«ΤΟ ΚΡΑΣΙ ΤΟΥ ΝΤΑΡΜΟΥ» Επιστρέφει στα βιβλιοπωλεία

Επιμέλεια. 

Παν Ι.Δ. Βλαχάκης.

                        «ΤΟ ΚΡΑΣΙ ΤΟΥ ΝΤΑΡΜΟΥ»

             Επιστρέφει στα βιβλιοπωλεία

      Επανεκδόθηκε από τις εκδόσεις «Βιβλιόραμα» και κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία, το βιβλίο του συμπατριώτη μας Χρίστου Κυρκιντάνου με τον τίτλο " ΤΟ ΚΡΑΣΙ ΤΟΥ ΝΤΑΡΜΟΥ". Η αρχική έκδοση έγινε ευνοϊκά δεκτή από το ευρύ αναγνωστικό κοινό που αποζητάει τη νηφάλια αφήγηση της πρόσφατης ιστορίας μας και από τον Αθηναϊκό και επαρχιακό τύπο.

                                

                                                          Φωτογραφία εξώφυλλου.

Το βιβλίο αναφέρεται σε μια ιστορική περίοδο που κάνει την ψυχή μας να πονάει ακόμη και σήμερα παρά τον μισό αιώνα απόσταση που μας χωρίζει.

Τον Ιανουάριο του 1949 σάρωνε την Πελοπόννησο ο μανιασμένος αέρας του εμφυλίου πολέμου.

Στο τέλος του μήνα η έκβαση της εμφύλιας σύγκρουσης είχε κριθεί με τη νικηφόρα για τον κυβερνητικό στρατό μάχη- ενέδρα στον Αγιοβασίλη της Κυνουρίας. Το αρματαγωγό του βασιλικού ναυτικού "ΑΞΙΟΣ", χρησιδάνειο από την αγγλική κυβέρνηση, έπλεε, μέσα στη χειμωνιάτικη νύχτα , στη γραμμή Λεωνίδιο - Ναύπλιο σέρνοντας πίσω του στην παγωμένη θάλασσα του Αργολικού, δεμένο με συρματόσχοινο, "τρόπαιο" της νίκης, ένα παιδί δέκα έξι ετών. Η αποτρόπαιη πράξη δίνει το στίγμα της αγριότητας εκείνων των ήμερών.

Από πού ερχότανε όμως αυτό το παιδί; Από ποια οικογενειακή αγκαλιά το άρπαξε ο ανεμοστρόβιλος του εμφύλιου και ποια μάνα θλιβότανε; Ήταν ο Γιάννης Περδικάρης από το Στόλο, γνωστό στους παλαιότερους μέλος της Άστρινης κοινωνίας.

Το ιστορικό μυθιστόρημα " Το κρασί του Ντάρμου" εστιάζει απάνω του και περιγράφει την απίστευτη περιπέτειά του στη διάρκεια του τελευταίου έτους του εμφυλίου πολέμου στην ανατολική Πελοπόννησο.

                                 

                                                           Ο Γιαννάκος μεσήλικας.

Ο συγγραφέας του βιβλίου συναντήθηκε μαζί του, το καλοκαίρι του 1982 στο Άστρος και κατέγραψε με λεπτομέρεια την αφήγησή του. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο επαναστατημένος έφηβος ήταν μεσήλικας οικογενειάρχης πια, βολεμένος και ξέμπαρκος, παραδομένος στην θαλπωρή μιας ήσυχης συντηρητικής κοινωνίας.

Η ουδέτερη θέση του κάνει τη μαρτυρία του αξιόπιστη πηγή πληροφοριών για τους μελετητές εκείνης της περιόδου. Πολύτιμο ιστορικό ντοκουμέντο αποτελεί ιδίως η περιγραφή, από τον τότε δεκαεξάχρονο μαχητή, της μάχης του Αγιοβασίλη που παρατίθεται στο βιβλίο αυτούσια.

Ο συγγραφέας, ωστόσο, δηλώνει απολογητικά στον πρόλογο του βιβλίου ότι παρέβλεψε την αποδεικτική αξία ως ιστορικού ντοκουμέντου και επεξεργάστηκε μυθοπλαστικά το πρωτογενές υλικό που συγκέντρωσε, από τον πρωταγωνιστή του μυθιστορήματος και άλλες πηγές, με την πρόθεση να υπερβεί την ιστορικότητα των πραγμάτων και τις αντιμαχόμενες ιδεολογίες και να αναδείξει τον αφηγητή σε "διαχρονικό σύμβολο της ηρωικής ουτοπίας, ανιχνευτή του ονειρικού και κήρυκα του ελέους που καταφθάνει θρυμματισμένος από τον κεραυνό του όντος, στο διαρκές "τώρα", από τη δίνη των κολασμένων συμβάντων και την πηγή του αρχέγονου φόβου". Από την ανάγνωση του βιβλίου διαφαίνεται η φιλοδοξία του να παρασύρει τον αναγνώστη στη στοχαστική ενατένηση των διαλυμένων πια μικροκοινωνιών της υπαίθρου, την ομορφιά των παρθένων τοπίων και την παρακολούθηση της οδύσσειας του ανθρώπινου όντος μέσα από τα μπλόκα της Ιστορίας.

Ίσως αυτός να είναι και ο λόγος που επέλεξαν το βιβλίο οι υπεύθυνοι της Νεοελληνικής λογοτεχνίας του Πανεπιστημίου του Πρίνστον των ΗΠΑ για τη βιβλιοθήκη τους.

Ο τίτλος "το κρασί του Ντάρμου" προέρχεται από τη χαμένη ποιητική της ωρίμανσης του σπιτίσιου κρασιού και τον παραδοσιακό πολιτισμό της αμπελουργίας με τους συμβολισμούς του.

Η ζωγραφική σύνθεση του Χρήστου Μποκόρου στο εξώφυλλο του βιβλίου, με τον καημό της μικρής φλόγας να αναδύεται από τα σανίδια του μυσταγωγικού τραπεζιού και να συντροφεύει στοχαστικά τα απομεινάρια του κρασιού στα δύο ποτήρια, συνεργάζεται αρμονικά με το μυθιστόρημα. Απουσιάζουν από τον πίνακα τα πρόσωπα που κατανάλωσαν το κρασί που λείπει από τα δύο ποτήρια. Είναι μία πρόκληση για τον αναγνώστη να τα αναζητήσει στις γραμμές του βιβλίου. Stolos.gr

Σημείωμα Παν.Ι.Δ.Βλαχάκη: Οι ΠΑΡΝΩΝΙΤΕΣ ανακοινώνουν στο κοινό τους την ευχάριστη για τα πνευματικά δρώμενα του τόπου μας είδηση της επανέκδοσης ενός βιβλίου που αναφέρεται στην πρόσφατη ιστορία μας, πλαισιωμένη με το πιο πάνω κείμενο που πρωτοαναρτήθηκε στην ιστοσελίδα stolos.gr

Διαλέγουμε για τους αναγνώστες μας το παρακάτω απόσπασμα από το βιβλίο, που δικαιώνει τον τίτλο μας ΠΑΡΝΩΝΙΤΕΣ:

«……Πιάσαμε πάλι τη στράτα. Χαμηλά ο Πλάτανος άπλωνε τις κεραμιδένιες στέγες και τα περβόλια του, οι βυσσινιές ανθισμένες. Οι παλαιοί λέγανε ότι οι πλατανίτες είχανε έρθει από τα νησιά με τα γαϊδουράκια και τα βιολιά τους, κυματίζοντας μέσα στη μουσική τους τη θάλασσα. Και τους πεθαμένους με τα βιολιά τους ξεπροβοδίζανε. Ήμεροι άνθρωποι, δεν είχανε τη βουνίσια αγριάδα. Οι βουνίσιοι τους κοροϊδεύανε: «Σαράντα Πλατανίτες, ένα γάιδαρο φόρτωναν».

