Τρίτη 5 Μαρτίου 2013

Ο ΠΡΩΤΟΣ ΗΛΙΟΣ.






Χρίστος Γεωρ. Κυρκιντάνος                                                                            
Στολιώτης Λογοτέχνης - Συγγραφέας 

Ο Χρίστος Κυρκιντάνος γεννήθηκε στο χωριό Στόλος Κυνουρίας. Με τα παιδικά μάτια, μυαλό και ψυχή. Βίωσε την Εθνική Αντίσταση και τον Εμφύλιο Πόλεμο σε μια από τις μικρές ηρωικές γωνιές της πατρίδας μας. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα, όπου δικηγόρησε πολλά χρόνια. Ζει στην Αθήνα άλλα η ψυχή και το μυαλό του είναι στα ηρωικά πρόβουνα του Πάρνωνα. Μας έχει χαρίσει εκλεκτά κείμενα σε εφημερίδες και περιοδικά , ασχολείται  και με την ποίηση . Δεν είμαι ικανός να τα σχολιάσω αλλά διδάσκομαι και συγκινούμαι κάθε φορά που τα διαβάζω. Το 2010 μας χάρισε ΤΟ ΚΡΑΣΙ ΤΟΥ ΝΤΑΡΜΟΥ. Το ιστορικό αυτό μυθιστόρημα θα μπορούσε να είναι η ιστορία του πολύπαθου ρημαγμένου τόπου μας. Προτίμησε να μας χαρίσει ένα αριστούργημα στη λογοτεχνία. Υπάρχουν φυλαγμένα με σεβασμό ευλάβεια και αντικειμενικότητα, πολλά ιστορικά στοιχεία που διαδραματίστηκαν τα πέτρινα χρόνια. στην περιοχή.


Ο ΠΡΩΤΟΣ ΗΛΙΟΣ.

( Ρέκβιεμ για τον Τάκη Σιτοκωνσταντίνο)

"και ψυχαί δε από
των υγρών αναθυμιώvται"
                             ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ

Από ξέvη πατρίδα, πετώντας τηv άχρηστη πανοπλία
κι από ψεύτικα φυλαχτάρια γυμvός,
στο δρόμο της Έφεσος μόvος να κλαις
ακουμπώvτας στο ραβδί του Ηράκλειτου.
Μαύρο λιβάδι φαρμακωμέvο η θάλασσα
κι ο μέγας Κεραυvός κυβερνήτης.

Μα τι γύρευες στα νερά της  Μέδουσας.
Ορειβάτη που πλάγιαζες στα βουvά
με το φεγγάρι προσκέφαλο.
Καλύτερα να σε λάβωvε ο Αμάραντος 
Στο πέρα  φως του μεσημεριού σαϊτεύοντας.
Φρουρός στον ύπνο σου ας ήτανε ο Πάρvωvας
με τov πέλεκυ της σιωπής της φοβερίζοντας.

Μ' ένα κλαράκι θυμάρι στα δόντια μαντατοφόρε
της άλλης αυγής
τηv ημέρα δοξάζοντας που ανέβαινε
καθαρή
να σκεπάσει τους πεθαμέvους.

Σε είδαvε οι μαvάδες της Ζαραφώvας
περνώντας
τις ερημιές με τους  Ελελίσφακους
Tov πρώτον ήλιο που αντίκριζες άμωμος

Που Λέγαμε ο δικός μας ουραvός
λαβαίναμε τον κλήρο του καλοκαιριού
μυρίζοντας Λυγαριά τον αvήφορο
Το άvυδρο τοπίο στο φώς 
το γκρεμισμέvο καλύβι με το σπιτόφιδο
στην αυλή το πηγάδι  ξερό – φωvάξαμε
 γύρισε απάνου στέγνη τη φωvή.

Ελεήμων ο Αύγουστος μόνο
- ελεήμωv ο Αύγουστος -
κόμιζε από ψηλά τις υδρίες του.

Χαθήκανε πια τα σημάδια σηκώνοντας η αυγή
Το στεφάνι των άστρων από τηv κόμη σου 
Και πού να σε βρώ που γυρίζεις
μες το χωρόχρονο με τους γαλαξίες.

Δεv έχω ρίγαvη Και βασιλικό  να ξορκίσω
με πατρίδα το χάρο
Δεv έχω ρόδι να ρίξω και ν΄ ανθίσουνε
οι δαφvώvες της Έλωνας.
Δεν έχω σουραύλι προγονικό να φυσήξω
και να αποκριθούνε τ΄αηδόvια του Πλάτανου
Μπας κι αγρικήσεις την Άνοιξη και γυρίσεις.

Τούτο τov Αύγουστο δεv ήρθες ν΄ ανάψεις
δοξαστικά στο στερέωμα τα καvτίλια
του κόσμου
και να καθήσεις στην τάβλα μας να
συvδράμεις
τα τραγούδια τ΄απόδειπνου.

Τούτο τov Αύγουστο ανεμίζεις στις
θάλασσες
λευκές σημαίες αθαvασίας.

                                                           Χ.Κ.

ΣΧΟΛΙΑ   Παν. Βλαχάκη
 Ενας νέος Παρνωνίτης αετός άνοιξε τα φτερά του για το μεγάλο ταξίδι. Διάλεξε το μήνα Αύγουστο. Πέταξε πολύ ψηλά ξέφυγε απο τη γη και έγινε αστέρι, αστροσκόνη . Η φυγή του νέου αυτού γέμισε την καρδιά του Χρίστου με πόνο. Πόνεσε πολυ ο Χρίστος και μας έδωσε αυτο το αριστούργημα . Το λέω ετσι παρόλο που εχω μια μικρή απλή σχέση με την ποίηση . Οταν όμως ενα  ποίημα ή  ενα κείμενο με εγγίζει το θεωρώ αριστούργημα .


Δευτέρα 4 Μαρτίου 2013


ΕΛΛΑΣ Ελληνογερμανικός Πολιτιστικός Σύλλογος  

 


Γράφει ο Aγιαννίτης Δάσκαλος
Κώστας Σωτ. Ιατρίδης.

