εκεί το σύμβολο της "ύπανδρης" νοικοκυράς...

ΣΧΟΛΙΑ ΠΑΝ. Ι.Δ. Βλαχάκη.

►1 Οι γυναίκες της εποχής στα χωριά μας είχαν κατακτήσει την ισότητα στην πράξη. Εκτός από τα χωράφια είχαν και τις δουλειές του σπιτιού. Φανταστείτε μια νοικοκυρά χωρίς ψυγείο, τρεχούμενο νερό και ηλεκτρισμό. Μετά ήρθαν τα αγαθά του πολιτισμού. Όσο για το μπάνιο στη σκαφίδα με φτιαχτό σαπούνι ….έτσουζαν τα μάτια.

►2 Υπήρχε η κλαρούδα και η λουρίδα του πατέρα που σε κάποιους τυχερούς δεν είχε βγει ποτέ. Η κλαρούδα και η βέργα έπεφτε για να μην μας σακατέψουν. Τα χέρια τους ήταν δουλευμένα και δυνατά.  


Πέμπτη 21 Μαΐου 2015

ΑΡΚΑΔΕΣ ΣΤΗ ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΙΙ

Του Παν. Eυαγ. Βέμμου.

Πριν ένα χρόνο παραμονές της επετείου της μάχης της Κρήτης δημοσιεύσαμε άρθρο με στοιχειά σχετικά με τη συμμέτοχη Αρκάδων σ’ αυτή και κατάλογο 35 ατόμων που έδωσαν ότι πολυτιμότερο είχαν, τη ζωή τους, στον αγώνα εναντία στο φασισμό και την ανεξαρτησία της πατρίδας. Μετά τη δημοσίευση αυτή και τις γνωριμίες του φίλο Σπύρου Καλδή, συναντηθήκαμε με τον Ιωάννη Τσούκα, κάτοικο Βαλτετσίου, που πήρε μέρος στη Μάχη της Κρήτης.

Σε συνέντευξή του μας δίνει πολύτιμα και άγνωστα στοιχειά ιδιαίτερα μετά τη μάχη και τον τρόπο διαφυγής του στην Πελοπόννησο.
Σας παρουσιάζουμε την ιστορία του, όπως αυτός μας την αφηγήθηκε το πρωί της 10ης Ιουλίου 2014 στην πλατεία του ιστορικού χωριού.
Ιωάννης Τσούκας και Σπύρος Καλδής.

«Γεννήθηκα το 1918, όμως, στα χαρτιά δηλώθηκα το 1919. Όταν κηρύχθηκε ο πόλεμος ήμουν στρατιώτης στην Τρίπολη στο 11ο σύνταγμα, είμαι της κλάσης 1940. Τη νύχτα για να μη μας βομβαρδίζουν οι Ιταλοί βγαίναμε στο πλεύρωμα, το πρωί στο στρατόπεδο. Ήμασταν εκπαιδευμένοι, μετά πήγαμε στην Τεγέα μας ετοίμαζαν για το μέτωπο. Ήρθε νεώτερη διαταγή και μας πήγαν στο στρατώνα στ’ Ανάπλι.
Από εκεί με πλοίο πήγαμε στην Κρήτη, στη Σούδα, με συνοδεία αντιτορπιλικών. Μόλις φτάσαμε μας βομβάρδισαν οι Ιταλοί. Πήγαμε στα Χάνια και από εκεί στις Μουρνιές, εκεί μείναμε. Δίπλα μας ήταν Εγγλέζικος στρατός. Εκεί μάθαμε ότι οι Γερμανοί κατέλαβαν την ηπειρωτική Ελλάδα.

Ένα πρωί φθάσανε τα αεροπλάνα και ρίχνανε αλεξιπτωτιστές από τα Χάνια μέχρι το Μάλεμε. Εμείς είμαστε έξω από τις Μουρνιές και τους ρίχναμε. Την πρώτη ημέρα σκοτώθηκαν, όπως λέγανε 1500, μείνανε καμία 30αριά σε ένα λοφάκι. Το βράδυ πρότεινε ο Έλληνας αξιωματικός να τους «καθαρίσουμε», όμως, ο Εγγλέζος είπε: άστους. Την άλλη μέρα ήρθαν πάλι τα αεροπλάνα και ρίχνανε αλεξιπτωτιστές. Πολεμάγαμε, άλλα οι Γερμανοί κατέλαβαν ένα μέρος. Το αεροδρόμιο το είχαν ακόμα οι Εγγλέζοι. Την Τρίτη μέρα δώσαμε σκληρή μάχη. Εκεί σκοτώθηκε ο ανθυπολοχαγός από του Μάναρι, δεν θυμάμαι το όνομα του. 1

Οι γερμανοί κατέλαβαν το αεροδρόμιο. Σ’ εμάς δόθηκε διαταγή και παραδοθήκαμε στους Γερμανούς μαζί με Εγγλεζούς. Εμείς μείναμε στην περιοχή για αρκετές μέρες. Ότι βρίσκαμε τρώγαμε, μας έδιναν και οι Κρητικοί ότι είχαν. Μετά έβγαλαν διαταγή οι Γερμανοί ότι όσοι στρατιώτες Έλληνες είναι από την ηπειρωτική Ελλάδα να παρουσιασθούν στο αεροδρόμιο του Μάλεμε. Εμείς πιστεύαμε ότι μας μαζεύουν για να μας διώξουν για τα μέρη μας. Οι περισσότεροι παρουσιασθήκαν, λίγοι δεν παρουσιασθήκαν.

