Σάββατο 16 Μαρτίου 2013

ΑΠΟΚΡΙΕΣ


ΚΑΛΕΣ ΑΠΟΚΡΙΕΣ

 ΣΑΣ ΕΥΧΟΜΑΙ ΜΕ ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΓΙΑΝΝΗ

 

Ο Ιωάννης Β. Κοσμάς
<< Κοσμόγιαννης >> Καστρίτης
       λαϊκός ποιητής

   Ο Ιωάννης Β. Κοσμάς <<Κοσμόγιαννης >> Καστρίτης, από τον Αγ. Νικόλα .Ηταν γνήσιος λαϊκός Αριστοφανικός ποιητής και όχι μόνο. Να πως αυτοχαρακτηρίζεται σε ταινία ( μπομπίνα ) μαγνητόφωνου της εποχής .Τα λόγια περιττεύουν . << Ο Κοσμόγιαννης Ο Γιάννης είναι μάγκας και αλάνης
 είναι Ποιητής γερός, συνάμα και Ηθοποιός  είναι μερακλής, ναζιάρης, Γύφτος F1  και Καραμουζιάρης  ήτανε Χορευταράς και μεγάλος Ψο ....ρας
...Έγραφε και απάγγελλε τα ποιήματα του σε ταβέρνες σε κοινωνικές εκδηλώσεις κ.α. Έπαιζε το δύσκολο όργανο την αρχέγονη πίπιζα . Έπαιζε θέατρο στους θρυλικούς θιάσους στο Καστρί και χόρευε . εχει γράψει ένα τομίδιο – ΕΘΝΙΚΟΣ ΠΑΛΜΟΣ- με ποιήματα Εθνικού περιεχομένου το 1954. Τα περισσότερα σατυρικά του είναι σόκιν. Υπάρχουν διασκορπισμένα σε κασέτες στα χέρια διαφόρων κυρίως μεταναστών. Εχει γράψει και ποιήματα θρησκευτικού περιεχομένου.
F1 Γύφτος = Σιδηρουργός. Μαχαίρια και εργαλεία κατασκεύαζε ο αείμνηστος μπάρμπα Γιάννης
 Ευχαριστώ το φίλο μου το  Βασίλη  Κοσμά για τη πολύτιμη βοήθεια του. Έπεται ποιο σοβαρή παρουσίαση με βίντεο κ.α.
 


 ΝΑΣ ΠΑΠΑΣ ΑΠ΄ΤΟ ΓΙΑΛΟ .
                                               ΣΤΟΝ ΠΑΠΑ- ΑΒ...............Η

Νας παπάς απ’ το γιαλό
δε θ’ αφήσει @γ@μητο
σερνικό και θηλυκό.
Του αρέσουν τα παιχνίδια
και τους χώνει και τ’ @ρχίδι@.

Τονε στείλανε οι τρανοί
και του κλάσαν την ψ#λή
εξορία στο Λεβίδι
και ’κει παίζει ’να παιχνίδι.

Ένας κύριος τον παίρνει
και τονε φιλοξενεί
με τη δούλα του τα φτιάχνει
πιάνει και τηνε γ@μεί.

Και της λέει μ’ ένα νάζι
την ώρα που της τον αδειάζει:
Κόρη μου αν θες ν’ αγιάσεις
πρέπει @ρχίδι@ για να πιάσεις
την ψ*λ@ρ@ μου αν φας
στον Παράδεισο θα πας.

Στο Δεσπότη καταφθάνει
και αργό τον παπά κάνει
και ’κει στο Άστρος που τον στέλνει
κει γ@μ@ει μια καημένη
το Δεσπότη αντάμωσε
και τηνε στεφάνωσε.

Τέτοιοι παπάδες σπάνιοι
να είναι στην Ελλάδα
να σέρνουν τέτοιο φόρτωμα
τέτοια μακριά ψ*λ@ρ@,
να ’χουν γένια και μαλλί
σαν Μπουτσέικο τραγί.

Γεια σου ρε παπα-ντερβίση
που σηκώνεις το μπενίσι
και το ζώνεις σαν ποδιά
και γ@μείς την παπαδιά,
που ’χεις π*ύτσ* μυτερό
και σε τρέμει το γιαλό.

Βάλ’ της λάδι να τεντώσει
χίλια για να γίνει τόση
κείθε πάνω για να φτάνει
να γ@μείς και στον Αγιάννη.

Κι όσους εργάτες έχεις ’φτου
κανέναν μην αφήσεις
πιάστους κι έναν ένανε
όλους να τους γ@μ*σεις.

Ας βρουν λουκέτο δυνατό
να βάλουνε στον κ*λ*
αν θέλουν να γλιτώσουνε
απ’ το βαρβάτο ψώλ*.

Ας παρακαλάνε το Θεό
η παπαδιά να ζήσει
γιατί αν πάθει τίποτα
θα βγάλει το μπενίσι
και θα καθίσει όλους τους
να τους ξερογ@μ*σει.

Γυναίκες τρέξτε όλες σας
να ξεμολογηθείτε
του παπα-Γιώργη την ψ*λή
πίσω σας για να δείτε.

Γιατ’ είν’ ο καλύτερος παπάς
καλά ξομολογάει
έχει και το προτέρημα
κατόπιν να γ@μ@ει.

Φέρτε, βράστε του σιτάρι
να του φάτε το στυλιάρι.

Μα προκειμένου ο παπάς
να πάει στην Ανάφη
πιάσανε ακονίσανε
ένα γερό ξυράφι

τρέξαν σ’ όλα τα γύφτικά
βρήκαν γερά ψαλίδια
πιάσαν κουρέψαν του παπά
γένια, μαλλιά και @ρχίδι@,
ετότες με την άνοιξη
που  φτιάχνουν και τα γίδια.