Ο Πολύτιμος χρόνος των Ώριμων ή το παιδί με τις καραμέλες

ΓΕΡΜΑΝΙΑ / DEUTSCHLAND — BY ELLINIKI GNOMI ON NOVEMBER 6, 2011 AT 18:17 
                              

Μερικοί φίλοι, Έλληνες και Γερμανοί, έχουμε ιδρύσει έναν Ελληνογερμανικό Πολιτιστικό Σύλλογο  με το όνομα ΕΛΛΑΣ. Στα πλαίσια αυτού του συλλόγου μού προξενεί ευχαρίστηση να εξακολουθώ να διδάσκω μερικές ώρες την ελληνική γλώσσα μέσα σε γερμανικά σχολεία αυτής της πόλης σε Γερμανούς μαθητές και σε ενήλικους. Χαίρομαι που αυτό μπορώ να το προσφέρω απλά εθελοντικά και εντελώς δωρεάν. Συγχρόνως εξακολουθώ να μαθαίνω συνεργαζόμενος και έχοντας ενεργητική επικοινωνία με τους συνανθρώπους μου.
Εξακολουθεί να μου αρέσει η μελέτη. “Γηράσκω αεί διδασκόμενος”. Σκέφτομαι πόσο μερικές φορές όλους μας μάς εντυπωσίασαν και μας εντυπωσιάζουν μερικά πρωτότυπα και πρωτοπόρα κείμενα.
Συχνά διαβάζουμε και μελετάμε ξανά πολλά και διάφορα, ενδιαφέροντα και λιγότερο ενδιαφέροντα κείμενα τα οποία θεωρούμε σημαντικά, αποφασιστικά, ριζοσπαστικά, μοναδικά στη σύλληψη, στην πλοκή και στην εμφάνιση! Κείμενα που έφεραν και φέρνουν ανατροπή και υπερβάσεις στην κοινωνία και στις σχέσεις των ανθρώπων!
Κείμενα τα οποία έκαναν θραύση με υψηλές πρωτόγνωρες ιδέες που περιείχαν, κείμενα τα οποία με βαθυστόχαστα νοήματα και υπέροχες ιδέες, παρακίνησαν, ενέπνευσαν, ξεσήκωσαν νέους και ώριμους ανθρώπους, αδικημένους, κατατρεγμένους να αγωνιστούν για μια καλύτερη ζωή, γεμάτη πρόοδο, υλικές απολαβές και πνευματικές απολαύσεις! Κείμενα που έμειναν ιστορικά και αναφέρονται συχνά ως κάτι το πρωτότυπο, το αξεπέραστο!
Κείμενα με ιδέες και κίνητρα δυναμικά τα οποία θεωρούνται ότι αποτελούν τη βάση στην οποία στηρίζεται ένας δυναμικά ενεργών πολίτης!
Ψάχνοντας στο διαδίκτυο ανακάλυψα ένα παρόμοιο ωραίο κείμενο.
Πρόκειται για ένα κείμενο-ποίημα το οποίο είχε γράψει ένας άγνωστος σε μένα βραζιλιανός ποιητής και δοκιμιογράφος, ο Mario de Andrade (1893-1945).
Σ’ αυτό το ποίημα με εντυπωσίασε η παρουσίαση σημείων της καθημερινότητας τα οποία χαρακτηρίζονται από αφοπλιστική απλότητα αλλά και περιεκτικότητα σκέψεων και ιδεών.
Αυτές οι ιδέες – απόψεις είναι γνωστές στους περισσότερος από εμάς, αλλά θεωρείται από πολλούς επουσιώδες να ασχολείται ιδιαίτερα ένας σοβαρός άνθρωπος.
Με εντυπωσίασε ο ιδιαίτερα απλός τρόπος με τον οποίο περιγράφει ουσιώδη θέματα τα οποία αφορούν κάθε άνθρωπο της όποιας ηλικίας.
Πρόκειται για θέματα για τα οποία ενδιαφέρεται κανείς όταν έχει πετύχει να σκέφτεται ήρεμα και να μην εντυπωσιάζεται από υστερικούς κομπασμούς και μεγαλαυχίες.
Ιδιαίτερα σήμερα που κυριαρχεί η τάση της απέραντης καταχρηστικής αδηφαγίας, της αδίστακτης διαφθοράς σε όλα τα επίπεδα, της αχόρταγης κατανάλωσης, αυτό το βραζιλιάνικο ποίημα μπορεί να φανεί χρήσιμο στον καθένα μας.
Για τον εαυτό μου  θέλω να πω μόνο τούτο: Όσο το μελετώ έρχεται στο νου μου αυτή η μονόπλευρη τάση που κυριαρχεί εδώ και κάποια χρόνια στην πατρίδα μας. Εννοώ, ανάμεσα στα άλλα, την τάση να καλοζούμε συνεχώς με δανεικά. Μου έρχεται στο νου, το έτος 1827. Τότε ο Μαυροκορδάτος ως αντιπρόσωπος του υπό ίδρυση ελεύθερου Ελληνικού κράτους έτρεξε στην Αγγλία. Πέτυχε και έλαβε δάνειο αρκετών χιλιάδων λιρών, για να ενισχυθεί ο αγώνας της απελευθέρωσης. Όμως ένα μέρος από αυτές χρησιμοποιήθηκε για να ορθοποδήσει το νέο-ιδρυθέν Ελληνικό Κράτος!
Εμείς οι Νεοέλληνες διαμαρτυρόμαστε προς κάθε κατεύθυνση δηλώνοντας ότι μονάχα οι ξένοι είναι οι υπαίτιοι όλων των προβλημάτων μας!.. Έχουμε τη συνήθεια και την τάση, μας έμαθαν να σκεφτόμαστε έτσι, ότι εμείς ως άτομα, δεν φέρουμε καμιά ευθύνη για όσα αρνητικά κυρίως μας συμβαίνουν, ατομικά ή ομαδικά. Μονάχα οι άλλοι φταίνε και είναι υπαίτιοι μαζί με κάποιες τυχαίες συγκυρίες, κάποιες κακές στιγμές για ό,τι κακό και ανάποδο μας βρίσκει! Οι δικές μας προσωπικές επιλογές δεν λαμβάνονται καθόλου υπόψη, δεν αναφέρονται, δεν μελετώνται, δεν παίζουν κανένα ρόλο στις ατυχίες μας! Νομίζω, είναι καιρός να σκεφτόμαστε πιο σφαιρικά.
                                  
                            Ποιος άνθρωπος θα πέταγε το φαγητό οταν έβλεπε αυτο το παιδί. 
            
Σχόλιο - Παν Βλαχάκη.