Εγώ γνώριζα τον Τέλη Σιαμπάνη από το Βαλτέτσι αυτός δεν παρουσιάσθηκε και έμεινε σε κάποιο χωριό και ήρθε στο Βαλτέτσι μετά από μένα.
Μείναμε λίγες μέρες στο Μάλεμε και δόθηκε διαταγή να πάμε στη Σούδα, στο λιμάνι. Περιμέναμε το καράβι. Νέα διαταγή τους μισούς τους πήγαν πάλι στο Μάλεμε, οι υπόλοιποι και εγώ μείναμε στη Σούδα σε στρατώνα.
Μείναμε εκεί όλο το καλοκαίρι του 1941, κρατούμενοι με σκοπούς γερμανούς. Μας κράτησαν μετά από εισήγηση ενός κρητικού αξιωματικού να μας χρησιμοποιήσουν ως εργάτες για να θάψουμε τα πτώματα και να επισκευάσουμε γεφύρια και δρόμους που είχαν καταστραφεί. Εμείς είμασταν αιχμάλωτοι και μας χρησιμοποίησαν ως εργάτες. Κάθε πρωί έρχοταν Γερμανοί και έπαιρναν όσους ήθελαν για δουλειές. 

Εγώ έτυχε και ήρθε ένας Γερμανός μεγάλος σε ηλικία περίπου 70 χρονών, ήθελε τρία άτομα. Ο σκοπός υπέδειξε τρεις, μεταξύ αυτών και έμενα. Μας πήρε από το στρατώνα και μας πήγε στο μέρος που έμενε ο γερμανός διοικητής της Κρήτης. Το μέρος ήταν δυο χιλιόμετρα κοντά στο δρόμο που πήγαινε στο Ηράκλειο. Εκεί είχαν σκηνές και μένανε. Εγώ πήγαινα εκεί. Και έκανα το γκαρσόνι. Πήγαινα το πρωινό, το Μεσημεριανό και το βραδινό στο διοικητή. Το βράδυ επιστρέφαμε και κοιμόμασταν στον στρατώνα στη Σούδα. Την πρώτη ημέρα ένας αξιωματικός υπέγραψε και μου έδωσε ένα χαρτί.

Την άλλη μέρα ήρθε γερμανός αξιωματικός και ζήτησε 80 για κάποια δουλειά, εγώ έδειξα το χαρτί και με άφησαν, το ίδιο συνέβη και άλλες φόρες. Παρέμενα συνεχεία εκεί, δηλαδή στην υπηρεσία του διοικητή. Όταν ο διοικητής πήγαινε περιοδεία μας λέγανε αν θέλουμε να πηγαίνουμε κοντά. Εγώ πήγαινα, έτσι γύρισα σχεδόν όλη την Κρήτη. Εγώ δεν έτυχα στις περιοδείες αυτές σε επεισόδιο. 

Εκεί έμεινα τρεις μήνες μέχρι τον Οκτώβριο. Μετά το έσκασα. Είχαμε πληροφορηθεί ότι ερχόταν Κρητικοί με καΐκια από την Πελοπόννησο. Τη δουλειά αυτή την έκανε ένας Χανιώτης που έπαιρνε τους λιποτάκτες και τους πήγαινε στο Καΐκι.


Όταν το έσκασα μεσημέρι, είχα έρθει σε συνεννόηση με ένα βοσκό που μου έφερε πολιτικά ρούχα, τα φόρεσα πήγα στα Χανιά, εκεί που είχε γίνει η συνεννόηση.

Οι γυναίκες, τα παιδιά και όλη η Κρήτη πολέμησαν τους ούννους  κατακτητές. 

Την άλλη μέρα το πρωί μπήκαμε στη σούστα, ήμασταν 7-8 νοματαίοι. Θυμάμαι τον Γιάννη τον Καρύγιαννη από του Μάναρι, έχει πεθάνει τώρα, ένας Κώστας από χωριό έξω από την Τρίπολη στο δρόμο των Καλαβρύτων, τον Φουντίτσα τον Νίκο από την Μάκρη και τον Γιάννη το Τσάγκο από του Μάναρι. Περάσαμε το Μάλεμε και φτάσαμε στο μέρος που έφθινε το καΐκι εκεί βρήκαμε και άλλους στρατιώτες που περίμεναν και είκοσι μέρες νηστικοί και σε άσχημη κατάσταση. 

Εμείς είμασταν τυχεροί, το βράδυ είδαμε συνθηματικά φώτα, οι υπεύθυνοι μας είπαν ότι έρχονται. Ήταν δυο καΐκια γεμάτα Κρητικούς. Θυμάμαι ότι ένας Κρητικός είχε πάρει από την Πελοπόννησο και μια κοπέλα, η οποία έπεσε στο νερό, τη γλύτωσαν.