Ο ήλιος ανέβαινε, μας χτυπούσε στο σβέρκο αλύπητα. Ο Πάρης και ο Αποστολάκος δέσανε στο λαιμό τα μαντήλια. Πλάτανος – Σίταινα – Καστάνιτσα, δρόμος ατέλειωτος. Κι αυτά τα μέρη τα λέγανε Κυνουρία. Περπατάγαμε αμίλητοι. Μπουχός η στράτα, πυρωμένο χαλίκι και καβαλίνα. Ο ήλιος ήρθε και στάθηκε από πάνω καντήλι. Πέσαμε πίσω στη Σίταινα.

Μέσα στη Σίταινα έτρεχε ένα κεφαλάρι. Δροσερό το νερό, ήπιαμε στην πέτρινη γούρνα. Νιφτήκαμε να ξαστερώσει ο νους μας και καθίσαμε στη δροσιά, ξαποστάσαμε. Το απομεσήμερο, ο Αποστολάκος σηκώθηκε αποφασισμένος.

             

Καστάνιτσα ο θρυλικός ΝΟ ΠΑΟΥΡΑ Νικ. Πανούσης με τα Παντζερφάουστ κατέστρεψε τον πύργο του Καψάμπελη. 

-     Προορισμός η Καστάνιτσα, είπε.

Ανήφορος πάλι, μες στο ρουμάνι. Περπατάγαμε ανάπλαγα, από κάτω γκρεμός. Με το λιόγερμα σταθήκαμε μπροστά στην Καστάνιτσα. Κεφαλοχώρι τσακώνικο η Καστάνιτσα, με την εκκλησιά και το κάστρο του. Άσπρα τα σπίτια της, καθαρά, ανηφορίζανε οι γειτονιές στο κάστρο και στο βουνό, με τις καστανιές ένα γύρω. Θυμήθηκα τους Καστανιτσιώτες που φέρνανε με τον τρύγο στο χωριό μου σανίδια και τα κάνανε τράμπα με μούστο. Οχτώ ώρες ο δρόμος. Ένα μερόνυχτο φορτωμένα στις στράτες τα ζα τους. Σκεπάζαμε τα σπίτια μας με τα σανίδια τους εμείς, στυλώνανε κι αυτοί την καρδιά τους με το κρασί μας. Και πορευότανε η βασανισμένη ζωή…………»

ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ ΣΤΟΝ ΠΑΡΝΩΝΑ.

 

    Γράφει ο

Παν. Ι.Δ. Βλαχάκης.

           Πανσέληνος στον Πάρνωνα.

Το βράδυ θα πάω στον « Πάρνωνα » μου είπε το μεσημέρι της 10^ης Αύγουστου του σωτηρίου έτους 2014 ο φίλος μου ο Χρίστος Κ.- Με ποιον θα πας; Μήπως μπορείς να μας πάρεις και εμάς; Έτσι ξεκινήσαμε το βράδυ από την πλατεία του Καστριού για να σκαρφαλώσουμε με το εκτός δρόμου όχημα του φίλου μας στο αγαπημένο μας βουνό.

Λίγο πριν από την Εφτακαρβελού σταματήσαμε, αντικρίσαμε ένα θεσπέσιο θέαμα, ένα ολόγιομο χρυσαφί φεγγάρι που λες και ακούμπαγε στο βουνό. Έτσι να έκανες το χέρι σου θα το έπιανες !! Τα πάντα γύρω ήταν διαφορετικά λες βγαλμένα από τα παραμύθια. O Αιωνόβιος Παππούς μας ο Πάρνωνας μας καλωσόρισε χαμογελώντας πλατιά. Στην σιγή της νύχτας ακούστηκαν παράξενοι ήχοι άγρια γρυλίσματα. Νόμισα ότι ήταν αλεπού. Γουρούνι είναι είπε ο Χρίστος. Προσέξαμε καλυτέρα γρύλιζε η γουρούνα. Ακούστηκε να αλυχτάει το σκυλί που την κυνήγαγε. Αν τα ζωντανά ήταν κοντά ίσως αυτό να ήταν επικίνδυνο για μας. Ας το ακούσουν τα ρεμάλια – όποια και αν είναι - που απόλυσαν λύκους και αγριογούρουνα στην περιοχή μας, ας δουν τα έργα τους, καταστροφές και τρόμο σπέρνουν. Τραβήξαμε κάποιες φωτογραφίες αλλά εμένα με έπιασε εκείνη η παράξενη επιθυμία μου να μην φυλακίσω την απέραντη ομορφιά και να αφήσω τις αισθήσεις μου να χαρούν τη φύση, να χαρώ το βουνό μας στην απόλυτη ηρεμία του σε όλο του μεγαλείο.

Το σκληροτράχηλο αυτοκίνητο έστριψε αριστερά στο χωματόδρομο προς το οροπέδιο του Αι Λια. Στη στροφή είδα ένα χωράφι που γίνετε σιγά σιγά δάσος!! Θυμήθηκα έναν αγρότη που είχα φωτογραφήσει πριν από πολλά χρόνια τότε πότιζε τις πατάτες. «Είμαι από τη Σίταινα και έχω παντρευτεί στον Άγιο Πέτρο μου είχε πει. Να μου φέρεις το Φθινόπωρο τη φωτογραφία και θα σου δώσω πατάτες !!» Πέρασαν χρόνια ρημάξανε τα πάντα, δεν ξανάδα ποτέ τον ορεσίβιο αγρότη … θα αναρτήσω την φωτογραφία του σε ανάμνηση της ανθρώπινης στιγμής.

                               

                                     Ορεσίβιος αγρότης το 1985 

Νεροφαγώματα, κοτρόνια, φύλλα, σπασμένα κλαδιά και κάπου κάπου λίγη λάσπη. Αριστερά και δεξιά σκοτεινοί γίγαντες μας παρακολουθούσαν!!! Ήταν τα τεράστια ελάτια, τα λιγοστά πεύκα και τα άλλα κλαριά του δάσους. Λουσμένα στο χρυσαφί φως του φεγγαριού, σκέτη μαγεία. Έκλεισα τα μάτια μου σκέφτηκα το Κρόνιον Όρος, τον γέρο Πάρνωνα, τον Μαλεβό τον –Μεγάλο στα σλάβικα.

- Λησμόνησα το αλτίμετρο, το χάρτη και την πυξίδα είπα. Στον κόσμο μου ήμουνα εκείνη την στιγμή!!! Ευτυχώς που οι άλλοι δεν κατάλαβαν τίποτα.