Κώστα Αγαπητέ μου φίλε διάβασε στους ΠΑΡΝΩΝΙΤΕΣ  ΚΥΝΗΓΕΤΕΣ  Το ποίημα Ξεροκάμπι 1944 . Σε συνέχειες θα δημοσιεύσω 200 τόσα ονόματα αθώων εκτελεσμένων. Τι λένε οι απόγονοι των Δολοφόνων Γερμανών. Σίγουρα δεν ισοπεδώνω όλους τους ανθρώπους αλλά δεν Ξεχνώ τα εξής: α) Οι στρατιώτες της Βέρμαχτ πατάγανε με τις μπότες το υπόλοιπο του συσσιτίου να μην το φαν τα πεινασμένο παιδιά. Γερμανός αξιωματικός στην Αθήνα στην Ομόνοια πέταξε ένα κομμάτι ψωμί  έξω από ένα εστιατόριο.  Ένας Γαβριάς έτρεξε να το αρπάξει ένα κομματάκι ψωμί ήταν ζήτημα ζωής για το παιδάκι . Ο πολιτισμένος μόλις το έπιασε, σκότωσε με το παιδί με  παραμπέλουμ. Αυτό μου το διηγήθηκε ένας νεαρός τότε μπακαλόγατος 18 χρονών από τα μέρη της Τρίπολης. << Είχα πιστόλι στη τσέπη μου, θα τον εκτελούσα αλλά ήταν και άλλοι Γερμανοί  που γέλαγαν !!!! Έφυγα, το βράδυ πήρα το τραίνο για την Τρίπολη και από εκεί στο Μαίναλο ….>> Το γεγονός αυτό τον έκανε αγωνιστή της εθνικής Αντίστασης !! Ας μην επεκταθώ υπάρχουν και άλλες αγριότητες . Παλιά συζητούσα με μια δασκάλα   Γερμανίδα . Μου έλεγε ότι λυπάται , δεν έχει ευθύνη η νέα γενιά ότι είναι λάτρης του αρχαιοελληνικού πολιτισμού κ.α . Όταν της ανέλυσα με υπομονή για τα  Καλάβρυτα, το Δίστομο, το Ξεροκάμπι Κυνουρίας έβαλε την ξανθή κεφάλα της κάτω και έφυγε !!!  Φίλε μου οι απόψεις μου είναι καθαρές και τσεκουράτες . Από τη μια μεριά του Γερμανικού λαού ήταν ένα  δημοκρατικό - εργατικό κίνημα , από τη άλλη ένα μεγαλύτερο τμήμα του  λαού που ακολούθησε τους Ναζί και έκανε εγκλήματα. Σε παρακαλώ όταν μπεις στη τάξη διάβασε το ποίημα. Του παλαίμαχου δάσκαλου. Διάβασε τα σχόλια του σοφού αρχαιολόγου. Στο τέλος υπόβαλε τους την εξής απλή ερώτηση εκ μέρους μου. Αφού οι ξωμάχοι βοσκοί τους φιλοξένησαν , τους έδωσαν και φάγανε γιατί τους εκτέλεσαν ;  

Το ποίημα που ακολουθεί ελπίζω να σας οδηγήσει να περιοριστείτε να σκεφτείτε τα απλά ανθρώπινα.

Ο Πολύτιμος χρόνος των Ώριμων ή το παιδί με τις καραμέλες

Mario de Andrade (1893 – 1945)
Βραζιλιάνος ποιητής, συγγραφέας, δοκιμιογράφος και μουσικολόγος
«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ’ ό,τι έχω ζήσει μέχρι τώρα …
Αισθάνομαι, όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες:
τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία, αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.
Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.
Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους, που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.

Κυριακή 3 Μαρτίου 2013

ΞΕΡΟΚΑΜΠΙ ΚΥΝΟΥΡΙΑΣ


 ΞΕΡΟΚΑΜΠΙ 1944 .
                                             Αντιστασιακή Λογοτεχνία.
 
             Παραθέτω ένα ποίημα δημοσιευμένο το 1983. Το ποίημα αυτό με συγκίνησε βαθύτατα. Κάνοντας μια αδιάκριτη ερώτηση στον καλό  φίλο και συνάδελφο τον Αντώνη το Βαρλάμο έτσι απλά έμαθα ότι το ποίημα είναι του πατέρα του. Ο Δάσκαλος Δημήτρης Βαρλάμος κατάγεται Αγ. Πέτρο της Κυνουρίας.  Ο υπέργηρος  σήμερα  δάσκαλος το Χειμώνα κατοικεί στην Αθήνα. Θα τον συναντήσω και σε άλλο πόνημα του ελπίζω να έχω φωτογραφία του και  ένα σύντομο Βιογραφικό. 


ΞΕΡΟΚΑΜΠΙ 1944  
 ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΑΡΛΑΜΟΣ (AΘΗΝΑ, 1984) ΑΡΚΑΔΙΚΑ  ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 1983 ΤΟΜ Β΄(Ι΄)

Ο Γoύβης εκαθότανε στου Τάνου το γιοφύρι
και τρέχανε τα μάτια του σα βρύση, σαν ποτάμι.
Κι έλεγε με παράπονο τραγούδι πικραμένο.
Εκεί σιμά εδιάβαινε ο γέρο Κοντοσπύρος,
και τ' άλογό του κράτησε, γλυκά τονε ρωτάει:
-Τί έχεις,Γιώργη μου, και κλαις; Γιατί 'σαι πονιασμένος;
Μην τα σπαρτά σου χάλασαν και γίνηκαν πεσιάδες;
Μήνα και τα γαλάρια σου εχάσανε το γάλα;

Αν τα γαλάρια χάθηκαν, άλλα θα ξεστεριώσω,
κι αν τα σιτάρια πέσανε, ταχιά θα ξανασπείρω!
Προψές τη στάνη πού βoσκα, στη ράχη του Ταρμίρη,
άκουσα - μήνα θεριστή - ο κούκος να το λέει.
Μόν' το λέγε βραχνά - βραχνά στ' αμπέλια της Λεπίδας
 και κάποιος γκιώνης έκλαιγε στου Ατζινά τη ράχη...
Ακόμα είδα όνειρο σημαδιακό, ο μαύρος,
θολό ποτάμι διάβαινε, τάχα, στο Ξεροκάμπι
και σα νοτιάς στα έλατα, βoύιζε σα μελίσσι....
Kαλύβια ξεθεμέλιωνε κι έπαιρνε Τα παιδιά μας! ...

Ποτάμι, Γιώργη μου, είν' οχτροί και το μελίσσι βόλια,
του γκιώνη το παράπονο κλάματα, μοιρολόγια...
Γιώργη μου, να σκορπίσουμε να πάμε να κρυφτούμε...
Πάμε ψηλά στο Mαλεβό και στη Μεγάλη Λάκκα,
κι η Παναγιά η Mαλεβή το χέρι της να βάνει,
για να μη στέρξει τ' όνειρο, τα μαύρα του σημάδια!...