Εμείς μπήκαμε ένας – ένας στα καΐκια, 42 άτομα. Περάσαμε Αντικύθηρα, Κύθηρα και βγήκαμε στο ακρωτήριο Μαλέας χαράματα. Το καΐκι δεν ζύγωνε κοντά, μπήκαμε στη θάλασσα μέχρι το στήθος και βγήκαμε στη στεριά. Χωριστήκαμε κατά ομάδες, εγώ με άλλους πέντε που ανέφερα παραπάνω, πήραμε τα βουνά, περάσαμε πολλά χωριά.

Σ’ ένα μικρό χωριό μας δώσανε ψωμί και μας είπαν να μείνουμε. Δεν δεχθήκαμε γιατί είμασταν ανάλλαγοι γεμάτοι ψείρα, βρωμούσαμε. Πήγαμε και κοιμηθήκαμε σε ένα αχυρώνα.

 Πλησιάσαμε την Αράχοβα, γνώριζα τα μέρη πια, και το τρίτο βράδυ γύρω στις 12 φθάσαμε στη Βλαχοκερασιά, είχαμε και έναν από εκεί δεν θυμάμαι το όνομα του. Το μαγαζί ανοιχτό με καμία 30αρια νοματαίους κάτι γιόρταζαν. Μπήκε πρώτος μέσα ο Βλαχοκερασιώτης μέσα ήταν και αδελφός που, τον αγκάλιασε, φίλια με όλους. Καθίσαμε, φάγαμε, ήπιαμε και μεθύσαμε.

Την άλλη μέρα οι υπόλοιποι συνεχίσαμε μέχρι του Μάναρι. Το πρώτο σπίτι ήταν του Γιάννη του Τσάγκου. Έμενε εκεί η μανά του και δυο αδελφές του, ήταν ορφανός και κακώς το έχανε πάρει φαντάρο. Βάζει έμενα και κτυπάω την πόρτα. Μου απαντά η μανά του, ποιος είσαι; Εγώ απάντησα έρχομαι από την Κρήτη και φέρνω χαιρετίσματα τού γιου σου. Μου λέει περίμενε θα ανοίξω. Άνοιξε και είδε το παιδί της, μεγάλη συγκίνηση, δεν γνώριζαν αν ζει.

Εγώ έμεινα εκεί, οι άλλοι δυο πήγανε και εμείνανε στο σπίτι του Καρύγιαννη. 
Την άλλη μέρα το πρωί, πήγαμε σε όλα τα σπίτια του χωριού, μας κέρναγαν. Το απόγευμα οι τρεις πήραμε το δρόμο και στο Καλογερικό χωρίσαμε, εγώ πήρα το δρόμο για το Βαλτέτσι. Στο δρόμο βρήκα τον Μπάρμπα Θοδόση τον Μητσόπουλο που έσπερνε.

Στο σπίτι η μανά μου είχε πάρει τα πράγματα και είχε πάει στο Κρανίδι που ξεχειμωνιάζαμε τα ζωντανά, θα γύριζε και θα έφευγαν όλοι μαζί. Στο σπίτι δεν ήτανε κανείς, ο πατέρας μου ήτανε στα πρόβατα. Πήγα σε μια θεια μου και κοιμήθηκα. Το πρωί πήγα στην εκκλησία λειτουργούσε, γιατί ήτανε του Αγίου Δημητρίου η γιορτή, εκεί συνάντησα τον πατέρα μου που τον είχε ειδοποιήσει ένας ξάδερφος μου. Μετά 2-3 μέρες γύρισε η μάννα μου δεν ήξερε ότι είχα γυρίσει και την συνάντησα. Φύγαμε μετά για το λιβάδι έξω από το Κρανίδι.
Αυτά θυμάμαι.

Να συμπληρώσω ακόμα ότι στη μάχη της Κρήτης από το Βαλτέτσι ήταν ο Ηλίας Πλατανίτης του Κων/νου, τραυματίστηκε στις Μουρνιές, ήμασταν παρέα. Μετά τον στείλανε στην Αθήνα, έγινε καλά. Ακόμα στη Μάχη της Κρήτης πήρε μέρος και ο Γεώργιος Ιωάννου Μήτσου ή Μητσόπουλος (παρατσούκλι Βουλές).

Περάσαμε πολλά, μαθαίνω ότι κάθε χρόνο γιορτάζουν έρχονται και ξένοι. Εμάς δεν μας κάλεσαν. Οι αρχές της Κρήτης δεν πρέπει να ξεχνάμε την συμμέτοχη μας. Οι περισσότεροι που πήραμε μέρος έχουν πεθάνει ας καλέσουν τις αρχές και τους απογόνους μας και με αυτή την ευχή τελειώνω, να μη ζήσουν άλλοι όσα τραβήξαμε εμείς…»

1 (σημείωση Π.Β. πρόκειται για τον έφεδρο ανθυπολοχαγό Βουτυρίτσα Γεώργιο του Παναγιώτη στο 2ο τάγμα Μουρνιών, σκοτώθηκε στις 26-5-1941 στον Αλικιανό).