Βγάλαμε το GPS μετά από λίγο άρχισε να γράφει 1250, 1420 μέτρα… με συνεπήρε ξανά το τοπίο και με αγκάλιασε η σεληνόφωτη νύχτα. Φτάσαμε στη διασταύρωση του δρόμου με αυτόν που έρχεται από το Ταρμίρι. Η ανάβαση συνεχίστηκε αλλού ήπια αλλού δύσκολη.

- «Είναι επάνω ο Κυριάκος με παρέα» είπε ο Χρίστος. Καταχάρηκα που θα έβλεπα και άλλους φίλους και άλλους Παρνωνίτες!!

Φτάσαμε στον Αι Λια το μεγάλο, το στρατηγό!! Όπως τον αναφέρει στο « Κρασί του Ντάρμου» Ο δικός μας ο Παρνωνίτης, ο Χρίστος ο Στολιώτης. Ταπεινό, κατανυκτικό το ξωκλήσι άγρυπνος φρουρός στην άκρη του «Κάμπου!»- της «Μακριάς Λάκας»- του « Σιταινιώτικου οροπεδίου. Εδώ κάποτε οι ορεσίβιοι έσπερναν τα περίφημα ρεβίθια τους!!!

Δίπλα από το εκκλησάκι ήταν καθισμένοι γύρω από ένα τραπέζι τέσσερεις μεσήλικες. Σηκώθηκαν να μας προϋπαντήσουν. Χαιρέτησα πρώτα από κοντά τις δίδυμες κορυφές και έτρεξα κοντά τους. Ήταν ο αγαπητός μου Κυριάκος, ο σεμνός ποιητής, ο στιχουργός και δάσκαλος, ο Πέτρος και δυο ακόμα φίλοι τους. Ο ένας κοντοπατριώτης μας από τον Δραγαλεβό και ένας άλλος γνήσιος Αρκάς από τα χωριά της Τριπoλιτσάς. Στον Κάμπο – Οροπέδιο - περπάταγε αμέριμνη μια σκιά, περιφερόταν χαλαρά ο νεαρός Γιώργος. Καταχάρηκα που είδα τούς ανθρώπους μου και τους φίλους τους.

Δυο σκυλάκια τύπου τσοπάνας μας κούνησαν χαρούμενα την ουρά τους. Κάτω κάτω τους είπα και εκείνα συνέχιζαν να παίζουν!! Δεν καταλαβαίνει από εντολές ο Ελληνικός ποιμενικός, είναι ανυπότακτος και ανεξάρτητος… το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι το κοπάδι του.

Είχαν στρώσει τραπεζάκι εκστρατείας γεμάτο με καλούδια. Μας τα πρόσφεραν με την καρδία τους, άρχισα να τρώω με βουλιμία το παξιμάδι με κεφαλοτύρι, ελιές από τα Ντουμέικα κ.α. Ο οινοχόος άρχισε να μας κερνά ωραίο κόκκινο κρασάκι. Διπλός ο ρόλος του, μουσικός και οινοχόος. Έπαιζε την κιθάρα του και κάθε τόσο διέκοπτε το τραγούδι και μας γέμιζε τα ποτήρια.

         

                                                        παρέα

Συνεχίζαμε την ευχάριστη κουβέντα, τα τραγούδια χάλαρα, οικία, παλιά και αγαπημένα. Τραγούδια της νιότης, τραγούδια μιας άλλης εποχής. Ο ποιητής έβγαλε την ταμπλέτα και έστειλε κάποιο μήνυμα. Μου ήρθε στο νου εκείνο το τραγούδι «Μεσ΄ στον Αι Λια στη ράχη κάθεται ο Μαντάς και γράφει, με φανάρια με λυχνάρια με τριακόσια παλικάρια ..» Ρε πως προχωράει η τεχνολογία; Έφτασε και στο βουνό μας!! Είπα ζητήσω το ρυθμό για να πω το τραγούδι αλλά το άφησα γιατί μου ήρθε μήνυμα από τις Δίδυμες κορυφές του Πάρνωνα, του Μαλεβού μας. Επάνω στη Μεγάλη Τούρλα 1934 υψόμετρο καθόταν ο παππούς ο γέρο Πάρνωνας και ήθελε να κουβεντιάσουμε. 

Τραβήχτηκα λίγο ποιο πέρα, δεν ήθελα να ακούσουν τα άλλα αδέλφια μου αυτά που θα κουβεντιάζαμε. Δεν ήξερα αν με συμβούλευε όπως συνήθως ή θα με μάλωνε για πράξεις που έκανα ή δεν έκανα. Ίσως μου έκανε παράπονα που άργησα να τον επισπευτώ. Δεκτά όλα, είναι σοφός ο αιωνόβιος γέρο Πάρνωνας.

- Παππού εδώ ήταν το βουνό του Δια, πήδαγε ο Πάνας στις κορυφές. Τι στο καλό κάνανε με το Δια δεν σου το λέω!! Να το βρεις μόνος σου !! Ο δικός μας ο Πάρπαρος, ο Ελευθερολάκωνας ανέβαινε από το Ξεροκάμπι. Που χάθηκε αυτός; 

- Μάζεψε το μυαλό σου ρε αιθεροβάμονα, ρε νεραϊδοπαρμένο, λες να μην ξέρω τι γινότανε, είσαι δίπλα σε χριστιανική εκκλησία !!!  Μου είπε χαμογελώντας αινιγματικά!!

– Ας έχει το κρίμα εκείνος ο αυτοκράτορας ο Βασίλειος που στράβωνε τους ανθρώπους. Αυτός μας έφερε τη νέα θρησκεία στον τόπο μας. Τώρα μιλάμε για άλλη εποχή!!

- Α ναι!!

– Μήπως Ο Αιλιας είναι ο αρχαίος θεός - ο Απόλλωνας- που σε φώτιζε κάθε μέρα με το άρμα του!

– Δεν σου λέω. Άντε πήγαινε τώρα κοντά στα άλλα παιδιά μου.

Γύρισα και άνοιξα την πόρτα της εκκλησιάς. Στο βάθος τρεμόπαιζε το τσιμπλιάρικο φως των καντηλιών. Θυμήθηκα εκείνο τον ανταρτάκο, τον Γιαννάκο ντε το παιδάκι που έκλεψε ένα μανώλο λάδι από το μαγειρείο των ανταρτών και το έδωσε στον καλόγερο για να ανάψουν τα καντήλια!!

   Βγήκα έξω φορτισμένος, κοιτάζαμε με τα κιάλια το φεγγάρι, το παιδί είχε ένα λέιζερ και κτυπάγαμε μακριά πάνω στις κορφές. Ο Γιώργος πήγε προς το πηγάδι,- πριν από χρόνια το ανατίναξαν επίδοξοι χρυσοθήρες - δεν ήθελα να το δω πως είναι τώρα. Θα ταραζόμουν και σίγουρα θα άρχιζα τα καντήλια. Τους βλάκες πιστεύουν στους μύθους και στις διαδόσεις. Το παιδί περπάτησε στο οροπέδιο προς την άκρη προς στη λίμνη!!!! Οι Μπόρες των προηγούμενων ημερών είχαν σχηματίσει μια λιμνούλα!!Άλλο θαύμα και αυτό κατακαλόκαιρο. 