Σαν πλάκωσαν οι Γερμανοί, δεν άφηκαν κανένα...
Δε λυπηθήκανε παιδιά, δε λυπηθήκαν άντρες
που βόσκανε τα πρόβατα, θερίζαν τα σιτάρια,
γέρους, που πήγαιναν ψωμί να φαν οι δουλευτάδες... 
Μες στα χωράφια κείτονται παιδιά με πατεράδες,
στρώμα τους τ' αποκάλαμο και σκέπη τους ο λίβας... 
 Τη γη τους που με ίδρωτα την είχανε ποτίσει,
τώρα τήνε ποτίζουνε με δάκρυα και αίμα!...
Boυβάθηκαν και ρήμαξαν τα βλάχικα κονάκια
από το μεγάλο φονικό το καλοκαίρι τούτο...
Κλαίνε στα φτωχοκάλυβα, μητέρες πικραμένες,
και με παράπονο κοιτάν στου Πάρνωνα τις ράχες...

Σ' ένα λιθάρι ριζιμιό και στην Απάνου Σκάλα
ο Κοντοσπύρος κάθεται μαζί κι ο γέρο Γoύβης.
Κλαίνε για τα εγγόνια τους, κλαίνε για τα 'Παιδιά τους,
κλαίνε και για το φίλο τους το γέρο - Θοδωρέλο!...
Τα δάκρυά τους σμίξανε και γίνηκαν ποτάμι...
                                           
ΣΧΟΛΙΑ  ΓΙΑ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΠΟΥ ΑΝΑΦΕΡΕΙ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ.
    Στο Ξεροκάμπι, μια ώρα ανατολικά  του Αγ. Πέτρου ο  Ν. Κατσής με το γιο του, ο Π. Γούβης και άλλοι ποιμένες δέχτηκαν τους Γερμανούς, τους προσέφεραν γάλα, έψησαν αρνιά και οι φι­λοξενούμενοί τους, αφού έφαγαν τον περίδρομο, είς ανταμοιβήν τούς εξε­τέλεσαν όλους περί τους10, σ' ενα γειτονικό καμίνι........                 
                                                                                                                                   
  Απόσπασμα από άρθρο του Κ. Α. ΡΩΜΑΙΟΥ της Ακαδημίας Αθηνών .  Ο Βουρβουραίος Ακαδημαϊκός Δάσκαλος είναι ίσως ο μεγαλύτερος Έλληνας αρχαιολόγος. Αγαπούσε με πάθος τον τόπο μας. Αυτό δείχνει το έργο του και τα γραπτά του. Ανέδειξε πολλά αρχαία μνημεία πολλά στην περιοχή μας. Το άψογα  τεκμηριωμένο - εκλαϊκευμένο άρθρο αποτελεί ύμνο στη δημοκρατία, περιέχει πολλές τεκμηριωμένες  ιστορικές πληροφορίες οι οποίες αναφέρονται σε γεγονότα που έλαβαν χώρα ένα χρόνο πριν. Αποδίδει τιμή στους εκ τελεσμένους πατριώτες και κόλαφο στο Φασισμό και στους ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣ – δεν βρίσκω άλλη  λέξη - Γερμανούς – Ούννους. Σύντομα θα αναρτήσω ολόκληρο το άρθρο του σοφού Δασκάλου και Αρχαιολόγου. Υπάρχουν  σκόρπια ντοκουμέντα.  Σαν ελάχιστο φόρο τιμής  μαζέω  στοιχεία για την αποτρόπαια σφαγή των αθώων Ελλήνων συμπατριωτών μας την ευρύτερη περιοχή. Είναι σίγουρα πάνω από 200. Όσο για τους αιχμάλωτους στα εργοστάσια κάτεργα  των Ούννων ξεπερνούν τους 500. Σήμερα ζουν ελάχιστοι υπέργηροι.  Η ιστορία όμως έχει κρατήσει πολλά ντοκουμέντα και η λαϊκή ψυχή θα διδαχθεί από την θυσία των αθώων αυτών ανθρώπων.                                       











Δευτέρα 25 Φεβρουαρίου 2013

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ Β ΚΟΛΟΒΟΣ

           

   
Παν . Ι. & Δ. Βλαχάκης     
ΦΛΕΒΑΡΗΣ   2013                                                
                                ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΒΑΣ. ΚΟΛΟΒΟΣ (1894-1979).

Ο Πάνος Κολοβός του Βασιλείου και της Ευγενικής γεννήθηκε στο Ελληνικό- (Ληνικό) περιοχή της Θυρέας - της επαρχίας Κυνουρίας Ν. Αρκαδίας το έτος 1894. Οι Κολοβαίοι  είχαν τα γίδια τους στο Ελληνικό και στη Συκιά. Στη Συκιά ο πατέρας της μητέρας μου με την οικογένεια του έζησαν μέχρι το 1948.Τότε  έκτισαν το καλύβι τους στη Ρίζα στην, άκρη του Άστρους. Το καλοκαίρι είχαν τα σπίτια τους στον Αγιάννη. Η γειτονιά τους ειναι της  Παναγίας της Λάκκας, στο πάνω μέρος του χωριού, στους πρόποδες του Σαραντάψυχου. Ήταν το ένα από τα δυο αγόρια της οικογενείας. Ο άλλος αδελφός του ήταν ο Θανάσης ο Κολοβός- Γενεάς. Οι τρις (03) αδελφές του ήταν:  Η Παναγιώτα σύζυγος του Ιωάννη Δικαίου ή Κολίκου. Η Καλλιόπη σύζυγος του Γεώργιου Γιακουμή. Η μικρότερη η Μαγδαληνή σύζυγος του Στράτη Μπάρλα – Πουρνάρα. Στην οικογένεια υπήρχε και ενα ορφανό που το λέγανε Σταυρο . << Το είχαμε για ψυχικό ηταν μονάντερο, έτρωγε πολύ, με έλεγε αδελφό, το αγαπούσα. Πολλές φορές του έδινα από το φαγητό μου.  Όταν ανέβηκε ενα απο τα πρώτα αυτοκίνητα στις Κοδέλες, ο Σταύρος κόντεψε να του σπάσει τα τζάμια με μια κοτρόνα. Βλέπεις  του πρόγκιξε τα γίδια >> !!!  Ο Πάνος κυρίως φύλαγε τα γίδια στην περιοχή από τη Συκιά μέχρι το  Ελληνικό (Ληνικό). Καλλιεργούσε τα χωραφια αλλα του άρεσε η βοσκή και η φροντίδα των ζωντανών. Έζησε τη σκληρή, απλή και δύσκολη ζωή του ξωμάχου. Πήγαινε στο σχολείο στον Αγιάννη και στο Γιαλό – Άστρος με τα πόδια. Δάσκαλος του ο τρομερός Μύρμηγκης από τη Μελιγού. <<  Άνοιγε κεφάλια με την κομπολόγα του μόνο στα φτωχά παιδιά >>. Ήταν καλός δάσκαλος μαθαίναμε γράμματα αλλά το ξύλο , ξύλο. Είπε στον πατέρα μου να με στείλει στο Σχολαρχείο αλλά ποιος θα φύλαγε τα γίδια ; Αυτό το έλεγε στα 75 του χρόνια με καποια πίκρα , είχε μάθει γράμματα έγραφε και διάβαζε ικανοποιητικά .
                                              