Οι Αστρινές ετρέξανε
για κατσαρά μαλλιά
απ’ του παπά τ’ @ρχίδι@
να φτιάξουν χαϊμαλιά.

Τώρα που ’γινε πολίτης
και δεν είναι αγιογδύτης
θα χορτάσει το γ@μ*σ*
και ας μην είναι   ………

Θα τους πιάνει τ’ απαυτό
στο διάβολο το θυμιατό
και θα συνεχεί τα ίδια
κι ας του κλάνουνε τ΄@ρχίδι@.

ΣΧΟΛΙΑ ΠΑΝ ΒΛΑΧΑΚΗ

Ενας παπάς απο το Π Άστρος ειχε την ατυχία να χάσει την παπαδιά του. . Έκανε σχέση με μια κυρία. Οι κρατούντες τον εξόρισαν στο Λεβίδι της Αρκαδίας. Εκεί συνήψε ερωτική σχέση με μια υπηρέτρια. Τον ξύρισαν και μετά σαν λαϊκός παντρεύτηκε κ λ π..... Ο Κοσμόγιαννης του σκάρωσε ποίημα. Του το έστειλε με γράμμα στο Π. Άστρος. Ο Παπάς του απάντησε γιατί ηταν φίλος του. Στα σχόλια του ο Κοσμόγιαννης στηλιτεύει τους Πατριαρχαδες και τους Δεσποτάδες που δεν επιτρέπουν στους παπάδες να παντρευτούν όταν χάνουν το έτερον ήμισυ. Καλά έκανε έπρεπε να έχει και αυτός μια γυναίκα .... Γ@μ@γε δεν γ@μιοτ@νε ας  του κλάσουνε τ @ρχ*δι@ . Ηταν καλός παπάς ..

Τα αποκριάτικα τραγούδια, και ιδιαίτερα τα άσεμνα, αντιπροσωπεύουν ένα ρεπερτόριο του οποίου η καταγραφή, μελέτη και ανάλυση παρέμεινε στο περιθώριο, σε σχέση με την έρευνα των υπόλοιπων κατηγοριών του ελληνικού δημοτικού τραγουδιού, εξαιτίας της ιδιαιτερότητας και της τολμηρότητας του περιεχομένου του, για τα μέτρα της αστικής ηθικής.....          Λ. Λιάβας

Δευτέρα 11 Μαρτίου 2013

Ο ΙΕΡΕΑΣ ΜΑΣ.