   Προχωρήσαμε όλοι προς τη λιμνούλα, δεν ήθελα να φωτογραφήσω αλλά κατέγραφα τα πάντα γύρω μου. Τα θέλω να τα σκέπτομαι το χειμώνα για να παίρνω κουράγιο. Απέναντι στο βουνό που είχαν πέσει τα δυο αεροπλάνα, έβοσκε ένα κοπάδι πρόβατα, ακούγονταν οι σκύλοι και τα τροκάνια. Η Ανάσα του γέρο Πάρνωνα άρχισε να γίνεται όλο και ποιο κρύα!! Αυτή η πνοή κατεβαίνει χρόνια τώρα, αιώνες και μας δίνει ζωή…..

                 

                                                   Λιμνούλα

  Έφτασαν οι Παρνωνίτες στην λιμνούλα καθένας σίγουρα έκανε τις σκέψεις του. Σκιές γύρω από το νερό, από πάνω να μας ευλογεί ο Πάρνωνας! Δεν ξέρω τι σκέπτονταν άλλα πολύ θα ήθελα να ξέρω τι σκέπτονταν ο ποιητής.

Έκλεισα τα μάτια μου, γνώριμες μου φάνηκαν οι σκιές γύρω από τη λιμνούλα. Μήπως είναι οι ανυπότακτοι αρχαίοι Κυνούριοι, οι Ελευθερολάκωνες που πολεμούσαν τους στρατοκράτες Σπαρτιάτες; Μήπως είναι οι αδούλωτοι Τσάκωνες που πολέμαγαν τους Φράγκους; Μήπως είναι οι προεπαναστατικοί και επαναστατικοί Κλέφτες του Μαλεβού που τσάκιζαν τους Τούρκους και τους Τουρκολάτρες κοτζαμπάσηδες; Μήπως είναι οι Αετοί του Α΄ Αντάρτικου; Λιγόστεψαν οι σκιές, ίσως είναι οι τελευταίοι γενναίοι. Οι Ανυπότακτοι του Β΄ Αντάρτικου….;;

Υπάρχει και τσίπουρο, με επανέφερε η φωνή του νεαρού Γιώργη. Μου έδωσε ένα ποτηράκι. Τράβηξα μια γουλιά και το υπόλοιπο το έχυσα στη γη του Πάρνωνα. Σπονδή σε όλους αυτούς που περπάτησαν σε αυτό βουνό το τίμησαν και το έκαναν κάστρο της Λευτεριάς.

Όταν γυρίσαμε στο εκκλησάκι μας περίμενε μια έκπληξη. Οι «τσοπάνες», τα σκυλιά από το κοπάδι είχαν «απαλλοτριώσει» κάποια φαγητά !! Τα μικρά σκυλάκια ήταν αθώα του κρίματος γιατί μας είχαν ακολουθήσει. Κανένας μας δεν παραπονέθηκε. ο Πέτρος είπε: «πήραν το μερίδιο τους !!» Γελώντας μας έδωσε για επιδόρπιο γκορτσάχλαδα από τα χειμαδιά!!!

Βγήκα ξανά πίσω από το εκκλησάκι παρατήρησα τα φώτα στον ορίζοντα. Μαθήματα γεωγραφίας!! Καστρί,( όλη η περιοχή) Άγιος Πέτρος, Ραντάρ Δολιανών, οροπέδιο της Τριπoλιτσάς, πέρα μακριά στο βάθος άλλα χωριά. Στα βουνά μας πολλά κόκκινα φωτάκια. « Μπουρδέλα ή καλύτερα κωλοχανεία κάνανε τα βουνά μας με τα φωτοβολταικά και τις ριμάδες της ανεμογεννήτριες τους μουρμούρισα!!»

Ο Γέρο Πάρνωνας το άκουσε και μου ξαναμίλησε: «Κανονικά πρέπει να σου βάλω πιπέρι στη γλώσσα  !! Δίκιο έχεις παιδί μου αλλά απόψε μην εξοργίζεσαι μην προβληματίζεσαι. Άλλαξαν οι καιροί μας έφεραν δύσκολες μέρες !! Έχω δει πολλά τόσους αιώνες. Ξέρεις καλά πως τα παιδιά μου αγωνίζονταν, αγωνίζονται και θα αγωνίζονται για το καλύτερο. Έχε μου εμπιστοσύνη, κάνε κουράγιο θα ζήσουν τα εγγόνια μου καλυτέρα. Δυστυχώς κάποια από τα παιδιά μου ξεφύγανε, ξεστρατίσανε γίνανε ανέντιμοι, ψεύτες, κλέφτες, απατεώνες και λαμόγια δεν θέλω ούτε να τους βλέπω από δω πάνω..»

- Ρε παππού και αυτά τα ξέρεις!! Χαμογέλασε και φωτίστηκε το πρόσωπο του από το φεγγάρι.

«Κράτα καλά στο μυαλό και στην καρδιά σου τα θετικά, τα διδάγματα μου. Σου έδωσα. πολλά από τότε που ήσουνα παιδάκι. Να μου ξαναέρθετε του χρόνου. Να ανέβεις στην κορυφή μου τεμπέλη, ξέφυγες από τη γη μου, θέλω να σας ευλογήσω από κοντά. Δεν έχω παράπονο με τιμάς στο μυαλό και στην καρδιά σου, γράφεις κιόλας τρομάρα σου!! Ρε κοίτα μην γράψεις ποτέ ψέματα και με ντροπιάσεις !!»

- Όχι ρε παππού αφού με ξέρεις. Αργότερα θα γράψω κανένα παραμυθάκι για νεράιδες τον Πάνα και τέτοια!!

-Παππού θέλω να σου πω για τα λαμόγια που κλέβουν το τσάι, τη ρίγανη και τα άλλα φυτά μας. Χάραξαν δρόμο να διευκολύνουν τους παράνομους, σου τρώνε τα σπλάχνα σου. Κάποια άλλα παιδιά σου σκούξανε ουρλιάξανε και γράψανε για την ασέβεια και την ανομία που έγινε σε βάρος σου. Πέρυσι το Φθινόπωρο σου είπα να πετάξεις κεραυνούς σε αυτούς που σκέπτονται να σε κάνουν οικόπεδα!! Είχα δίκιο; Τι θα κάνουμε μας στριμώξανε άσχημα;

                     

                                 Ο Παππούς ο Πάρνωνας ανταριασμένος.

Τον κοίταγα σιωπηλός, σκεπτικός, προβληματισμένος αλλά ήρεμος.

-« Παιδί μου μην έχεις την έννοια μου δεν μπορούν να σκεφτούν και να κάνουν κάτι καλό μόνο το κακό σκέπτονται. Είναι παλινθρωπάκια ούτε καν παλιάνθρωποι δεν είναι. Το καλό και το σωστό θα το επιβάλουν οι νέοι, η γενιά που σήμερα είναι στα πράγματα είναι σκάρτη…. Προσωπικά ένα με στεναχωρεί ¨που σκόρπισαν τα καλά παιδιά μου σαν του λαγού τα παιδιά¨!! Τώρα ξενιτεύονται και τα εγγόνια μου. Γέμισε η Αμερική, η Ευρώπη και όλος ο κόσμος. Δεν πειράζει έχουν μέσα τους την πνοή, τα χαρίσματα μου και μεγαλουργούν. Ένα παράπονο έχω αυτά που μείνατε εδώ και σε όλη  Ελλάδα είσαστε λίγο τζαναμπέτικα, τσακωνόσαστε, είσαστε τοπικιστές και δεν μονιάζετε. Έτσι είναι στους κλειστούς τόπους. Να τους λες πάντα ότι όλοι είμαστε ένα.»