                                                           Στη Ράχη του Καβουκά                                                   
Διάβαζε τα βιβλία μου και παλιές εφημερίδες. Μου έκανε εντύπωση πως δεν φορούσε γυαλιά. Στον Αγιάννη τους καλοκαιρινούς μήνες  ο Λούφας έφερνε εφημερίδες στο μπακάλικο. Την άλλη μέρα έκοβε το κουπόνι και τις πούλαγε σαν χαρτί με το κιλό. Κόλπο του παππού και δικό μου. Με με μια 1 δραχμή ένα κιλό εφημερίδες !! Την άλλη μέρα είχαμε σχεδόν τσάμπα Ακρόπολη , Νέα , Βήμα, Βραδινή. Κράταγα το ΒΗΜΑ. Ο Γέρος έλεγε πάρτη από μπροστά μου, είναι κομμουνιστική !!!! Διάβαζα τα χρονογραφήματα τον έπηζα στις ερωτήσεις. Παρακολουθούσαμε τα αρνοκάτσικα και διαβάζαμε στου Καβουκά , στο αμπέλι κ.α.  Κέρδος μας το διάβασμα συν το χαρτί υγείας δωρεάν !!!!! Όταν μεγάλωσα τον προμήθευα βιβλία και περιοδικά. Τα περιοδικά απλά  τα ξεφύλλιζε, διάβαζε τα βιβλία. Όλα τα σχολικά μου από το γυμνάσιο τα διάβαζε. Στα αρχαία  τρομάρα μου, του τα έκανα ελεύθερη μετάφραση ! Οταν κουβεντιάζαμε απλοϊκά την  Αριανού Αλέξανδρου ανάβαση. Είπε με θαυμασμό ...<< Ρε το στρατηγό και εμείς τον ιδιο δρόμο έπρεπε να ακολουθήσουμε …Πήγαμε με τα καράβια και αφήσαμε ακάλυπτα τα νώτα μας. Φταίει  ο Βενιζέλος, φταίει... φτάσαμε μέχρι την Αλμυρά Έρημο...Δεν είχαμε ούτε  κριθάρι και βρώμη για τα άλογα. Το μόνο που πήρα απο Τούρκο  πολίτη όλα αυτα τα χρόνια ,ηταν ενα τσουβαλάκι βρώμη για το άλογο μου. Δεν το πήρα με το ζόρι αλλα δεν μου το έδωσε και με την καρδιά του. Τα  βοσκάγαμε στα χωράφια.
- Άστα αυτά τα λες γιατί είσαι Βασιλικός !!
- Ναι ρε με χαιρέτησε δια χειραψίας ο Κωνσταντίνος, ο παππούς  αυτού του κα…., Ο παππούς του  ήταν καλός στρατηγός.....!!
 - Όχι πάλι για την Μ. Ασία, κάποια άλλη φορά!!!. 