      ΓΕΩΡΓΙΟΣ Β. ΓΑΡΔΙΚΙΩΤΗΣ - ΠΑΠΑΓΙΩΡΓΟΥΛΗΣ (1909 –1987)
  Παν/της (Τάκης ) Ι. & Δ. Βλαχάκης
 Αγιάννης, γλυκό φθινοπωρινό Σαββατιάτικο απόγευμα, του 1967 στο Κουτρί. Παράξενο το φως την εποχή αυτή, παίζαμε ποδόσφαιρο προσέχοντας τα πεύκα μας. Πατάγαμε στα ιερά χαλάσματα της κατεστραμμένης Σχολής του Καρυτσιώτη. Φωνάζαμε, ιδρώναμε, βρίζαμε, σπάζαμε τα πόδια μας , ηταν βλέπεις πρωτόγονη η  μπάλα μας.
  Απο τον Κακολαίο ξαγάντισε ενας μαύρος γάιδαρος. Στην πλάτη του ο Παπα Γιώργης ο Γαρδικιώτης ή Γιωργουλής. Συνειρμικά στο μυαλό μου ήρθε η φράση  << ...μή φοβού θύγατερ Σιών΄ ο βασιλεύς σου έρχεται καθήμενος επί πώλον όνου >> κατά Ιωάννην ευαγ ιβ΄1-18.  Ασκητικός , ψηλός, λεπτός με τα άσπρα του γένια και το γαλήνιο πρόσωπο. Ο σεβάσμιος παπάς μας, ερχόταν απο το Χάραδρο – Ντρεστενά- για να μας λειτουργήσει. Σταματήσαμε τις  φωνές, τις  παιδικές βρισιές μέχρι να περάσει. Με αυτο τον τρόπο  τον υποδεχτήκαμε εμεις, χωρίς  βαγιόκλαρα  και φοινικόκλαρα. Ο σεβασμός στον ιερέα μας ηταν δεδομένος, δεν  μας τον επέβαλε κανείς. Ο κυρ Μεντιος ηταν κουρασμένος τα αυτιά του πεσμένα. Ο φουκαράς ειχε έρθει 1:30 ώρα δρόμο.
 Αύριο θα πρέπει να είμαστε καθαροί, κατακάθαροι για την εκκλησία. Είχε πλύσιμο στη σκαφίδα, μπαίνει και αυτο το λευκό σαπούνι  στα μάτια και τσούζει η καυστική σόδα. Ποίοι θα πηγαίναμε στο ιερό; Ποια καμπάνα θα κτυπήσει ; Του Προδρόμου ή του Αγιώργη; Μάλλον στον Πρόδρομο θα λειτουργήσει  αύριο. Μετά απο ώρα  ακούσθηκαν οι  γλυκείες δίδυμες καμπάνες στου Πρόδρομου. Αυτή του Αγιώργη είχε κάτι το αγριωπό, μας θυμίζει ότι πρέπει να πηγαίνουμε στο σχολείο πρωί- απόγευμα, την άκουγα σε λύπες , σε πυρκαγιά, σε συγκέντρωση των κατοίκων κ. α.  Η Βαριά μεταλλική φωνή της με τρόμαζε. Η αντίφαση ειναι ότι πολλά πρωινά την κτύπαγα κατόπιν εντολής της δασκάλας μας για να πάμε στο σχολείο. Οταν την κατέβασαν απο την Πλατάνα και την έβαλαν στο καμπαναριό χάλασε ο ήχος της.
     Ο Μακαριστός ιερέας μας ήταν υπόδειγμα ιερωμένου και ανθρώπου. Ηταν σωστός οικογενειάρχης . Η πρεσβυτέρα ήταν κόρη του  Αγιαννίτη πρακτικού γιατρού και ταβερνιάρη  + Ηλία  Άρχοντα. Απέκτησαν  δυο γιους και μια κόρη. Τα παιδιά τους έγιναν σωστοί άνθρωποι στην κοινωνία. Δυστυχώς ο μεγαλος γιος τους ο Βασίλης δεν ειναι πια κοντά μας. Ο εγγονός του ο Σταύρος  γιος της Ελένης  μου έδωσε τις χρονολογίες. Θα πρεπει καποτε να μαζευτούμε οι παλιοί να κάνουμε μια μικρή τιμητική γιορτή στη μνήμη του, καθώς και στη μνήμη των δασκάλων μας. Αν η σεμνότητα και το ήθος τους δεν θα το επέτρεπαν.  Από τους λιγοστούς ιερωμένους που εκτιμούσε το ποίμνιο του, έχοντας στον τομέα αυτό αμφίδρομη σχέση. Ήταν μειλίχιος ποτέ δεν μας μάλωσε αν και φωνασκούσαμε καμιά φορά στον Αγιώργη και στον Πρόδρομο.  Προσπαθούσαμε να τον κάψουμε βράζοντας υπερβολικά << το ζέον >>. Χαμογέλαγε καλοσυνάτα που  έβλεπε τις προσπάθειες μας, με το καμινέτο και τα κεριά.  Το έφτιαχνε, έκοβε τον άρτο με την λόγχη και με κατάνυξη τελούσε την θεια λειτουργία.
         Φώτο απο το κάδρο στο πρώην βενζινάδικο του Μήτσου Αλουπογιάννη – Φούντα .            
   Μόνο μια φορά τον είχα ακούσει να υψώνει λίγο τον τόνο της φωνής του στον αείμνηστο αδερφό του τον μπάρμπα Μαρίνο τον Γαρδικιώτη- Γιοργουλή ή Μαιστοπ. Το  θέμα, η διάφορα τους  ήταν αυστηρά θρησκευτικού περιεχομένου. Ακόμα και τότε η μορφή και η φωνή, του εξέπεμπαν μια γλυκιά ηρεμία. Ανάμεσα στα άλλα  του συνέστησε να εκκλησιάζεται, να  εξομολογηθεί,να μην βλαστημάει, να κοινωνήσει να, να, να...  
  Ο μπάρμπα Μαρίνος η  μεγάλη αυτή καρδιά, ο χιουμορίστας και πανέξυπνος άνθρωπος του απάντησε γελώντας το εξής: << Πολύ καλά όλα αυτά. Όταν πας στον παράδεισο να απλώσεις τη μαγκούρα σου να πιαστώ να έρθω και εγώ απάνω >>. Τότε του είπε << ο καθένας για την ψυχή του, δεν  βγάζω άκρη μαζί σου >>  !!    Χαμογέλασα, μέσα μου επικρότησα την θέση του μπάρμπα Μαρίνου ή Μαιστοπ – είχαν αρχίσει βλέπεις να με καβαλάνε τα  δαιμόνια της αμφισβήτησης - αλλά κουβέντα.  Εκτιμούσα τον μπάρμπα Μαρίνο. Κάποτε τα γαϊδούρια μας τσακώθηκαν εκεί στην πίσω γειτονιά. Δαγκωνιές κλωτσιές παραλίγο να γκρεμίσουν το γέροντα. Τράβαγα εγώ μικρο παιδί τίποτα. Κατόρθωσε και κατέβηκε, τότε  έριξε αρκετές  με τη μαγκούρα στο δικο του, εκείνο έφταιγε κατά την κρίση του. Ακουσα  και κάποιες ευλογίες  του !!! Τα παταλιακά παραλίγο να μας .... σκοτώσουν,  ηταν Άνοιξη βλέπεις!!! Εγώ τράβαγα τη γαϊδούρα απο τ αυτιά. Τότε  άρχισε να γελάει, λυθήκαμε στα γελια !!!!!!!