-Με τα λαμόγια, τους κλέφτες και τους παρατρεχάμενους τους τι να κάνουμε; Να πάρω τη μαγκούρα του Λουφολιά ή την καραμπίνα;  

- «Χα, Χα, Χα ρε πειραχτήριο από σας εξαρτάται να τους συνετίσετε με το καλό ή με το κακό… αυτό το τελευταίο άστο. Πολλά αίματα έχουν ποτίσει τα χώματα μου. Προχθές πήγες στην Στραβόραχη και στον Αι Γιαννάκη με χαιρέτησες από μακριά. Σε είδα που ήσουν σκεπτικός, προβληματισμένος και λυπημένος. Δεν σου απήντησα γιατί κοιμόμουνα σε αισθάνθηκα. Ευχαριστήθηκα που προσκύνησες τους νεκρούς Ανυπότακτους, τα παιδιά μου που θυσιάστηκαν για τη λευτεριά. Όλα τα βλέπω τα αισθάνομαι και τα ακούω..»

Δεν μπόραγε να κρύψει τη χαρά του ο γέρο Πάρνωνας. Μου χαμογέλασε κάτω από τα μουστάκια του. Τα κάτασπρα μακριά μαλλιά του ανέμιζαν και το ήρεμο σοφό πρόσωπο του εξέπεμπε ηρεμία χαρά και ευτυχία. Το φεγγάρι ήταν λαμπερό φώτιζε τον κάμπο τις κορφές, τους ανθρώπους αλλά ο παππούς μας ήταν εξίσου λαμπερότερος.

-«Πες ευχαριστώ και στα άλλα παιδιά μου ότι είμαι χαρούμενος που με επισπευτήκατε. Δεν θέλω πολλούς, αφήνουν σκουπίδια, κόβουν ελατόκλαρες, κάνουν και άλλα που δεν μου αρέσουν. Θέλω λίγους και καλούς. Την ευχή μου να έχετε παιδιά μου και του χρόνου να είσαστε όλοι καλά να ανεβείτε στην κορυφή μου. Άντε τεμπέλιασες, πάχυνες, δεν περπατάς … σε έφαγε ο κάμπος ρεεε.. Εύχομαι να μη σε αρρωστήσει, να μη σε φάει έλα στα χώματα μου!!! Κάποτε κυνήγαγες τα ζωντανά μου, δεν μου άρεσε αλλά σε έβλεπα συχνότερα …..Προσπάθησε να έρχεσαι να ηρεμείς , να ανασαίνεις τον αέρα μου, να πίνεις το νερό μου. Σας περιμένω και το χειμώνα έστω και μέχρι τα πρόβουνα μου…»

-Ναι παππού θα προσπαθήσουμε να έρθουμε. Καλημέρα, ήρθε η καινούργια μέρα μας βρήκε η αυγή !!!!

-Άντε πηγαίνετε για ύπνο. Καλημέρα παιδιά μου!!!»

ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ.

Γράφει.

ο Τάκης Λάτσης.

Aσπρόμαυροι άνθρωποι, Aσπρόμαυροι τόποι.

Το πιο πολύ απ' το ταξίδι μου το έκανα
φωτογραφίες τα βράδια μ' επισκέπτονται
ασπρόμαυροι άνθρωποι , ασπρόμαυροι τόποι
κι έπειτα όλα έγχρωμα
ότι ασπρόμαυρο έχει πεθάνει , το κατάπιε ο χρόνος
το δέντρο ξεράθηκε κι ο καρπός του εκεί οδεύει κι αυτός
οι χειμώνες και τα ξεροβόρια τον ρήμαξαν
ασπρόμαυρος θα είναι σε λίγο κι ο ίδιος
κολλημένος στις πρώτες σελίδες του άλμπουμ άλλου
κι έπειτα οι σελίδες γυρίζουν και φτάνουν στις έγχρωμες
κάποιες από τούτες έχουν ακόμα ζωή
ζωντανά γέλια ακόμα , φωνές παιδιών που τρέχουν στους δρόμους
μιά μπάντα υπαίθριων μουσικών κι ένα Καρουζέλ στο βάθος
μιά λατέρνα , ένα τζουκ μποξ , ένα καράβι μεσοπέλαγα
σ' αυτό που επιβιβάστηκες για να ταξιδέψεις
κι αυτό το ταξίδι στο τελευταίο βρίσκεται κομμάτι της διαδρομής
εκεί που το βιβλίο κιτρίνισε και το μελάνι ξεθώριασε
που η σκουριά με τη στάχτη είναι το ρούχο σου
που τα μάτια σκοτεινιάζουνε κι καρδιά φυλλοροεί
εκεί που οι παλιές φωτογραφίες σε μαστιγώνουν
που οι έγχρωμες κοντεύουν να γίνουν ασπρόμαυρες
στο διάσελο του χρόνου με μία μόνο επιλογή
το κατηφόρισμα προς την Αχερουσία
μ' ακόμα κι αν αύριο κληθώ το παρόν να δώσω
τις πιο μεγάλες μου συγχώριες τις ζήτησα
τα φιλιά και την ψυχή μου τα μοιράστηκα
όση κουτσή αγάπη είχα , πάλεψα να μπορώ να τη δώσω
μπορεί αγκάλη να μην ήμουνα καλή
με τα λόγια , όμως , λίγα κενά να μπαλώσω προσπάθησα
ακόμα κι αύριο να φύγω αποσκευές δε θα 'χω.

8/7/2014 - 3.10'

                        

Σχόλια Παν. Ι.Δ. Βλαχάκη.

Ο Τάκης Λάτσης κατάγεται από την Πλάτανο της Κυνουρίας. Ένα   καταπράσινο χωριό της περιοχής μας, στα πόδια του Πάρνωνα. Εκεί οι άνθρωποι είναι καλλιτέχνες και ζούσαν μέσα στην ομορφιά. Στις πόλεις κουβαλάνε την τέχνη στα γονίδιά τους .....Ο Τάκης   είναι ερασιτέχνης σε όλα του, εραστής των τεχνών… Λειτουργεί πάντα με γνώμονα την  ήσυχη  συνείδηση, ένας υπνοβάτης στα σοκάκια της ουτοπίας...   

Η ΛΑΜΠΑ ΤΗΣ ΣΙΟΚΛΟΓΙΑΝΝΟΥΣ.

        Γράφει ο

Παν. Ι.Δ. Βλαχάκης.

                          Η Λάμπα της θειάς Τρύσως της Σιοκλογιαννούς !!! 