                                                 
Κληρωτός Το 1914 στο Ιππικό. Πρώτα στην Αθήνα σωματοφύλακας ενός στρατηγού του Ιππικού, κάποιου  Μαυρομιχάλη. Ένα χρόνο προτού το 1978 πεθάνει, είχε έρθει στην Αθήνα για ιατρικές εξετάσεις. Ήταν  ογδόντα τεσσάρων 84 ετών. Πήγαμε βόλτα στο Σύνταγμα. Θυμήθηκε το σπίτι του στρατηγού πίσω από την παλιά Βουλή. Ήθελε να πάμε από εκεί  στο Πεδίο του Άρεως και στην Κυψέλη  με τα πόδια. << Στον κατήφορο της Σταδίου πρόσεχα μην γλιστρήσουν τα άλογα. Απο την αρχή της Πατησιών στο ίσιωμα, τα πήγαινα βολίδα τα δυο άλογα το δικό μου και του στρατηγού. Καβάλαγα το άλογο του στρατηγού παρ’ όλο που αν το μάθαινε θα είχα είκοσι (20)  μέρες φυλακή. Το άλογο ήταν κατάμαυρο ράτσας, άγγελος, άνεμος... και το δικό μου το κοκκινωπό  καλό ήταν  το προλάβαινε. Το παρέδιδα στο σταβλίτη του στρατηγού, έδενα το δικο μου  και γυρνούσα με τα πόδια ...>>.Τώρα στην Ομόνοια κουράστηκε. Αυτό δεν μου άρεσε καθόλου. Μπήκαμε στο τρόλεϊ μετά βάσανων. Σε μια Ιωνική τράπεζα μου είπε << Εδώ δούλευε ο Αντρέας του Παπαρίστειδη – ο Αγρανιώτης με είχε κεράσει καφέ το 1915.  Όταν πήγαμε στο Πεδίο του Άρεως μου έδειξε που ήταν οι στρατώνες του Ιππικού. Καθίσαμε και μου είπε τη ιστορία με το άλογο Μπόγια. Κάποια βράδια πήγαινα να δω τι κάνουν τα άλογα. Ήταν   σκοτάδι πήγα με τη λάμπα να δω το άλογο μου. Ο Μπόγιας ήταν κοκκινωπό, έμοιαζε με το δικό μου. Πήγα να το χαϊδέψω τότε με  κλώτσησε με τα δυο του πόδια. Έκανα στο πλάι, έπεσα κάτω, γλίτωσα την  τελευταία στιγμή. Φώναξα το φίλο μου ένα  Ρουμελιώτη Ιππέα, βοσκό στη πολιτική του ζωή. Το δέσαμε με τέτοιο τρόπο ώστε να μην μπορεί να μας κτυπήσει  και το μαυρίσαμε στο ξύλο. Βαράγαμε δυο (02) ώρες σε σημεία να μην φανεί την αυγή. Το άλογο αυτό μετά μια εβδομάδα σκότωσε ένα άτυχο Ιππέα. Τότε το ντουφεκίσανε ετσι έλεγε η διαταγή. Όταν σκότωνε τρις (03 ) ιππείς το εκτελούσαν !!!!
  Μετά μου είπε ότι τους πήρε ο Βασιλιάς και τους πήγε στη Θεσσαλονίκη. Στην Αθήνα κυβερνούσε ο Βενιζέλος. Εκεί ηταν ταχυδρόμος  στο στρατηγείο. Θυμότανε τους κεντρικούς  δρόμους της Θεσσαλονίκης. Το σατυρικό τραγούδι με τις δούλες. << Έκανε κρύο, πολύ κρύο, ο Βαρδάρης έκοβε. Τα έγγραφα τα πήγαινα  στο Γαλλικό προξενείο ότι καιρό και να είχε. Μια Γαλλίδα υπάλληλος μου έδωσε ένα ποτήρι ρούμι…>> Η κοπέλα μάλλον συμπαθούσε τον λεβέντη ιππέα.  Τον Ρώτησα τι έγινε μετά με την Γαλλίδα με υπονοούμενα .... Γινότανε Τούρκος, με ζητήματα ηθικής και εντιμότητας  δεν έπαιζε. Με κοίταξε δήθεν  άγρια, δεν απάντησε . Χαμογέλασε με νόημα και συνέχισε. << Η κατάσταση ηταν ρευστή το Φθινόπωρο μας έδιναν απόλυση με φύλλο πορείας. Την Άνοιξη επιστράτευση >>.  Αποβιβάστηκε έφεδρος στη Μ Ασία . Έφτασε πολεμώντας στο εσωτερικό της ,  πέρασε Σαγγάριο ποταμό, έφτασε   μέχρι την Αλμυρά Έρημο. Τραυματίσθηκε στην οπισθοχώρηση τον Αύγουστο του 1922. Για την Μ Ασία μια άλλη φορά.
 Πάντρεψε τις αδελφές του και το 1931 παντρεύτηκε σε μεγάλη ηλικία για την εποχή εκείνη.  Η σύζυγος του ηταν η  Δήμητρα Ιωαν Σκαρπέλου. Το 1932 γεννηθηκε ο γιος του ο αείμνηστος θειος μου ο Βαγγέλης. Το 1933 η γιαγιά πέθανε στη γέννα της μάνας μου. Ευχαρίστησε τις γυναίκες που βοηθούσαν στη γέννα και σιωπηρός αφοσιώθηκε στα παιδιά του. Άρπαξε το μωρό, του έδωσε γάλα από τη γίδα.  Μετά έκλαψε την αγαπημένη του σύζυγο. Η μανά μου και τώρα υπέργηρη λέει << έμεινα ορφανή μιας ώρας >>.  Παντρεύτηκε για δεύτερη φορά τη Στάμο την αδερφή των Μπαρλαίων. Μεγάλωσαν τα δυο παιδιά με κόπο και αγώνες. Σκληρές και δύσκολες εποχές για την πατρίδα. Πόλεμοι δυστυχία η φτώχια όπως όλα αυτά  ο γέρος τα εξόρκιζε τα  έδιωχνε με την εργασία και την Ιώβεια υπομονή του. Πάνω στο Σαραντάψυχο στα κατσάβραχα έσπερνε κριθάρι, στη Γερτή Γκορτσιά  βρώμη, στον Καβουκά λαθούρια, βίκο ,φάκες και ρεβιθιά. Στη Μάντρα , στα Μεσιανά και στο Βατάκι τα καλά χωράφια !!!  Όλα σπαρμένα με σιτάρι απο άκρη σε άκρη. Τα αμπέλια στα Μεσιανά και στον Αγιοδημήτρη  έδιναν πολύ Μούστο. Ο παππούς δεν έχανε ποτέ το θάρρος του. Δούλευε σκληρά μέρα νύχτα. Άλλο μεγάλο πλήγμα ,πέθανε  η δεύτερη γυναίκα του το 1963. Έκανε κουράγιο τώρα είχε τα εγγόνια του. Ήμουν ο μεγαλύτερος, από καραμπόλα είχα το όνομα του - Γεννήθηκα της Παναγίας 15 προς 16 Αυγούστου. Κομπίνα έκανες  λέω της μάνας μου να βάλεις το όνομα του πατέρα σου !!!! Η αγάπη του για μένα ήταν απεριόριστη παρ όλο τον δύσκολο και ατίθασο χαρακτήρα μου. Μηχανευότανε  τρόπους για  να με  διδάξει πολλά πράγματα που θεωρούσε χρήσιμα για τη ζωή μου. Το πρώτο δουλειά - δουλειά , το δεύτερο την τιμιότητα, την ατομική υγιεινή, την αυτάρκεια, την οικονομία, και την λιτότητα. Τον ευγνωμονώ και τον θυμάμαι σε πολλά βήματα μου.                
                                                                             