   Στον Αγιάννη οι άνθρωποι μιλάγανε μεταξύ τους . Μετά την εκκλησία αν είχαν χρήματα πίνανε καφέ, τα παιδιά καταβροχθίζαμε το περίφημο γλυκό κερασάκι, στο καφενείο της πλατείας. Είχαμε  επικοινωνήσει για 15 μέρες, δεν είχαμε κάθε Κυριακή εκκλησία. Ο παπα Γιώργης ήταν εφημέριος Χαράδρου. Αγαπούσε το Χωριό και χωριανούς του. Κατόπιν αδείας  του δεσπότη ιερουργούσε στις κατανυχτικές εκκλησίες μας. Ενα  περιστατικό η παπαδιά ειχε φέρει το μικρο τότε Γιώργη του αείμνηστου Βασιλη. Το ζωηρότατο αεικίνητο  παιδάκι έτρεχε, σα σφαίρα μέσα στην εκκλησία .  Ήθελε να πάει μέσα ιερό που έβγαζε τα άμφια ο παππούς του . Εγώ καθόμουνα έξω  χάζευα τα βγαλμένα μάτια των άγιων απο τις λόγχες των Αραπάδων του Ιμπραιμ. Μου αρέσει και τωρα να βλέπω τις αγιογραφίες στον Αγιώργη.  Οι γυναίκες με την πρεσβυτέρα  κουβεντιάζανε, ηταν έτοιμες να βγουν στη πλατεία.
                                     Φώτο Ηλία Κ. Άρχοντα απο το διαδίκτυο.
  - Μην αφήνεις παιδάκι να μπει μέσα ιερό δεν κάνει μου είπαν.
Έπιασα το μικρο κάτι του είπα, τον κράτησα από το χέρι. Τότε κρυφά του τράβηξα απαλά σχεδόν χαϊδευτικά  τ αυτιά  του για πλάκα. Αν το διαβάσει του χρωστάω κέρασμα για να εξιλεωθώ. Ο παπάς είδε τη σκηνή και χαμογέλασε. Κατάλαβε ότι έπαιζα με το μικρό. Βγήκε τον παρέλαβε και τον χάιδεψε  με αγάπη, θυμάμαι ότι αγαπούσε όλα τα παιδιά.
Τα παιδιά επικοινωνούν και θυμούνται εικόνες. Τέλος Οκτώβρη κοντεύαμε να κατεβούμε στο Γιαλό , οι γονείς μου  σπέρνανε στην Πλάκα, στο Ξερόρεμα, στο Ξεροκάμπι.  Χάζευα στο δρόμο και απολάμβανα τις τελευταίες μέρες στο Χωριό. Βαρύ πράγμα ο κάμπος και εκείνες οι ελιές ...  Ποιο πάνω απο του Λυσσαίου το μαγαζί ο σεβάσμιος ιερέας έσπερνε κριθάρι .
<< ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι τὸν σπόρον αὐτοῦ. καὶ ἐν τῷ σπείρειν αὐτὸν......>> Παραβολή του Σπορέως : Λουκ. η΄ 4-15
    Κατόπιν άρχισε το όργωμα ( έκανε ζευγάρι ) με  δυο γαϊδουράκια. Εντύπωση μου προκάλεσε  ότι στην αναβολή δεν πέταγε το αλέτρι. Ρώτησα τον πατέρα μου, και μου απάντησε  ότι δεν βιαζότανε ο παππούς και ότι ειναι γέρος , το χωραφάκι ηταν λίγο. Ο τυχερός γάιδαρος  την άνοιξη θα ειχε το εκλεκτό φαγητό του το σανό. Με τις πράξεις του έσπερνε την αγάπη στους απλούς ανθρώπους. Δεν ακουσα γιαυτόν ποτέ κακό λόγο απο κανένα . Κατά τη ταπεινή μου γνώμη ετσι πρεπει να συμπεριφέρονται οι λειτουργοί του ύψιστου. Ανθρώπινα και ταπεινά ....
 Αργότερα  11- 12 χρονών τον βοηθούσα  ψάλλοντας μόνο την
ακολουθία του εσπερινού. Τι  νοήματα, τι γαληνή, αχ αυτή η Ελληνική γλώσσα της εποχής του ευαγγελίου, τι τρομερή γλώσσα. Με ενεθάρρυνε   να μάθω να ψάλω και τις άλλες ακολουθίες.  Κάποια στιγμή μου είπε: << Συζητήσαμε με τον μπάρμπα Αντρέα τον Αγρανιώτη, αν θέλεις να γίνεις παπάς στον Αγιάννη. Το εχει πει στον πατέρα σου αλλα εσύ πρεπει να αποφασίσεις. Είναι δύσκολη απόφαση >>. Δεν με πίεσε ούτε αντέδρασε οταν του είπα : <<  Όχι παππού θα κάνω κάτι άλλο στη ζωή μου>>. Αυτο το εκτιμώ αφάνταστα, ακολούθησα άλλους δρόμους.
Αν ο χρόνος γυρνούσε πίσω θα ήθελα να ψάλλω ξανά  το εξής :       <<  ..... Αναβαίνουσιν όρη και καταβαίνουσι πεδία εις τον τόπον, ον εθεμελίωσας αυτά. Όριον έθου, ο ου παρελεύσονται, ουδέ επιστρέψουσι καλύψαι την γην. Ο εξαποστέλλων πηγάς εν φάραγξιν, ανά μέσον των ορέων διελεύσονται ύδατα. Ποτιούουσι πάντα τα θηρία του αγρού, προσδέξονται όναγροι εις δίψαν αυτών. Επ’ αυτά τα πετεινά του ουρανού κατασκηνώσει, εκ μέσου των πετρών δώσουσι φωνήν. Ποτίζων όρη εκ των υπερώων αυτού· >>
Θα το έψαλλα μόνο με τον παπα  Γιώργη. Με τους σημερινούς ιερωμένους δεν θέλω ... << Θού Κύριε, φυλακήν τω στόματι μου ..>> Βάλε μου, Κύριε, φρουρά στο στόμα μου. εδφ 3 /141 μετ 70α    Ψαλ Δαβίδ.