Μάιος 1968 Αγιάννης γειτονιά της Παναγίας στη Λάκκα. Φωνές  ένας πιτσιρικάς  κουρεμένος με την ψηλή με περασμένο το λάστιχο – σφεντόνα , στο λαιμό, καθότανε σε ανάμενα κάρβουνα .  Φρούμαζε  σαν το μουλάρι τους, έσμιγε τα φρύδια του και χαμηλόφωνα έριχνε βρισιές στον εαυτό του.  Τότε βλέπεις σεβόμαστε τους μεγαλύτερους και δεν βρίζαμε μπροστά τους.  Τι έπαθες παιδάκι μου; Ρώτησε  η καλή γιαγιά με τα πολλά παιδιά και τα πολλά εγγόνια !!  Έσπασα μια λαμπίτσα όταν διάβαζα χθες το βράδυ. Ο Δάσκαλος ο κύριος Ανάργυρος μας έχει πει να διαβάζουμε ημέρα αλλά εγώ διαβάζω το βράδυ που έχει ησυχία !!  Ευτυχώς που δεν έβαλα φωτιά στο σπίτι.                              

                                               Η αφεντομουτσουνάρα μου το 1967- 68

Η μάννα φώναζε όλο το απόγευμα είχε λαλακιάσει η γλώσσα της !! Έλα να  διαβάσεις, αν σε πιάσω θα σε χορτάσω ξύλο …. Την αγνοούσα και  καθόμουνα στο  δημόσιο δρόμο λίγο ποιο πέρα από την απογευματινή σύναξη των γυναικών της γειτονιάς μας.  Κλότσαγα τα χαλίκια του δρόμου και έκανα τα δικά μου . 

Το προηγούμενο βράδυ η μάννα έβγαλε την καλή της λάμπα  που την είχαμε στη σάλα μας. Έλα όμως που αυτή  έκαιγε πολύ πετρέλαιο!!!!! Δεν έχουμε λεφτά για πετρέλαιο, έσπασες τη λάμπα και δόστου  φωνές και  κακό ..Η ανάγκη βλέπεις. Της θυέλλης η λαμπίτσα δεν φωτίζει καλά. Πως θα διαβάσεις;;  

Η μάνα έχασε την υπομονή της και κατέβηκε να με μαζέψει. Τότε τη φώναξε η γιαγιά  και της είπε: << Πάψε μωρή μην μαλώνεις το παιδί, θα  πάθει τίποτα>>. Έλα εδώ καμάρι μου  να σου δώσω εγώ μια λάμπα. Η λάμπα είναι πολύ παλιά από μπλε ωραίο γυαλί, τότε  δεν είχε φυτίλι και λαμπόγυαλο. Ευχαριστήσαμε  τη γιαγιά,  η μάννα ηρέμισε λίγο . Άλλο πρόβλημα τι γίνεται με το λαμπόγυαλο κα το φυτίλι; Ο πατέρας ήταν στο Γιαλό,  λεφτά γιοκ !! Κατέβασε ιδέα η κεφάλα μου, ξεβίδωσα το μηχανισμό και μια και δυο μπακάλικο του μπάρμπα Σπύρου του Μαχαίρα – Τρυποσκούφη.

                            

 Ρε καλώς τον Πάνο,  πάλι έσπασες το γυαλί ;; Όχι τη λάμπα και όλα τα έσπασα.  Μου χάρισε μια μικρούλα όμορφη λάμπα η  θεια Τρύσω  η Σιοκλογιαννού, αυτός είναι ο μηχανισμός. Θέλω γυαλί, φυτίλι και μια φουρκέτα!!!! Έψαξε ο λεβεντόγερος βρήκε το δύσκολο νούμερο του φυτιλιού, σπρώξαμε λίγο  τα δοντάκια του μηχανισμού που κρατά το γυαλί μου έβαλε και πετρέλαιο. Εντάξει φύγε θα με πληρώσεις αύριο. Πόσο 4 δραχμές  το πετρέλαιο είναι δώρο. Τη φουρκέτα  τη φουρκέτα, θα σπάσει το λαμπόγυαλο !!!!  Φώναξε με αγωνία το παιδί με το κουρεμένο κεφάλι.  Πάρε δυο  φουρκέτες και κοίτα μην τα ξανασπάσεις όλα του  είπε γελώντας.

Η  λαμπίτσα με υπηρέτησε μέχρι το 1970 μετά διάβαζα στο Γιαλό, στο Αστρος με γαλακτερή λάμπα 100 Watt!!! Μετά με πορτατίφ με ηλιακού φωτός και τώρα με Led οικονομική και με άπλετο  ζεστό  φως …..Ρε μανία να διαβάζω το βράδυ και την αυγή.

                                                    

                                                       Η λάμπα  της  Σιοκλογιαννούς

       

Όταν απολύθηκα από το τρελάδικο που λέγεται στρατός έκανα νοικοκυριό σε ένα μικρό δωμάτιο στους Αμπελοκήπους. Aπο τα πρώτα πράγματα που έφερα ήταν η λάμπα της γιαγιάς. Ναι δικοί μας παππούδες και γιαγιάδες ήταν οι περισσότεροι στο Χωριό ας μην είχαμε δεσμούς αίματος. Είχαμε κοινωνικούς δεσμούς είμαστε τα παιδιά της γειτονιάς, τα παιδιά του χωριού!! Οι γερόντισσες και οι γέροντες ήταν οι παππούδες μας. 

Πολλοί οι λόγοι ίσως και ψυχολογικοί ή ο φόβος του σκότους  η προνοητικότητα με έκαναν να φέρω τη λαμπίτσα από το Χωριό. Ένα άλλο όταν διδάσκω σε Εσπερινό σχολείο έχω πάντα ένα φακό στην τσέπη μου ή σε εμφανές σημείο !!! Το γιατί έχω βαρεθεί να το εξηγώ στους νέους συναδέλφους. Σε περίπτωση που σταμάτησε η παροχή ηλεκτρικής ενέργειας θέλω φως, φως για μένα και για τα παιδιά.

Τη λάμπα την χρησιμοποίησα ελάχιστες φορές. Αργότερα όταν  χάλασε  ο μηχανισμός τον ανακατασκεύασα την γέμισα με ειδικό λάδι και την έχω σε περίπτωση κοπεί το Ρεύμα !!! Λάθος έκφραση << Ρεύμα έχουμε όταν συνδέσουμε φορτίο στην πηγή …>> Θα απορρίψω  και τον εαυτό μου στο μάθημα της ηλεκτρολογίας  !!!!!!!

Χθες λόγω της ανόητης προκλητικής και θρασύτατης φράσης ενός εθνοπατέρα  καθάρισα τη λαμπίτσα με προσοχή. Την άναψα για 2 λεπτά μια χαρά δουλεύει. 

Αυτό το αναχρικό με συνδέει με το παρελθόν. Όποια /ος έχει διαβάσει με λάμπα του πετρελαίου θα με καταλάβει……

Ε Όχι ρε Τραμπάκουλα ρε .. άντε μην αρχίσω … Ρε ποιοι είσαστε εσείς που θα μας γυρίσετε στην εποχή του λυχναριού ……Άμα ξεσηκωθούν τα παιδιά τότε θα σας ρίξουν στο ποτάμι και δεν θα φταίνε αυτά . Ρε ΔΟΣΙΛΟΓΟΙ τους κόβετε το ΦΩΣ… το μέλλον  τους. Σκοταδιστές, το φως είναι φως Μας  το δίνει ο Ήλιος, τα αστέρια, η λάμπα, το κερί, ο λύχνος .Μας το δίνουν οι άνθρωποι που εργάζονται στα ορυχεία, αυτοί που κρέμονται σαν τα πουλιά στους πυλώνες ..... Φως φως φως…  Το φως θα διαλύσει τα σκοτάδια, ρε σκοτάδια που λέει και ένας λαϊκός τύπος στο Χωριό μας !!!!!!!!!!!!!

ΑΡΤΟΝ ΚΑΙ ΘΕΑΜΑΤΑ.

Γράφει ο Αγιαννίτης
   Δάσκαλος
Κώστας Σ. Ιατρίδης.

                                     " Ά ρ τ ο ν και θ ε ά μ α τ α ".

Τα δύο παραπάνω είναι μερικά από τα βασικά που τα χρειάζονται, τα έχουν ανάγκη οι άνθρωποι. Αυτό το υπέροχο δίποδο! Συγνώμη, αν σε ενόχλησα ευθέως!

Η ιστορική φράση, αλλά και σημερινή διεθνής έκφραση « ά ρ τ ο ν και θ ε ά μ α τ α » ανάγεται στη ρωμαϊκή περίοδο και προέρχεται από τη λατινική φράση panem et circenses.Τα έχει καταγράψει ο Γιουβενάλης, εκείνος ο διάσημος Ρωμαίος σατυρικός ποιητής.

Ο αυτοκράτορας προσέφερε στο λ α ό  σ ι τ ά ρ ι (ψωμί) και θ ε ά μ α τ α στο αμφιθέατρο (στην πρώιμη βυζαντινή περίοδο, στον ιππόδρομο) .

Σκοπός του ήταν να τους αποσπά από τα μεγάλα προβλήματα της κοινωνίας.

Σήμερα χρησιμοποιείται αυτή η έκφραση σε περιπτώσεις πολιτικής ε ξ α θ λ ί ω σ η ς ενός λαού. Αρκείται μόνο σε εφήμερες απολαύσεις - διασκεδάσεις. Αυτές είναι απαραίτητες. Παρέχονται :

1)προς αποτροπή της προσοχής των πολιτών (της κοινής γνώμης) από την κακή κ α τ ά σ τ α σ η των πραγμάτων της Πολιτείας.

2) Προς αντιμετώπιση σημαντικών προβλημάτων με επικείμενη λύση δ ι ά φ ο ρ η από τη θ έ λ η σ η των πολιτών.Τα φαινόμενα έχουν αποδείξει την ωφέλεια που προσφέρουν.

                                               

                                                  Ρωμαϊκή αρένα 

Είναι όπως το α λ κ ο ό λ και το κ ά π ν ι σ μ α , το τσιγάρο. Κρίνω χρήσιμο να μην αναφερθώ σε άλλης μορφής εξαρτήσεις. Με καταλαβαίνεις! Σε ευχαριστώ! Καταλαβαινόμαστε! . . . . . . . . . . .

Δημοσιογραφικά η φράση αυτή έχει σήμερα ευρύτατη διάδοση διεθνώς.Ισπανοί εκπρόσωποι της διανόησης κατά το 19ο και 20ό αιώνα προέβαλαν το αντίστοιχο "άρτον και ταυρομαχίες" (ισπ. pan y toros.Το καημένο το ν ο υ ν ε χ έ ς ! δίποδο, τα χρειάζεται, τα έχει ανάγκη και τα δύο. Μήπως διαφωνείς;

Τα είχαν βρει και τα ε ν ί σ χ υ α ν τα αρχαία χρόνια.. Δός τους κάτι να γεμίζει το σ τ ο μ ά χ ι τους και κάτι να απολαμβάνει το μ ά τ ι τους.

Και τώρα; Π έ ρ α σ α ν οι ημέρες με τα παιχνίδια της μ π ά λ α ς.

 Οι οπαδοί της Εθνικής Ελλάδος δεν ανεμίζουν σημαίες στις πλατείες.

Τα αυτοκίνητα δεν κορνάρουν. Οι σπορτκάστερ η ρ έ μ η σ α ν .

όμως έχει παραμείνει μια σ τ υ φ ή επίγευση.

Είναι αυτό που η νίκη πυροδότησε μια ψυχική δ ι α μ ά χ η .

Είναι η δ ι α ί ρ ε σ η .

Η Ο μ ά δ α μας είναι η κ α λ ύ τ ε ρ η !!!

Φ τ α ί ν ε οι άλλοι , αν εμείς δεν κερδίσαμε

Το α ξ ί ζ α μ ε !!

Τα υπόλοιπα είναι γ ν ω σ τ ά.

Από τη μια π λ ε υ ρ ά είναι οι πολλοί.

Εκείνοι που π α ν η γ ύ ρ ι σ α ν αυθόρμητα.

Φυσικά έκαναν και κάποιες υ π ε ρ β ο λ έ ς κυρίως φραστικές.

Ακούστηκαν πάλι εκείνα τα γ ν ω σ τ ά για την ψ υ χ ή του Ελληνα.

Για εκείνον τον π ο λ υ μ ή χ α ν ο Οδυσσέα.

                 
Ελληνίδα πορνοσταρ πανηγυρίζει την νίκη της  εθνικής ξεφτιλίζοντας τα πάντα. 

Για την Ελλαδάρα που κερδίζει ένα πέτσινο πέναλτι, γιατί το άξιζε.

"Το μ υ α λ ό μας το κ λ ο ύ β ι ο ", έλεγε ο θείος μου!!

Από την άλλη είναι οι ε π ι κ ρ ι τ έ ς αυτού του ξεσαλώματος.

Με ποικίλες α ι τ ι ά σ ε ι ς .

Άλλοι ειρωνεύτηκαν τον λανθάνοντα φ υ λ ε τ ι σ μ ό των φραστικών υπερβολών.

Άλλοι βρήκαν υπερβάλλοντα τον ε θ ν ι κ ι σ μ ό των πανηγυριστών.

Άλλοι απέστρεψαν το πρόσωπό τους από τη χυδαία αισθητική του πλήθους.

Άλλοι αναρωτήθηκαν πώς αυτό το πλήθος βρίσκει ζ ω τ ι κ ό τ η τ α .

Θέλει να δ ι α δ η λ ώ σ ε ι για το ποδόσφαιρο.

Τού είναι όμως δύσκολο να αλλάξει τις συνθήκες βίου του.

Παιδιά, ας μείνουμε ψ ύ χ ρ α ι μ ο ι και ε ν σ υ ν α ί σ θ η τ ο ι.

Δεν ωφελεί να κάνουμε σ η μ α ί α μας την κ α γ κ ο υ ρ ι ά.

Δεν ωφελεί να βουλιάξουμε στην υ π ε ρ α ν α π λ ή ρ ω σ η .

Είναι βλακεία να α π ο θ ε ώ σ ο υ μ ε το θαύμα των γ ο ν ι δ ί ω ν .

Αλλά να μη φτάσουμε στο άλλο άκρο.

Να στερηθούμε την ά δ ο λ η χαρά .

Αυτή που προσφέρεται στο συμβολικό πεδίο, όταν και όπως προσφέρεται.

Είναι αυτό που λέμε π α ρ α μ υ θ ί α.

Να μην υποτιμούμε την ε ν ο π ο ι η τ ι κ ή δύναμη και την ένεση α ι σ ι ο δ ο ξ ί α ς.

Αυτά που προσφέρουν τέτοια γ ε γ ο ν ό τ α.

Ο ελληνικός λαός επί τέσσερα χρόνια μόνο σοκ και πόνο δοκίμασε.