Απλή ζωή του  ξωμάχου, ταλαιπωρημένου αλλά χωρίς άγχος . Η ζωή του παππού ηταν γεμάτη πικρές και βάσανα. Φοβερή λέξη, η λέξη πόλεμος. Βαλκανικοί . Μ. Ασία, στο Αλβανικό Μέτωπο στην Αντίσταση και στον Εμφύλιο ήταν μεγάλος σε ηλικία  δεν έλαβε μέρος. Η μόνη αντιστασιακή του πράξη ότι έκρυψε τους αντάρτες στο καλύβι στη Συκιά. Στον Αγιάννη τα κτήνη οι Ούννοι τους συλλάβανε κατόπιν υποδείξεων όλους τους άντρες του Χωριού .Τους κλείσανε στο υπόγειο του Μουστακόγιαννη, στην πλατεία του Αγιώργη.  Ήταν μεγάλος στην ηλικία και δεν τον πήγανε αιχμάλωτο στη Γερμανία. Πήραν  τους νεότερους συγχωριανούς μας. Είχε μεγάλο άχτι το δάσκαλο και τους Τσιοπέλους. Τον απείλησαν πως αν δεν δώσει το δίκαννο θα τον καταδώσουν στους Ιταλούς !!!! Ενέδωσε, φοβήθηκε για τα παιδιά έτσι του πήραν ένα ελαφρύ πιστογιομή Αμερικάνικο δίκαννο, δήθεν να το δώσουν στους Ιταλούς. << Το κρατήσανε τα τομάρια το έχω δει να κυνηγάει ο …>> Ποτέ δεν μου είπε το όνομα του. Τον έκαιγε, στα 16 μου του είπα να μου πει ποιος είναι.  Να του το πληρώσω  να το πάρω. Το ήθελε ο   γέρος αλλά είπε όχι, θα σκοτωθείτε όχι. Υπέστη  όλες  τις παράπλευρες συνέπειες αυτός και η οικογένεια του όπως και πολλοί άλλοι Χωριανοί μας.
 Μέχρι το τέλος της ζωής του δούλευε στα χωράφια . Είχε ένα μικρό κοπάδι και τον απαραίτητο σκύλο με πάντα το όνομα Ασίκης Ι, Ασίκης ΙΙ.  Δεν ανέβαινε  πια στο άλογο και στα μουλάρια. Είχε ένα γάιδαρο 40 χρόνια μετά αγόρασε μια γαϊδούρα μαύρη την έλεγε Βαγγελιό. Τα καβάλαγε τα αντρίκια ακουμπάγανε σχεδόν κάτω τα πόδια του.  Εμείς τον κοροϊδεύαμε, εκείνος πάντα χαμογέλαγε.<< Να μην ξεπεζεύεις  στον κατήφορο δεν παθαίνουν τίποτα αν  τα κουμαντάρεις σωστά >>
- Θέλεις σέλα και σκάλες για το γάιδαρο !!!
- Δεύτερη ύλη ιππικού προσοχηηηή !!!  Την σπάθη .......!! 
Φώναζα ειρωνικά, τότε άκουγα  κανένα Γαλλικό.
   Οταν ήρθα στην Αθήνα για εργασία  και σπουδές ο παππούς ειχε αρχίσει να διαισθάνεται το τέλος του. Κάθε Σάββατο αυτός ήταν ο λόγος που πήγαινα στο Άστρος με το ΚΤΕΛ. Στο ανέβασμα το χάραμα της Δευτέρας πίσω απάνω με τους φίλους μου, τους φορτηγατζήδες γιατι δεν βγαίνανε τα ψιλά μου. Αν καμιά φορά δεν εύρισκα φορτηγό τα έδινα στο ΚΤΕΛ . Τότε όλη την εβδομάδα πήγαινα με τα πόδια στη σχόλη και στην εργασία μου. Η αρχές  μου δεν μου επέτρεπαν να ζητώ χρήματα από τους γονείς μου.
Η καρδιά του μεγάλωσε, ειχε περάσει πολλα . Τον Μάρτιο του 1979 με φώναξε και μου είπε: << Θα πεθάνω, δεν θα γίνω κοράκι. Θέλω να τραγουδάς οταν φύγω να μην κλάψεις εχω το λόγο σου >>. Ναι με την συμφωνία αν μπορείς να γυρίσεις για να μου αποδείξεις αυτά που λέγαμε. << Σου το υπόσχομαι αλλά ποτέ κανεις δεν γύρισε από τον κάτω κόσμο>>.
 Την Κυριακή το απόγευμα, βοτάνισε το περιβόλι απο τα αγριόχορτα, πλύθηκε ξυρίστηκε και πέθανε  ήρεμα. Αυτό τότε δεν το μέτρησα, αργότερα το εύχομαι σε όλους τους καλούς ανθρώπους. Οταν έρθει η ώρα τους να φύγουν ήρεμα. Τη γλυκιά ανοιξιάτικη  εκείνη μέρα  ανέβηκα με το ΚΤΕΛ . Στο λεωφορείο στη διάρκεια του ταξιδιού σιγοτραγούδαγα τα τραγούδια του Στέλιου.  Εκείνη τη χρονική στιγμή πάνω - κάτω ο παππούς καβάλα στο άλογο του πέρναγε σε άλλες διαστάσεις.
 Όταν ήρθα στην Κυψέλη βρήκα στην πόρτα ένα σημείωμα. Να πάρω τηλέφωνο. Πάγωσα. Τηλεφώνησα και έμαθα το θλιβερό μαντάτο, αν και το κατάλαβα αμέσως.  Λεωφορείο γιοκ. Την νύχτα, χάραμα οτο στοπ και 8 η ώρα στο Γιαλό. Τον κοίταξα και δεν έκλαψα. Κάποιες γυναίκες  είπαν  να με τραβήξουν  μην πάθει τίποτα το παιδί. Ξαφνιάστηκαν που δεν δάκρυσα. Αργότερα δεν κράτησα το λόγο μου, έκλαψα όμως κρυφά μέσα μου.
   Την άλλη χρονιά στο στρατό τον έβλεπα συχνά πυκνά στον ύπνο μου. Στον Έβρο είδα κάτι χαλκάδες που δένανε τα άλογα του Ιππικού. Μετά απο μία βδομάδα στον ύπνο ο γερός βλοσυρός. << Πρόσεχε μην αφήνεις το όπλο σου.  Να το έχεις πάντα καθαρό και έτοιμο.  Μην βαριέσαι να το καθαρίσεις, μην διστάσεις να πυροβολήσεις  για να προστατέψεις τη ζωή σου και την ζωή των άλλων… οι Τούρκοι είναι ....ρε μανία με τους Τούρκους . Έβρος ομίχλη, μουντάδα , φοβερό κρύο, φρικτή υγρασία, πηκτό  σκοτάδι. Τεταμένη η προσοχή στο περίπολο. Πρόσεχα περισσότερο  τους άλλους. Είπα το όνειρο μου  σε μια σειρά μου , για να το ξεφορτωθώ αλλά για να περάσει και η ώρα .                                                                                                                       - Φίλε, σειρά μου, να προσέχουμε πολύ. Ήταν λαϊκό παιδί και τα πίστευε. Τη βραδιά εκείνη είχαμε  ένα δύσκολο συμβάν αλλά το ξεπεράσαμε. Το πρωί το παλικάρι του  άναψε του ένα κερί στο εκκλησάκι κοντά στο στρατόπεδο.                                                                                                  -  Του  είπα << δεν πιστεύω σε αυτα ρε φίλε απλά μας έτυχε >>. Σκέφτηκα προς στιγμή ότι ήρθε για να με προειδοποιήσει .                                                                                                                       Όλα  τα φτιάχνει το μυαλό << Δεν υπάρχει τίποτα, φαντάσματα, νεραΐδες, όνειρα, φόβοι,  …. Το μεγαλύτερο θηρίο ειναι ο άνθρωπος οταν ζει… >> συμφωνώ παππού.                                                             
 Ας Αναπαύεται εν ειρήνη. Πολύ τον παίδεψε, τον κούρασε και του στέρησε χαρές,  ο πόλεμος της πατρίδας και της ζωής.