Τρίτη 5 Μαρτίου 2013

Ο ΠΡΩΤΟΣ ΗΛΙΟΣ.






Χρίστος Γεωρ. Κυρκιντάνος                                                                            
Στολιώτης Λογοτέχνης - Συγγραφέας 

Ο Χρίστος Κυρκιντάνος γεννήθηκε στο χωριό Στόλος Κυνουρίας. Με τα παιδικά μάτια, μυαλό και ψυχή. Βίωσε την Εθνική Αντίσταση και τον Εμφύλιο Πόλεμο σε μια από τις μικρές ηρωικές γωνιές της πατρίδας μας. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα, όπου δικηγόρησε πολλά χρόνια. Ζει στην Αθήνα άλλα η ψυχή και το μυαλό του είναι στα ηρωικά πρόβουνα του Πάρνωνα. Μας έχει χαρίσει εκλεκτά κείμενα σε εφημερίδες και περιοδικά , ασχολείται  και με την ποίηση . Δεν είμαι ικανός να τα σχολιάσω αλλά διδάσκομαι και συγκινούμαι κάθε φορά που τα διαβάζω. Το 2010 μας χάρισε ΤΟ ΚΡΑΣΙ ΤΟΥ ΝΤΑΡΜΟΥ. Το ιστορικό αυτό μυθιστόρημα θα μπορούσε να είναι η ιστορία του πολύπαθου ρημαγμένου τόπου μας. Προτίμησε να μας χαρίσει ένα αριστούργημα στη λογοτεχνία. Υπάρχουν φυλαγμένα με σεβασμό ευλάβεια και αντικειμενικότητα, πολλά ιστορικά στοιχεία που διαδραματίστηκαν τα πέτρινα χρόνια. στην περιοχή.


Ο ΠΡΩΤΟΣ ΗΛΙΟΣ.

( Ρέκβιεμ για τον Τάκη Σιτοκωνσταντίνο)

"και ψυχαί δε από
των υγρών αναθυμιώvται"
                             ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ

Από ξέvη πατρίδα, πετώντας τηv άχρηστη πανοπλία
κι από ψεύτικα φυλαχτάρια γυμvός,
στο δρόμο της Έφεσος μόvος να κλαις
ακουμπώvτας στο ραβδί του Ηράκλειτου.
Μαύρο λιβάδι φαρμακωμέvο η θάλασσα
κι ο μέγας Κεραυvός κυβερνήτης.

Μα τι γύρευες στα νερά της  Μέδουσας.
Ορειβάτη που πλάγιαζες στα βουvά
με το φεγγάρι προσκέφαλο.
Καλύτερα να σε λάβωvε ο Αμάραντος 
Στο πέρα  φως του μεσημεριού σαϊτεύοντας.
Φρουρός στον ύπνο σου ας ήτανε ο Πάρvωvας
με τov πέλεκυ της σιωπής της φοβερίζοντας.

Μ' ένα κλαράκι θυμάρι στα δόντια μαντατοφόρε
της άλλης αυγής
τηv ημέρα δοξάζοντας που ανέβαινε
καθαρή
να σκεπάσει τους πεθαμέvους.

Σε είδαvε οι μαvάδες της Ζαραφώvας
περνώντας
τις ερημιές με τους  Ελελίσφακους
Tov πρώτον ήλιο που αντίκριζες άμωμος

Που Λέγαμε ο δικός μας ουραvός
λαβαίναμε τον κλήρο του καλοκαιριού
μυρίζοντας Λυγαριά τον αvήφορο
Το άvυδρο τοπίο στο φώς 
το γκρεμισμέvο καλύβι με το σπιτόφιδο
στην αυλή το πηγάδι  ξερό – φωvάξαμε
 γύρισε απάνου στέγνη τη φωvή.

Ελεήμων ο Αύγουστος μόνο
- ελεήμωv ο Αύγουστος -
κόμιζε από ψηλά τις υδρίες του.

Χαθήκανε πια τα σημάδια σηκώνοντας η αυγή
Το στεφάνι των άστρων από τηv κόμη σου 
Και πού να σε βρώ που γυρίζεις
μες το χωρόχρονο με τους γαλαξίες.

Δεv έχω ρίγαvη Και βασιλικό  να ξορκίσω
με πατρίδα το χάρο
Δεv έχω ρόδι να ρίξω και ν΄ ανθίσουνε
οι δαφvώvες της Έλωνας.
Δεν έχω σουραύλι προγονικό να φυσήξω
και να αποκριθούνε τ΄αηδόvια του Πλάτανου
Μπας κι αγρικήσεις την Άνοιξη και γυρίσεις.

Τούτο τov Αύγουστο δεv ήρθες ν΄ ανάψεις
δοξαστικά στο στερέωμα τα καvτίλια
του κόσμου
και να καθήσεις στην τάβλα μας να
συvδράμεις
τα τραγούδια τ΄απόδειπνου.

Τούτο τov Αύγουστο ανεμίζεις στις
θάλασσες
λευκές σημαίες αθαvασίας.

                                                           Χ.Κ.

ΣΧΟΛΙΑ   Παν. Βλαχάκη
 Ενας νέος Παρνωνίτης αετός άνοιξε τα φτερά του για το μεγάλο ταξίδι. Διάλεξε το μήνα Αύγουστο. Πέταξε πολύ ψηλά ξέφυγε απο τη γη και έγινε αστέρι, αστροσκόνη . Η φυγή του νέου αυτού γέμισε την καρδιά του Χρίστου με πόνο. Πόνεσε πολυ ο Χρίστος και μας έδωσε αυτο το αριστούργημα . Το λέω ετσι παρόλο που εχω μια μικρή απλή σχέση με την ποίηση . Οταν όμως ενα  ποίημα ή  ενα κείμενο με εγγίζει το θεωρώ αριστούργημα .


Δευτέρα 4 Μαρτίου 2013


ΕΛΛΑΣ Ελληνογερμανικός Πολιτιστικός Σύλλογος  

 


Γράφει ο Aγιαννίτης Δάσκαλος
Κώστας Σωτ. Ιατρίδης.

Ο Πολύτιμος χρόνος των Ώριμων ή το παιδί με τις καραμέλες

ΓΕΡΜΑΝΙΑ / DEUTSCHLAND — BY ELLINIKI GNOMI ON NOVEMBER 6, 2011 AT 18:17 
                              

Μερικοί φίλοι, Έλληνες και Γερμανοί, έχουμε ιδρύσει έναν Ελληνογερμανικό Πολιτιστικό Σύλλογο  με το όνομα ΕΛΛΑΣ. Στα πλαίσια αυτού του συλλόγου μού προξενεί ευχαρίστηση να εξακολουθώ να διδάσκω μερικές ώρες την ελληνική γλώσσα μέσα σε γερμανικά σχολεία αυτής της πόλης σε Γερμανούς μαθητές και σε ενήλικους. Χαίρομαι που αυτό μπορώ να το προσφέρω απλά εθελοντικά και εντελώς δωρεάν. Συγχρόνως εξακολουθώ να μαθαίνω συνεργαζόμενος και έχοντας ενεργητική επικοινωνία με τους συνανθρώπους μου.
Εξακολουθεί να μου αρέσει η μελέτη. “Γηράσκω αεί διδασκόμενος”. Σκέφτομαι πόσο μερικές φορές όλους μας μάς εντυπωσίασαν και μας εντυπωσιάζουν μερικά πρωτότυπα και πρωτοπόρα κείμενα.
Συχνά διαβάζουμε και μελετάμε ξανά πολλά και διάφορα, ενδιαφέροντα και λιγότερο ενδιαφέροντα κείμενα τα οποία θεωρούμε σημαντικά, αποφασιστικά, ριζοσπαστικά, μοναδικά στη σύλληψη, στην πλοκή και στην εμφάνιση! Κείμενα που έφεραν και φέρνουν ανατροπή και υπερβάσεις στην κοινωνία και στις σχέσεις των ανθρώπων!
Κείμενα τα οποία έκαναν θραύση με υψηλές πρωτόγνωρες ιδέες που περιείχαν, κείμενα τα οποία με βαθυστόχαστα νοήματα και υπέροχες ιδέες, παρακίνησαν, ενέπνευσαν, ξεσήκωσαν νέους και ώριμους ανθρώπους, αδικημένους, κατατρεγμένους να αγωνιστούν για μια καλύτερη ζωή, γεμάτη πρόοδο, υλικές απολαβές και πνευματικές απολαύσεις! Κείμενα που έμειναν ιστορικά και αναφέρονται συχνά ως κάτι το πρωτότυπο, το αξεπέραστο!
Κείμενα με ιδέες και κίνητρα δυναμικά τα οποία θεωρούνται ότι αποτελούν τη βάση στην οποία στηρίζεται ένας δυναμικά ενεργών πολίτης!
Ψάχνοντας στο διαδίκτυο ανακάλυψα ένα παρόμοιο ωραίο κείμενο.
Πρόκειται για ένα κείμενο-ποίημα το οποίο είχε γράψει ένας άγνωστος σε μένα βραζιλιανός ποιητής και δοκιμιογράφος, ο Mario de Andrade (1893-1945).
Σ’ αυτό το ποίημα με εντυπωσίασε η παρουσίαση σημείων της καθημερινότητας τα οποία χαρακτηρίζονται από αφοπλιστική απλότητα αλλά και περιεκτικότητα σκέψεων και ιδεών.
Αυτές οι ιδέες – απόψεις είναι γνωστές στους περισσότερος από εμάς, αλλά θεωρείται από πολλούς επουσιώδες να ασχολείται ιδιαίτερα ένας σοβαρός άνθρωπος.
Με εντυπωσίασε ο ιδιαίτερα απλός τρόπος με τον οποίο περιγράφει ουσιώδη θέματα τα οποία αφορούν κάθε άνθρωπο της όποιας ηλικίας.
Πρόκειται για θέματα για τα οποία ενδιαφέρεται κανείς όταν έχει πετύχει να σκέφτεται ήρεμα και να μην εντυπωσιάζεται από υστερικούς κομπασμούς και μεγαλαυχίες.
Ιδιαίτερα σήμερα που κυριαρχεί η τάση της απέραντης καταχρηστικής αδηφαγίας, της αδίστακτης διαφθοράς σε όλα τα επίπεδα, της αχόρταγης κατανάλωσης, αυτό το βραζιλιάνικο ποίημα μπορεί να φανεί χρήσιμο στον καθένα μας.
Για τον εαυτό μου  θέλω να πω μόνο τούτο: Όσο το μελετώ έρχεται στο νου μου αυτή η μονόπλευρη τάση που κυριαρχεί εδώ και κάποια χρόνια στην πατρίδα μας. Εννοώ, ανάμεσα στα άλλα, την τάση να καλοζούμε συνεχώς με δανεικά. Μου έρχεται στο νου, το έτος 1827. Τότε ο Μαυροκορδάτος ως αντιπρόσωπος του υπό ίδρυση ελεύθερου Ελληνικού κράτους έτρεξε στην Αγγλία. Πέτυχε και έλαβε δάνειο αρκετών χιλιάδων λιρών, για να ενισχυθεί ο αγώνας της απελευθέρωσης. Όμως ένα μέρος από αυτές χρησιμοποιήθηκε για να ορθοποδήσει το νέο-ιδρυθέν Ελληνικό Κράτος!
Εμείς οι Νεοέλληνες διαμαρτυρόμαστε προς κάθε κατεύθυνση δηλώνοντας ότι μονάχα οι ξένοι είναι οι υπαίτιοι όλων των προβλημάτων μας!.. Έχουμε τη συνήθεια και την τάση, μας έμαθαν να σκεφτόμαστε έτσι, ότι εμείς ως άτομα, δεν φέρουμε καμιά ευθύνη για όσα αρνητικά κυρίως μας συμβαίνουν, ατομικά ή ομαδικά. Μονάχα οι άλλοι φταίνε και είναι υπαίτιοι μαζί με κάποιες τυχαίες συγκυρίες, κάποιες κακές στιγμές για ό,τι κακό και ανάποδο μας βρίσκει! Οι δικές μας προσωπικές επιλογές δεν λαμβάνονται καθόλου υπόψη, δεν αναφέρονται, δεν μελετώνται, δεν παίζουν κανένα ρόλο στις ατυχίες μας! Νομίζω, είναι καιρός να σκεφτόμαστε πιο σφαιρικά.
                                  
                            Ποιος άνθρωπος θα πέταγε το φαγητό οταν έβλεπε αυτο το παιδί. 
            
Σχόλιο - Παν Βλαχάκη.

Κώστα Αγαπητέ μου φίλε διάβασε στους ΠΑΡΝΩΝΙΤΕΣ  ΚΥΝΗΓΕΤΕΣ  Το ποίημα Ξεροκάμπι 1944 . Σε συνέχειες θα δημοσιεύσω 200 τόσα ονόματα αθώων εκτελεσμένων. Τι λένε οι απόγονοι των Δολοφόνων Γερμανών. Σίγουρα δεν ισοπεδώνω όλους τους ανθρώπους αλλά δεν Ξεχνώ τα εξής: α) Οι στρατιώτες της Βέρμαχτ πατάγανε με τις μπότες το υπόλοιπο του συσσιτίου να μην το φαν τα πεινασμένο παιδιά. Γερμανός αξιωματικός στην Αθήνα στην Ομόνοια πέταξε ένα κομμάτι ψωμί  έξω από ένα εστιατόριο.  Ένας Γαβριάς έτρεξε να το αρπάξει ένα κομματάκι ψωμί ήταν ζήτημα ζωής για το παιδάκι . Ο πολιτισμένος μόλις το έπιασε, σκότωσε με το παιδί με  παραμπέλουμ. Αυτό μου το διηγήθηκε ένας νεαρός τότε μπακαλόγατος 18 χρονών από τα μέρη της Τρίπολης. << Είχα πιστόλι στη τσέπη μου, θα τον εκτελούσα αλλά ήταν και άλλοι Γερμανοί  που γέλαγαν !!!! Έφυγα, το βράδυ πήρα το τραίνο για την Τρίπολη και από εκεί στο Μαίναλο ….>> Το γεγονός αυτό τον έκανε αγωνιστή της εθνικής Αντίστασης !! Ας μην επεκταθώ υπάρχουν και άλλες αγριότητες . Παλιά συζητούσα με μια δασκάλα   Γερμανίδα . Μου έλεγε ότι λυπάται , δεν έχει ευθύνη η νέα γενιά ότι είναι λάτρης του αρχαιοελληνικού πολιτισμού κ.α . Όταν της ανέλυσα με υπομονή για τα  Καλάβρυτα, το Δίστομο, το Ξεροκάμπι Κυνουρίας έβαλε την ξανθή κεφάλα της κάτω και έφυγε !!!  Φίλε μου οι απόψεις μου είναι καθαρές και τσεκουράτες . Από τη μια μεριά του Γερμανικού λαού ήταν ένα  δημοκρατικό - εργατικό κίνημα , από τη άλλη ένα μεγαλύτερο τμήμα του  λαού που ακολούθησε τους Ναζί και έκανε εγκλήματα. Σε παρακαλώ όταν μπεις στη τάξη διάβασε το ποίημα. Του παλαίμαχου δάσκαλου. Διάβασε τα σχόλια του σοφού αρχαιολόγου. Στο τέλος υπόβαλε τους την εξής απλή ερώτηση εκ μέρους μου. Αφού οι ξωμάχοι βοσκοί τους φιλοξένησαν , τους έδωσαν και φάγανε γιατί τους εκτέλεσαν ;  

Το ποίημα που ακολουθεί ελπίζω να σας οδηγήσει να περιοριστείτε να σκεφτείτε τα απλά ανθρώπινα.

Ο Πολύτιμος χρόνος των Ώριμων ή το παιδί με τις καραμέλες

Mario de Andrade (1893 – 1945)
Βραζιλιάνος ποιητής, συγγραφέας, δοκιμιογράφος και μουσικολόγος
«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ’ ό,τι έχω ζήσει μέχρι τώρα …
Αισθάνομαι, όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες:
τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία, αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.
Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.
Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους, που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.

Κυριακή 3 Μαρτίου 2013

ΞΕΡΟΚΑΜΠΙ ΚΥΝΟΥΡΙΑΣ


 ΞΕΡΟΚΑΜΠΙ 1944 .
                                             Αντιστασιακή Λογοτεχνία.
 
             Παραθέτω ένα ποίημα δημοσιευμένο το 1983. Το ποίημα αυτό με συγκίνησε βαθύτατα. Κάνοντας μια αδιάκριτη ερώτηση στον καλό  φίλο και συνάδελφο τον Αντώνη το Βαρλάμο έτσι απλά έμαθα ότι το ποίημα είναι του πατέρα του. Ο Δάσκαλος Δημήτρης Βαρλάμος κατάγεται Αγ. Πέτρο της Κυνουρίας.  Ο υπέργηρος  σήμερα  δάσκαλος το Χειμώνα κατοικεί στην Αθήνα. Θα τον συναντήσω και σε άλλο πόνημα του ελπίζω να έχω φωτογραφία του και  ένα σύντομο Βιογραφικό. 


ΞΕΡΟΚΑΜΠΙ 1944  
 ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΑΡΛΑΜΟΣ (AΘΗΝΑ, 1984) ΑΡΚΑΔΙΚΑ  ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 1983 ΤΟΜ Β΄(Ι΄)

Ο Γoύβης εκαθότανε στου Τάνου το γιοφύρι
και τρέχανε τα μάτια του σα βρύση, σαν ποτάμι.
Κι έλεγε με παράπονο τραγούδι πικραμένο.
Εκεί σιμά εδιάβαινε ο γέρο Κοντοσπύρος,
και τ' άλογό του κράτησε, γλυκά τονε ρωτάει:
-Τί έχεις,Γιώργη μου, και κλαις; Γιατί 'σαι πονιασμένος;
Μην τα σπαρτά σου χάλασαν και γίνηκαν πεσιάδες;
Μήνα και τα γαλάρια σου εχάσανε το γάλα;

Αν τα γαλάρια χάθηκαν, άλλα θα ξεστεριώσω,
κι αν τα σιτάρια πέσανε, ταχιά θα ξανασπείρω!
Προψές τη στάνη πού βoσκα, στη ράχη του Ταρμίρη,
άκουσα - μήνα θεριστή - ο κούκος να το λέει.
Μόν' το λέγε βραχνά - βραχνά στ' αμπέλια της Λεπίδας
 και κάποιος γκιώνης έκλαιγε στου Ατζινά τη ράχη...
Ακόμα είδα όνειρο σημαδιακό, ο μαύρος,
θολό ποτάμι διάβαινε, τάχα, στο Ξεροκάμπι
και σα νοτιάς στα έλατα, βoύιζε σα μελίσσι....
Kαλύβια ξεθεμέλιωνε κι έπαιρνε Τα παιδιά μας! ...

Ποτάμι, Γιώργη μου, είν' οχτροί και το μελίσσι βόλια,
του γκιώνη το παράπονο κλάματα, μοιρολόγια...
Γιώργη μου, να σκορπίσουμε να πάμε να κρυφτούμε...
Πάμε ψηλά στο Mαλεβό και στη Μεγάλη Λάκκα,
κι η Παναγιά η Mαλεβή το χέρι της να βάνει,
για να μη στέρξει τ' όνειρο, τα μαύρα του σημάδια!...

Σαν πλάκωσαν οι Γερμανοί, δεν άφηκαν κανένα...
Δε λυπηθήκανε παιδιά, δε λυπηθήκαν άντρες
που βόσκανε τα πρόβατα, θερίζαν τα σιτάρια,
γέρους, που πήγαιναν ψωμί να φαν οι δουλευτάδες... 
Μες στα χωράφια κείτονται παιδιά με πατεράδες,
στρώμα τους τ' αποκάλαμο και σκέπη τους ο λίβας... 
 Τη γη τους που με ίδρωτα την είχανε ποτίσει,
τώρα τήνε ποτίζουνε με δάκρυα και αίμα!...
Boυβάθηκαν και ρήμαξαν τα βλάχικα κονάκια
από το μεγάλο φονικό το καλοκαίρι τούτο...
Κλαίνε στα φτωχοκάλυβα, μητέρες πικραμένες,
και με παράπονο κοιτάν στου Πάρνωνα τις ράχες...

Σ' ένα λιθάρι ριζιμιό και στην Απάνου Σκάλα
ο Κοντοσπύρος κάθεται μαζί κι ο γέρο Γoύβης.
Κλαίνε για τα εγγόνια τους, κλαίνε για τα 'Παιδιά τους,
κλαίνε και για το φίλο τους το γέρο - Θοδωρέλο!...
Τα δάκρυά τους σμίξανε και γίνηκαν ποτάμι...
                                           
ΣΧΟΛΙΑ  ΓΙΑ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΠΟΥ ΑΝΑΦΕΡΕΙ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ.
    Στο Ξεροκάμπι, μια ώρα ανατολικά  του Αγ. Πέτρου ο  Ν. Κατσής με το γιο του, ο Π. Γούβης και άλλοι ποιμένες δέχτηκαν τους Γερμανούς, τους προσέφεραν γάλα, έψησαν αρνιά και οι φι­λοξενούμενοί τους, αφού έφαγαν τον περίδρομο, είς ανταμοιβήν τούς εξε­τέλεσαν όλους περί τους10, σ' ενα γειτονικό καμίνι........                 
                                                                                                                                   
  Απόσπασμα από άρθρο του Κ. Α. ΡΩΜΑΙΟΥ της Ακαδημίας Αθηνών .  Ο Βουρβουραίος Ακαδημαϊκός Δάσκαλος είναι ίσως ο μεγαλύτερος Έλληνας αρχαιολόγος. Αγαπούσε με πάθος τον τόπο μας. Αυτό δείχνει το έργο του και τα γραπτά του. Ανέδειξε πολλά αρχαία μνημεία πολλά στην περιοχή μας. Το άψογα  τεκμηριωμένο - εκλαϊκευμένο άρθρο αποτελεί ύμνο στη δημοκρατία, περιέχει πολλές τεκμηριωμένες  ιστορικές πληροφορίες οι οποίες αναφέρονται σε γεγονότα που έλαβαν χώρα ένα χρόνο πριν. Αποδίδει τιμή στους εκ τελεσμένους πατριώτες και κόλαφο στο Φασισμό και στους ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣ – δεν βρίσκω άλλη  λέξη - Γερμανούς – Ούννους. Σύντομα θα αναρτήσω ολόκληρο το άρθρο του σοφού Δασκάλου και Αρχαιολόγου. Υπάρχουν  σκόρπια ντοκουμέντα.  Σαν ελάχιστο φόρο τιμής  μαζέω  στοιχεία για την αποτρόπαια σφαγή των αθώων Ελλήνων συμπατριωτών μας την ευρύτερη περιοχή. Είναι σίγουρα πάνω από 200. Όσο για τους αιχμάλωτους στα εργοστάσια κάτεργα  των Ούννων ξεπερνούν τους 500. Σήμερα ζουν ελάχιστοι υπέργηροι.  Η ιστορία όμως έχει κρατήσει πολλά ντοκουμέντα και η λαϊκή ψυχή θα διδαχθεί από την θυσία των αθώων αυτών ανθρώπων.