Αξίζει λοιπόν να γ ι ο ρ τ ά σ ε ι ο κάθε η τ τ η μ έ ν ο ς .

Αυτό θα τον β ο η θ ή σ ε ι αρκετά.

Βασικά να ανακτήσει σταλιά σταλιά την ερειπωμένη του α υ τ ο π ε π ο ί θ η σ η .

Την π ί σ τ η στις δ υ ν ά μ ε ι ς του.

Την π ί σ τ η στο σ υ λ λ ο γ ι κ ό πνεύμα.

Αυτό θα του α ν α σ υ ν τ ά ξ ε ι πάλι το σ β η σ μ έ ν ο φ ρ ό ν η μ α.

Και υ π ε ρ β ο λ έ ς είναι κάτι το κατανοητό, το ανθρώπινο.

Ο φ ε ί λ ο υ μ ε να τις κ α τ α ν ο ή σ ο υ μ ε.

Δεν πρέπει όμως να τις ε ν θ α ρ ρ ύ ν ο υ μ ε.

Θα μάς ω φ ε λ ή σ ε ι να τις ξ ε π ε ρ ά σ ο υ μ ε .

Θα μάς βοηθήσει να β ρ ο ύ μ ε πάλι το μ έ τ ρ ο .

Από τη μια μεριά είναι η π ι κ ρ ό χ ο λ η ε π ί κ ρ ι σ η .

Από την άλλη η ά κ ρ ι τ η κ α τ α ν ά λ ω σ η .

Και τα δύο τα έχει ανάγκη, τα χρειάζεται το καημένο, αυτό το δ ί π ο δ ο.

Κώστας, εδώ στην όμορφη Κυνουρία μας.

Και εμένα και τα δύο παραπάνω, μού άρεσαν πολύ κάποτε.

Και να κ λ ω τ σ ά ω τη μπάλα και να σκούζω, να φωνάζω.

Ήταν τότε στα παιδικά, τα μαθητικά μου χρόνια, εκεί στη ΧΩΡΑΦΙΑ, έτσι τη λέγαμε. Μπροστά στο ΑΠΑΝΩ ΓΥΜΝΑΣΙΟ εδώ στο Άστρος.

Έτσι το λέγαμε. Μόλις έβρεχε κυριαρχούσε η κ ο κ κ ι ν ά τ σ α, εκείνη η κόκκινη λάσπη. Πέρασαν ήδη όλα αυτά. Ανήκουν πια στο παρελθόν!

Ήταν εκεί μπροστά στην εκκλησία του ΑΓΙΟΥ ΠΑΥΛΟΥ σήμερα.

Ποιος από εσάς παιδιά, το θυμάται;

Και εγώ είχα πρόβλημα με το ποδόσφαιρο, το τ ό π ι που λέγαμε.

Πέρασαν χρόνια, ώσπου να α π ε ξ α ρ τ η θ ώ από εκείνα τα βάσανα.. .

του ποδοσφαιρικού φ α ν α τ ι σ μ ο ύ !

         
      Πανηγυρισμοί παιχτών της Εθνικής ποδοσφαίρου.

Η ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ!! ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ Ν ΙΚΗΣΕΙ!!!

Τι μεγάλη ε ξ ά ρ τ η σ η !!!

Η κάθε είδους ε ξ ά ρ τ η σ η προξενεί πολύ πόνο.

Μονάχα ο φανατισμένος, ο ε ξ α ρ τ η μ έ ν ο ς δεν είναι σε θ έ σ η ούτε να το α ν τ ι λ η φ θ ε ί ούτε να το ξ ε π ε ρ ά σ ε ι. . .

Ο α ν τ ί λ ο γ ο ς....... Και λοιπόν; Η α π ε ξ ά ρ τ η σ η τι π α ρ έ χ ε ι στο ξύπνιο, στο νηφάλιο πνεύμα;

Η απάντηση είναι δ ι κ ή σου. Γεια σου και χαρά σου.

Σχόλια Παν. Ι.Δ. Βλαχάκη.

σ1 Τι να γράψω όταν το λαϊκότερο άθλημα καταντά εχθρός του λαού. Οι μεγάλες ΠΑΕ φτιάχνουν οπαδούς ή καλύτερα στρατούς . Για ποιο λόγο άραγε ;; Έχουν χουλιγκανοποιήσει μεγάλο αριθμό εφήβων. Είναι ένα επικίνδυνο φαινόμενο.

σ2. Ζήτω συγνώμη αν δουν μικρά παιδιά την ακαλαίσθητη  φωτογραφία της σταρ που προσβάλλει τη χώρα μας, άλλα δεν την τράβηξα προσωπικά. Ρε τι έχασα !!!! Αν το ήξερα θα είχα στηθεί στο Σύνταγμα- να πανηγυρίσω  !!!! Κυκλοφορεί ελεύθερα στο διαδίκτυο. 

σ3 Όσον αφορά τους πανηγυρισμούς των διεθνών τους αφήνω στην  κρίση σας . 

σ4 Ευχαριστώ Κώστα τα έγραψες όλα .

ΠΟΙΑ, ΠΟΙΟΣ, ΠΟΙΟ !!!!!!!

       Γράφει ο                                       

     Τάκης   Λάτσης                             Ποιά, Ποιός, Ποιό !!!!

      

Ποιά τρικυμία σου κούρσεψε το νου και σ' άφησε σκαρί γυμνό;

Ποιά λόγια ήθελες ν' ακούσεις κι η Όστρια σου τα 'φερε;

Ποιό χέρι σου 'κλεψε των νυκτών σου τη γαλήνη;

Ποιός σαλτιμπάγκος χόρεψε πάνω στην εικόνα σου;

Ποιός νυχτερινός επιβάτης έκανε πειρατεία στο λεωφορείο των πόθων σου;

Ποιό λαβωμένο όνειρο έκανε τις πληγές του πεθυμιά;

Ποιά μάγισσα σε πότισε το φαρμάκι της συμβατικής εφηβείας;

Ποιός πολεμιστής σού σκότωσε την πρώτη γραμμή αμύνης;

Ποιός άνεμος σ' εξορίζει στα πεδία των εσωτερικών μαχών;

Ποιά καταχωνιασμένη κι αραχνιασμένη κάρτα ευχών βγήκε στο φως;

Ποιο πεπρωμένο υπήρχε και που ήταν γραμμένη η τιμωρία της σιωπής;

Ποιός σου 'μαθε μες το σκοτάδι να φτιάχνεις ολογράμματα αναστεναγμών;

11/6/2014. - 2.55'

                   

                               

 Σχόλια Παν. Ι.Δ. Βλαχάκη.

Ο Τάκης Λάτσης κατάγεται από την Πλάτανο της Κυνουρίας. Ένα   καταπράσινο χωριό της περιοχής μας, στα πόδια του Πάρνωνα. Εκεί οι άνθρωποι είναι καλλιτέχνες και ζούσαν μέσα στην ομορφιά. Στις πόλεις κουβαλάνε την τέχνη στα γονίδιά τους .....Ο Τάκης   είναι ερασιτέχνης σε όλα του, εραστής των τεχνών… Λειτουργεί πάντα με γνώμονα την  ήσυχη  συνείδηση, ένας υπνοβάτης στα σοκάκια της ουτοπίας...