Κυριακή 10 Φεβρουαρίου 2013

O ΓΕΡΟ-ΠΕΘΕΡΟΣ




Ιωάννης Βασ. Κοσμάς                                                                                                                                                                                  << Κοσμόγιαννης >>                                                                                                                                                                              Καστρίτης λαϊκός ποιητής


   Ο Ιωάννης Β. Κοσμάς <<Κοσμόγιαννης >> Καστρίτης, από τον Αγ. Νικόλα. Ηταν γνήσιος λαϊκός Αριστοφανικός ποιητής και όχι μόνο. Να πως αυτοχαρακτηρίζεται σε ταινία ( μπομπίνα ) μαγνητόφωνου της εποχής .Τα λόγια περιττεύουν. << Ο Κοσμόγιαννης Ο Γιάννης είναι μάγκας και αλάνης είναι Ποιητής γερός, συνάμα και Ηθοποιός είναι μερακλής, ναζιάρης, Γύφτος F1  και Καραμουζιάρης ήτανε Χορευταράς και μεγάλος Ψο ....ρας.
 Έγραφε και απάγγελλε τα ποιήματα του σε ταβέρνες σε κοινωνικές εκδηλώσεις κ.α.
Έπαιζε το δύσκολο όργανο την αρχέγονη πίπιζα. Έπαιζε θέατρο στους θρυλικούς θιάσους στο Καστρί και χόρευε. Eχει γράψει ένα τομίδιο – ΕΘΝΙΚΟΣ ΠΑΛΜΟΣ- με ποιήματα Εθνικού περιεχομένου το 1954. Τα περισσότερα  ποιήματα του ειναι σατυρικά και  σόκιν. Υπάρχουν διασκορπισμένα σε κασέτες στα χέρια διαφόρων, κυρίως μεταναστών. Εχει γράψει και ποιήματα θρησκευτικού περιεχομένου.
 Πιστεύω πως στο έργο του πρέπει να γίνει γνωστό. Εκτός από τα μικρά παιδιά γιατί απαγόρευε δια ρόπαλου ο ποιητής να παρευρίσκονται. Τότε έλεγε :<<... μακριά  απο παιδιά , από θηλυκά ...>> !!!  Τώρα Τα θηλυκά  τον ξεπέρασαν σε αθυροστομία και όχι μόνο !!!
<< Την ευθύνη την έχει αυτός που τα κυκλοφορεί και όχι αυτός που τα λέει  >> !!
 F1 Γύφτος = Σιδηρουργός. Μαχαίρια και εργαλεία κατασκεύαζε ο αείμνηστος μπάρμπα Γιάννης
     
                          
                          Ο ΓΈΡΟ ΠΕΘΕΡΟΣ

Σε ενα χωριό του  Πάρνωνα ο λεβέντης πεθερός συνήψε σεξουαλικές σχέσεις με την δεκαοκτάχρονη νύφη  του. Ήρθε η    ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη και έγινε βούκινο σε όλα  τα χωριά της περιοχής . Ο άντρας της μετανάστης στην Αμερική. Ο Κοσμόγιαννης άδραξε την ευκαιρία να σκαρώσει ποίημα. Έδωσε δίκιο στη νεαρή γυναίκα και στο γερο πεθερό. Το άδικο το έδωσε στον ταλαίπωρο σύζυγο μετανάστη που αφησε τη γυναικα του και εφυγε στην Αμερική.
Κάνετε υπομονή θα βγουν και  άλλα ποιήματα του αείμνηστου Κοσμόγιαννη  

Ο ΓΕΡΟ-ΠΕΘΕΡΟΣ

Ένας λεβεντοπεθερός τη νύφη του αγαπούσε,
την τσάκωνε απ τα βυζιά κι έπειτα τη γ@μούσ$.

Μα είχε νύφη πεταχτή, ναζιάρα και κ@υλιρ@
στο πι και φι τον έτρωγε γιατί ΄ταν σκανταλιάρα.

Μα για σκεφτείτε η ψ&λού, νύφη να σου πετύχει,
να τη γ@μεί ο πεθερός και να τον τρώει μια πήχυ.

Τον άντρα της τον έστειλε ψωμί να κονομήσει
τέσσερα χρόνια νιόγαμπροι δεν μπόρεσε να στήσει,
γιαυτό μακριά τον έστειλε ν΄ αλλάξει το γ@μήσ#.

Την πεθερά τη στέλνανε τις γίδες να βοσκήσει
και κείνοι στο χορομπολιό, φαΐ, πιοτό, γ@μήσ#.

Μα ο γέρος επιτρέπεται τη νύφη του ν΄ αφήσει
να βγαίνει στα γεράματα τις γίδες να βοσκήσει;

Γιαυτό στο σπίτι κάθεται, τη νύφη του βοηθάει
μαζί για να ζυμώνουνε και για νερό να πάει.

Μια μέρα καθώς πλάκωνε ο πεθερός τη νύφη
διαβολεμένη σύμπτωση η γριά να τους πετύχει!

Τους πέτυχε ξεβράκωτους απάνω στο γ@μήσ#
μα εθεώρησε καλό καυγά να μην αρχίσει.

Αμέσως κάνει γράμμα η γρια και γράφει στον υγιό της
πως τη γυναίκα του γ@μ# ο γερο-πεθερός της.

Του γράφει πως τους έπιασε απάνω στο γ@μήσ#
πως έχει τούρλα την κοιλιά κοντεύει να γεννήσει

πως τούρλωσε ο κώλος της και φούσκωσε η κοιλιά της
και ήρθε και ενώθηκε με τα παχιά βυζιά της.

Μόλις το γράμμα έλαβε ο γυιός της και διαβάζει
πολύ στενοχωρήθηκε μα με το νου του βάζει

τι φταίει ο πατέρας μου, αφού αυτή κ@υλώνει,
αφού εγώ την άφησα μες στη φωτιά και λιώνει;

Θα ήταν προτιμότερο με ξένους να γ@μιέτ@ι
να φεύγει από το σπίτι της κι αλλού να μ@ρκ@λιέτ@ι;


Εφόσον έτσι έγινε μένει ευχαριστημένος
οπού ταν ο πατέρας του κι οπού δεν ήταν ξένος.

Και τρέχει αμέσως τρέχει βιαστικά, λεφτά ταχυδρομίζει
πως έχει υποχρέωση πιστεύει και νομίζει

για να χουνε κανα παρά ταχιά σαν θα γεννήσει
για να πληρώσουν της μαμής, του γέρου το γ@μήσ#.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ:  ΚΟΣΜΟΓΙΑΝΝΗ.

Κι όσοι έχετε πατέρες νιούς αφήστε να γεράσουν
γιατί πολύ ναι πιθανόν τα ίδια να σας φτιάσουν.

Όχι μονάχα @γ@μητη τη νύφη δεν θα αφήσουν 
αλλά πολύ ναι πιθανόν και μας να μας γ@μ#σουν.

Κι αν ο Βασίλης ο Κοσμάς κόψει και σαραβαλιαστεί
τότε και ο γιός του ο Γιάννης παιδιά θα παντρευτεί !

ΣΧΟΛΙΟ ΠΑΝ ΒΛΑΧΑΚΗ .

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΤΟΝ ΦΙΛΟ ΜΟΥ ΒΑΣΙΛΗ Ι. ΚΟΣΜΑ – ΔΑΣΚΑΛΟ ΠΟΥ ΖΕΙ ΣΤΗ ΣΠΑΡΤΗ , ΓΙΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΓΙΑΝΝΗ -  ΓΙΑ ΤΗΝ ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΟΥ .