Παρασκευή 11 Σεπτεμβρίου 2015

ΑΥΓΟΥΣΤΙΆΤΙΚΟ ΦΕΓΓΑΡΙ.


Γράφει ο ©
Δημήτρης Ι. Περδικάρης

      ΑΥΓΟΥΣΤΙΆΤΙΚΟ ΦΕΓΓΆΡΙ    Τα ''ασημικά'' της ψυχής μας.

Το πιο μεγάλο και πιο γεμάτο φεγγάρι της χρονιάς δεν είναι άλλο από ετούτο εδω σήμερα γιορτασμένο ανά τους αιώνες. Χαρίζει παντού μια απέραντη γαλήνη και ζωγραφίζει τα πάντα χρυσά με το μυστηριακό φώς του...

Μακάριος αυτός που το έχει ζήσει εκεί που βαφτίσανε αιώνες πριν <<του Αλωνάρη>> χρόνια πολλά έχουν περάσει από τότε που ''πλάγιασα'' πρώτη φορά δίπλα στην ολόχρυση θημωνιά του Αλωνάρη... Η αγκαλιά του παππού μου να διώχνει κάθε φόβο και με το μάθημα για τον χαμηλό μας ουρανό μαζί με την καθάρια του φωνή ν αλλάζει ύφος στο κάθε αστέρι. ►1

Κάπου μακριά ο Άλουπας να κράζει την αγαπημένη του την κυρά Μάρω. Όταν το τριζόνι χαλάρωνε τότε το αηδόνι έπαιρνε το τραγούδι. Τότε σταμάταγε ο αιώνιος θαρρούσα, ο γέροντας παππούς μου για να με μάθει να το γνωρίζω και να το απολαμβάνω! Τραγούδαγε και ξεχώριζε το αηδόνι μαζί με τον Χουρχουλό και τον Μπούφο. Μια παράξενη μυστηριακή συναυλία κάτω από την ολόφωτη φεγγαρόλουστη νύχτα.

Από μακριά τα κουδούνια κάπου κάπου του ''Μούργου'' και της ''Σπίθας'' να σιγοντάρουν το '' Deutsche Welle '' στα βραχέα το '72. Μάς έδινε κουράγιο με όλα τ απαγορευμένα νέα και τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη. Ήταν τότε πού οι Γερμανοί μας εταίροι αποθέωναν το Ματχάουζεν και τον παντοδύναμο ''Αντώνη''.


Το Αυγουστιάτικο φεγγάρι ακουμπά σχεδόν τον Πάρνωνα. 

Ήταν τότε πού δεν γνώριζα την ιεροσυλία ενάντια στην φύση και την μαγεία εκείνης της νύχτας. Αυτή πού έκαναν τα ''βραχέα'' με όλη την αδελφότητα του Ευρωπαίου. Τέκνο κι αυτό του πολιτισμού και της Δημοκρατίας που γεννήθηκαν στον ευλογημένο κακοτράχαλο τόπο μας.

Αν είχα δει τότε αυτά που βλέπω σήμερα από τους ''αδελφούς μας'' και '' εταίρους '' μας, με έναν μισερό και βάρβαρο Ούννο να βάζει τιμή στο θαύμα το χαμηλού μας ουρανού. Ετούτου του αιώνιου αμίλητου γίγαντα που κάθε Αύγουστο '' Αλωνάρη '' μήνα έρχεται να εξαγνίσει και να διώξει την σκόνη. Να απομακρύνει και ότι άλλο σκεπάζει τις καρδιές μας από την θνητή μας την ζωή ετούτης της χρονιάς.

Ποιός θα της πει ετούτης της ιερής Σελήνης μας ότι ο ύπουλος Αλεμανός ''αγόρασε'' τα βράχια και τα τριζόνια! Όλο το θαύμα, τ ανοιχτά θέατρα και δωρεάν συναυλίες τα γλέντια του απλού και καθημερινού "Έλληνα. Ποιός θα της το πει οι αιώνες σταμάτησαν να έρχονται σε τούτο τον ποτισμένο με το Ιχώρ τόπο. Οι χιλιάδες ψυχές των προγόνων μας θα μένουν πλέον αλυσόδετες κι αυτές στα σκοτάδια και το έρεβος μιας Τρόικας, των θεσμών, ενός τραπεζικού συστήματος που σάπισε τα πάντα...
 Ο ξωμάχος παππούς ήταν Άγιος και δάσκαλος για τον εγγονό. 
    
Άγια ήταν η νύχτα τότε και Άγιος ο παππούς μου για όσα μου έμαθε και είπε ►2. Είναι σήμερα αυτά τα ''ασημικά'' της ψυχής μας. Το φυτίλι πού θ ανάψει το βαρέλι με το μπαρούτι μηνεσμένο μέσα σε κάθε Έλληνα από τους γερόντους της φυλής του...

Ναι είναι ο Έλληνας ο διαλεχτός της Ιστορίας που του βάζει φωτιά και θα γλυτώσει τα τιμαλφή πολλών ανθρώπων και όλων των Λαών.

Σχόλια. 

►1  Οι Παππούληδες μας έλεγαν παραμύθια για νεράιδες, για την Μικρά Ασία για την Αλμυρά Έρημο, για την καταστροφή της Σμύρνης. - συνωστισμός έγραψε κα Καθηγήτρια… - Άγιοι της Ελλάδας ήταν οι παππούληδες της εποχής μας. Στη μνήμη τους παραθέτω τα λόγια του Μήτσου «… λέει ένα σουγιά μπροστά στο Μάνλιχερ και στον Γκρα όσοι δεν είχαν ξιφολόγχη. Οι Τούρκοι σήκωναν τα χέρια ψηλά, γιατί τρέμαμε τον Τσολιά με την ξιφολόγχη του. Ο παππούς μου έλεγε για έναν αιχμάλωτο που έπιασε έτσι έξω από την Προύσα. Μίλαγε καλά Ελληνικά και οι γονείς του ήταν γεννημένοι στην Τρίπολη..»
►2 Άλλο ένα κείμενο του «Αύγουστος ήταν κι ο μήνας που πέρασε ο Παππούλης την Αλμυρά Έρημο. Αύγουστος και στον Αλή Βεράν.. .μολόγαγε Αύγουστος και στο Αφιόν Καραχισἁρ. Αύγουστο αξιώθηκε τ όνομα του στο πρώτο του εγγόνι.  Αύγουστο έφυγε πρώτη η Γιαγιά. Ύστερα πέντε χρόνια μετά Αύγουστο καβαλίκεψε την Κόρμπα του ο Παππούς στη γιορτινή της φορεσιά και έφυγε στο ταξίδι του... τον βλέπω περήφανο στην Προύσα στο Ουσάκ. Γίγαντα να περπατάει την <<Αλμυρή>> την έρημο και τον ακούω στον Σαγγάριο να βλαστημάει που τους ξέφυγε πάλι Ο Κεμάλ...

Τον βλέπω δακρυσμένο στη Σμύρνη να κοιτάει απ το καράβι τους καπνούς. Χρόνια να μολογάει της Παναγίας για τα λείψανα στον Αλή Βεράν τις δύο χιλιάδες ψυχές που ξέμειναν αδιάβαστες, αλύτρωτες και πολεμούν ακόμα.

Το σίγουρο είναι πως αυτός δεν τις ξέχασε ποτές! Αυτός ήταν ο λόγος που δεν πήγαινε ποτέ στην εκκλησιά και δεν ήθελε με τίποτα τους παππάδες…..»

Τετάρτη 9 Σεπτεμβρίου 2015

«ΠΑΡΝΩΝΑΣ Εθνική Αντίσταση- Εμφύλιος »




Επιμέλεια. 
Παν Ι.Δ. Βλαχάκης.

    Εκδόθηκε από τις εκδόσεις «ΦΥΛΛΑ» και κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία, το βιβλίο του συμπατριώτη μας Κωστή Ιωαν. Τσούχλου με τον τίτλο " ΠΑΡΝΩΝΑΣ Εθνική Αντίσταση- Εμφύλιος ".
  Τον συμπατριώτη  κ Κωστή Τσούχλο τον διαβάζω χρόνια στον τοπικό τύπο. Έχω διδαχτεί αρκετά από τα βιβλία του. Οι απόψεις του για το δύσκολο θέμα της πρόσφατης ιστορίας είναι κατατοπιστικές.
 Εύχομαι καλοτάξιδο το βιβλίο και σε πρώτη προσέγγιση παραθέτω τον πρόλογο και το βιογραφικό του συγγραφέα.
  

                                   ΠΡΟΛΟΓΟΣ.

Τα γεγονότα, που, κατά τη γνώμη μου, επηρέασαν τη Νεότερη Ιστορία μας είναι η Μικρασιατική Καταστροφή, ο πόλεμος και η Κατοχή της χώρας μας από τους Γερμανο- Ιταλο- Βουλγάρους, ο επάρατος Εμφύλιος και οι βάρβαρες δικτατορίες Μεταξά (1936) και Συνταγματαρχών (1967).

Με τούτο το βιβλίο δε θέλουμε να ξύσουμε πληγές, ούτε να αναμοχλεύσουμε μίση, πάθη και αντεκδικήσεις, αλλά,sine iraet studio (χωρίς οργή και πάθος), με τις αυθεντικές μαρτυρίες, τις ιστορήσεις και τις διηγήσεις, λιτές και δωρικές, πρωταγωνιστών  των γεγονότων, χωρίς κομματικές παρωπίδες και ιδεοληπτικές  προσκολλήσεις, ειλικρινά ανεπηρέαστα και αντικειμενικά, όσο γίνεται, να παρουσιάσουμε το πολιτικο- στρατιωτικό- κοινωνικό κλίμα των περιόδων αυτών και των λαθών που έγιναν από κάθε πλευρά. Μήπως διδαχτούμε από τα λάθη μας. Δεν παίρνουμε θέση. Πιστοί στην Καλλιμάχεια αρχή: «αμάτρυρον ουδέν αείδω»     (δεν εξιστορώ τίποτε που να μην είναι μαρτυρημένο), δεν κρίνουμε, δεν επικρίνουμε, δεν κατακρίνουμε, δεν δικαιολογούμε.

Η ιστορία αδέκαστη και αμείλικτη. Εμείς μπορεί να λησμονούμε, να συγχωρούμε και να επιζητούμε τη λήθη. Εκείνη όχι. Δεν παραγράφεται. Δε συγχωρεί τους Μηδίσαντες Έλληνες, τους Εφιάλτες, τους προσκυνημένους συνεργάτες του Μωάμεθ Β΄ κατά  την πολιορκία της Κωνσταντινούπολης, τους προσκυνημένους καλοπερασάκηδες προεστούς της τουρκοκρατίας, τους Νενέκους του Ιμπραήμ, τους ξενόδουλους πολιτικούς όλων των εποχών, τους υπεύθυνους του διχασμού Αγγλο – Αμερικάνους, όπως και τους προδότες και στυγνούς συνεργάτες των Γερμανών, τους Γερμανοτσολιάδες και τους δωσίλογους της μαύρης Κατοχής, που πέρασε ο λαός μας.

Το βιβλίο αναφέρετε στην περίοδο της Εθνικής Αντίστασης και του Εμφυλίου στην ευρύτερη περιοχή του Πάρνωνα. Ο αναγνώστης ας το κρίνει όπως θέλει. Οπωσδήποτε όμως θα συμφωνήσει: Όχι πια ξενοκρατία, όχι πια ΔΙΧΑΣΜΟΣ πατρίδα μας, στο Λαό μας.
                                                                   Κωστής Τσούχλος.


                                               Κωστής Ιωαν Τσούχλος 

   ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΌ     

Ο Κωστής Τσούχλος Γεννήθηκε στον Άγιο Ανδρέα Κυνουρίας σπούδασε στην Παιδαγωγική Ακαδημία Τρίπολης. Μετεκπαιδεύτηκε επί 2ετία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Από το 1963 υπηρέτησε δάσκαλος σε πολλά χωριά της υπαίθρου και αργότερα στον Πειραιά και Αθήνα.

Προήχθη σε Επιθεωρητή Δημοτικών Σχολείων και, από το 1992, σε Ειδικό Πάρεδρο του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου. Το 1997 συνταξιοδοτήθηκε. Είναι μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών από πολύ νέος.

Βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών για τη λαογραφική του συλλογή <<Τσακώνικη Λαογραφία>>.
Από νωρίς ασχολήθηκε με τη λογοτεχνία και τη συγγραφή. Έχει δημοσιεύσει πλήθος άρθρων, μελετών και εργασιών σε έγκυρα περιοδικά και εφημερίδες με θέματα διδακτικής, ψυχολογίας, παιδαγωγικής, λογοτεχνίας, ιστορίας, λαογραφίας και θεμάτων που αφορούν την Κυνουρία και Αρκαδίας. Έχει τύχει ευμενέστατης κριτικής της λογοτεχνίας μας.
Έχει αξιόλογο ανέκδοτο υλικό (ποίηση, διήγημα, μυθιστόρημα) που, δυστυχώς αναζητεί τον εκδότη του.
Είναι παντρεμένος με τη Νηπιαγωγό  Ειρήνη Στολάκη και έχουν ένα παιδί, το Γιάννη.

Έργα του.

•        Αηδονολαλιές (παιδική ποίηση) Αθήνα 1963
•        Τα Σα εκ των Σων… (διηγήματα) Αθήνα 1965
•        Εύθυμο Σχολειό (σχολικό θέατρο) Αθήνα 1969
•        Οι αναμάρτητοι αμαρτωλοί (νουβέλες-διηγήματαα) Αθήνα 1971
•        Κλαυσίγελως (ποίηση) Αθήνα 1975
•        Ανάλυση αναγνωστικού Ε’ Δημοτικού Αθήνα 1976
•        Ανάλυση αναγνωστικού  ΣΤ’ Δημοτικού Αθήνα 1976
•        Παιδικά τιτιβίσματα (παιδική ποίηση) Αθήνα 1976
•        Ιωάννης Καποδίστριας Αθήνα 1980
•       Το ξύπνημα της θηλυκότητας στη νεοελληνική μας ποίηση.
•         Ψυχολογικά και παιδαγωγικά συμπεράσματα Αθήνα 1984
•        Οι Τσάκωνες στο ’21 Αθήνα 1984
•        Λαογραφικά της Τσακωνιάς Αθήνα 1993



Δευτέρα 31 Αυγούστου 2015

ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ.


Η Αναστασία Παρασκευουλάκου μεγάλωσε στο Άστρος Κυνουρίας και εργάζεται στη Δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Έχει εκδώσει δυο ποιητικές συλλογές: Ο Ορφέας Ταξιδεύει, εκδ. Δελφίνι και Εσώτερα, εκδ. Solucio καθώς και το: Στηβ Όλιβερ, Συλλέκτης Ήχων, (σπονδυλωτές ιστορίες) εκδ. Μανδραγόρας.


Άνθρωπος της Πόλης.

Πίσω από φιμωμένα παράθυρα
προκύπτουν εικασίες
πως θα ήταν εάν.
Ανθρώπινες ιστορίες ενός κάποτε
ορίζονται ως άγνωστος χ.
Οι τοίχοι διαστέλλονται
κι όλο το κατασκεύασμα έχει περάσει
από τη θεωρία στην απραξία.
Καταπίνω σκοτάδι
στη θέα του εγκαταλελειμμένου
κι ας ονομάζομαι άνθρωπος της πόλης.
Δεν έχω γλώσσα να σκεπάσω τα σφραγισμένα σπίτια.
Είμαι ένας άστεγος.

Κυριακή 30 Αυγούστου 2015

ΤΟ ΦΤΥΣΙΜΟ.


Γράφει ο 

Παν. Ι.Δ. Βλαχάκης. ©

Ιούλιος 1964 πανηγύρι της Αγιαπαρασκεύης ή του Άγιο- Παντελεήμονα δυο μέρες πανηγύρια στο Χωριό μας. Τα μαγαζιά του Σπύρου του Μαχαίρα και του Φούντα γεμάτα κόσμο που διασκέδαζε μέσα στη φτώχεια του! Μεγάλο γλέντι και στα άλλα μαγαζιά του Χωριού. 

Στο μεγάλο μπαλόνι του Φούντα καθισμένη η παρέα του πατέρα Από το πουθενά έφτασε σαν σίφουνας ο Λουφολιάς έφτυσε προς την παρέα και τα σκάγια πήραν στο πρόσωπο ένα 6χρονο μπόμπιρα κουρεμένο γουλί! Ο μικρός έβαλε τα κλάματα, άλλοι τον σκούπιζαν, η μητέρα του προσπαθούσε να τον ηρεμίσει, ο παππούς ο Στράτης ο Λαβιός έφερε νερό να καθαρίσει το πρόσωπο του …χαμός!
Ο μικρός φτυμένος. 
Ο πατέρας του παιδιού αγρότης και εργάτης αδύνατος αλλά νευρώδης σηκώθηκε γρήγορα και έδωσε δυο γερές σπρωξιές στον δυνατότερο άνθρωπο του Χωριού! Τον έφτασε στην άλλη άκρη του δρόμου εκεί που είναι σήμερα τα δωμάτια του Τάκη.

Θα μπορούσε να τον κτυπήσει εκμεταλλευόμενος την αργή αντίδραση του γιατί ο αξέχαστος μπάρμπα Λιάς είχε ρουφήξει αρκετό κρασί και ήταν στα πρόθυρα της μέθης.

Ο πατέρας τον ρώτησε έντονα; «Τι σου έκανε το παιδάκι και το έφτυσες στο πρόσωπο; Δεν είναι σωστά πράγματα αυτά, σε σέβομαι σαν μεγαλύτερο και σαν γείτονα αλλά γιατί το έκανες αυτό;»
-      Τίποτα δεν μου έκανε το παιδί το φτύσιμο πήγαινε για σένα καμαράκι μου!!
Κόκαλο ο πατέρας μου!
-      -  Ρε μπάρμπα Λιά τι σου έκανα και ήθελες να με φτύσεις; Ένταξη στην πλάκα ρίχνεις κολόνια αλλά τώρα;
-    - Άκου καμαράκι μου βάραμαι βάραμαι στο κεφάλι δεν το σκέφτηκα καν. Ο Βασίλης ο Α… και ο Κώστας ο Α… οι φίλοι σου, μου είπαν να σε φτύσω για να γελάσουν!!!
Ο πατέρας γέλασε πικρά, τον έπιασε προστατευτικά από τις τεράστιες πλάτες του και του είπε: «Μην πίνεις άλλο κρασί, πήγαινε στο σπίτι ή στο Σφεντάμι σου» και τον πήγε μέχρι την καρυδιά του Χαρούλη του Σπυράκη.

Την άλλη μέρα ο Λουφολιάς ήρθε στον παππού μου, αισθανόταν άσχημα; Μάλλον ήθελε να ζητήσει συγγνώμη αλλά ο πατέρας δεν ήταν εκεί.
Ο παππούς ο Πάνος τον κέρασε τον και καθησύχασε. Η αλήθεια είναι ότι είχα τρομάζει λίγο, όταν τον είδα να φεύγει ευχαριστημένος χαμογελώντας με το χαμόγελο του αναμάρτητου αναθάρρησα. Ένα χρόνο μετά άρχισα να λαμβάνω μέρος στα περίφημα αξέχαστα κυνηγητά του μαζί με τα μεγαλύτερα παιδιά.


Ο Λουφολιάς σκίτσο (κας Γιάννα Χάγια.)

Μετά από μέρες ρώτησα τον πατέρα μου γιατί ενώ μπορούσε δεν του έσπασε τα μούτρα; Θα έδερνε τον δυνατότερο άνθρωπο του χωριού θα ανέβαιναν οι μετοχές μου και…!

« Είναι μεγαλύτερος, είναι γείτονας μας, τον σέβομαι, να ξέρεις ότι δεν έφταιγε αυτός. Οι άλλοι έφταιγαν που τον έβαλαν να με φτύσει για να τσακωθώ μαζί του να γελάσουν οι βλάκες.

Δεν πρέπει να κτυπάς κανένα δεν λύνονται τα προβλήματα με το ξύλο αλλά με την κουβέντα. Για φαντάσου να μην κράταγα την ψυχραιμία μου και να τον κτύπαγα …τώρα θα ντρεπόμουν να τον αντικρίσω είναι καλός άνθρωπος αλλά κάνει τα δικά του.

Άντε τώρα που έφαγες το φτύσιμο δεν θα σε «πιάνει το κακό μάτι !!!»

Πέμπτη 27 Αυγούστου 2015

ΟΙ ΠΗΓΟΥΛΕΣ ΜΑΣ.



Γράφει ο 
Παν. Ι.Δ. Βλαχάκης.
                                ΟΙ ΠΗΓΟΥΛΕΣ ΜΑΣ. 

                                                                         ΝΕΡΟ = ΖΩΗ. 

Στην περιοχή μας στα πρόβουνα του Πάρνωνα υπάρχει νερό αλλά είναι λιγοστό και πάντα μας έλειπε. Αυτό έχει σαν συνέπεια να το χρησιμοποιούμε με μέτρο και με σεβασμό. Υπάρχουν και οι έξυπνοι που σκέπτονται και πράττουν σύμφωνα με δόγμα "ἐμοῦ θανόντος γαῖα μιχθήτω πυρί" ή καλύτερα στάχτη και μπούλμπερη!!! .
  Σπαταλούν το νερό, ποτίζουν μέρα μεσημέρι κ. α Γεμίζουν τους μη στεγανούς βόθρους με λήμματα, ρυπαίνουν τα νερά. Κακό του κεφαλιού τους κάποτε θα το καταλάβουν, πότε; Όταν διψάσουν τα παιδιά τους.

Υπήρχαν και υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που σέβονται και αγαπούν το νερό. Όποιος δεν δίψασε όποιος δεν κουβάλησε νερό με το ντενεκέ και όποιος δεν πλύθηκε στη σκάφη δεν σέβεται το νερό.
Όποιος δεν έσκαψε, δεν ξιάρισε το υγρό χώμα για να καλλιεργήσει το νεράκι δεν καταλαβαίνει και δεν αισθάνεται την ευλογία του νερού. 
 
                  Τρεχούμενο Νερό.
Είχα την τύχη να καθαρίσω ταπεινές πηγούλες και να γευτώ τα δώρα τους. Στο Βατάκι στο κάτω μέρος του χωραφιού μας υπήρχε μια, την καθαρίζαμε, πίναμε εμείς και τα ζά και βρέχαμε τα δεματικά.
Στην πηγούλα αυτή έχω αισθανθεί την μεγαλύτερη χαρά από το νερό. Έτρεχε όσο κατουράει ένα κατσίκι !! Ήταν στο κάτω μέρος του χέρσου τώρα χωραφιού.

Στο αμπέλι του παππού στα Μεσιανά υπήρχε μια πηγούλα που στέρευε το καλοκαίρι. Εδώ σκάβαμε γούβες και ποτίζαμε τα ζά!!! Μόνο ο περήφανος και καθαρός ψαρής μου δεν έπινε με τίποτα.

Ήμουν αναγκασμένος να τον πάω στη Στέρνα του Κουλοπάνου – Καμπύλη να πλύνω καθαρά την τέσα και μόνο τότε έπινε. Αυτό με κούραζε αλλά από την άλλη χαιρόμουνα που το μουλάρι μου ήταν καθαρό ζωντανό. Και εδώ λιγοστό ήταν το νεράκι αλλά το μάζευαν σε στέρνα.

Πίσω από το Αλώνι του παππού, στο Περδικονέρι – εκεί που σήμερα είναι η μάντρα με τα υλικά οικοδομών – υπήρχε μια μικρή πηγή στο χωράφι της Λουφοβασίλως.

Από πάνω από το δρόμο στου Τσιωρόγιαννη προς του Καβουκά υπήρχε μια άλλη με πόσιμο νερό.

Ποιο πάνω στου Ματζουράνη το μαντρί εκεί που σήμερα έχει το κοπάδι του ο μπάρμπα Τάσης ο Μπάρλας, ο Μελάς, είναι μια πηγή με αρκετό νερό που το μαζεύουνε σε στέρνα. Είχαν και ένα περβολάκι, μου έδινε καμιά ντομάτα ο συχωρεμένος ο Πάνος.

Κάτω από δρόμο στα πεντακόσια μέτρα υπήρχε μια του Τσακιρόγιαννη . Εδώ ήταν και κάποιες κερασιές που τις ρημάζαμε γιατί δεν μάζευε κανείς τα κεράσια. Κοντά στην πηγή με είχε κυνηγήσει ένα φίδι!!! Τα υπόλοιπα δεν τα γράφω γιατί θα εξεγερθούν οι προστάτες των ερπετών.…..

Όταν βοσκαγάμε τα ζωντανά στη Μάντρα τα κατεβάζαμε στο Ρέμα του Βενετσιάνη. Εδώ είχαν ξύλινες ποτίστρες κάποιοι βοσκοί. Εμείς τα ποτίζαμε στο ρέμα.

Όταν καβαλάγαμε τα δεμάτια από τη Μάντρα προς το θεμονοστάσιο στα Αστραπάλωνα, στη μέση της απόστασης ήταν μία μικρή πηγούλα στο χωράφι του Φουλόπανου. Πίναμε εμείς και τα ζά μας. Πότε στο πέρα – θα τρίβαμε τα δεμάτια- αλλά στην επιστροφή και ποτέ δεν ποτίζαμε τα ζα ιδρωμένα.

Την μεγαλύτερη εντύπωση μου είχε κάνει η βρυσούλα στην Πλατάνα του γερό Κατσιανού. Έβγαινε το νερό από μια λεπτή σωλήνα μέσα από την πλατάνα. Την αναφέρει ο κ. Χρίστος Κυρκιντάνος στο «Κρασί του Ντάρμου». Ήταν πατέντα ενός από τους μεγαλύτερους ζωοκλέφτες της περιοχής μας. Του γέρο Κώστα Κατσιανού – Μπάρλα του παππού της θειας μου της Τασίας. Το χωράφι το είχε δώσει προίκα στη θεια μου ο πατέρας της ο Γιώργης γιος του προαναφερομένου ο μεγαλύτερος ίσως κυνηγός της περιοχής μας.

Ήταν πόσιμο το νεράκι και εδώ βρέχαμε τα δεματικά που ήταν από σίκαλη. Στο χωράφι αυτό δεν πηγαίναμε συχνά γιατί ήταν μακριά από το Χωριό και δεν βοσκαγάμε εδώ τα αρνοκάτσικα και τα αλογογαϊδουρομούλαρα μας.

Σε κάποιο σημείο στο Ξεροκάμπι, λίγο ποιο πριν από τα Ατζιναΐκα κάποιοι παλιοί βοσκοί είχαν τοποθετήσει μαρμάρινες Κορύτες, λαξεμένες και φερμένες από τον Πάρνωνα –Mαλεβό. Το νερό πήγαζε μέσα από μια πεζούλα και είχε καψαντερίθρες. Δίπλα ήταν το Πηγάδι του Ευγένη ( Αντζινά).

Στο Ξερόρεμα κοντά στο χωράφι μας στην Πλάκα ήταν μια πηγούλα και κάποιες λούμπες με νερό στο οποίο οι βοσκοί πότιζαν τα ζωντανά τους. Εδώ έχω φάει τις νοστιμότερες ντομάτες χωρίς αλάτι με παξιμάδια. Ποιος μου τα έδινε; Ο Γιάννης της Σταυρής, ο Κουβαράς ο σημερινός πανεπιστημιακός δάσκαλος. Ρημάξανε τα χωράφια μας !! Τότε ρημάζαμε περβολάκια από την πείνα. Ας Όψεται εκείνο το σύνδρομο της Κατοχής….

Στη Φτελιά στο καλύβι του παππού του Γιώργη του Κατσιανού – Μπάρλα ήταν μια μικρή αλλά όμορφη πηγή. Εδώ είχα δει πλάκες με τις οποίες ο πολυμήχανος παππούς έπιανε ζωντανές βουνίσιες πέρδικες. Κάποτε μου χάρισε μια σερνική πετροπέρδικα.

Σε δυο σχολικές εκδρομές ανακάλυψα και δέχτηκα την ευλογία από δυο πηγές. Μια μικρή κάτω από το Σπαθοκομένο

                     Σπαθοκομένο του Aγιάννη.

Το διθέσιο δημοτικό σχολείο του Αγιάννη πήγε ημερήσια εκδρομή. Έσωσα το νερό γιατί το έδωσα σε άλλους που δεν είχαν φέρει.
Κορακιάσαμε και κρυφά από το δάσκαλο κατεβήκαμε ένα μονοπατάκι. Κάποιος η οικογένεια του είχε χωράφι εκεί κοντά ήξερε ότι στη ρίζα του βράχου υπήρχε μια μικρή πηγή. Γεμίσαμε τα παγούρια και θαυμάζαμε την φύση και την κόκκινη πέτρα την βαμμένη από το αίμα της βασιλοπούλας !!!

Τότε ακούσαμε την φωνή του Γιαννάκου του Σβέντζου- Καμπύλη. Τουρκόπουλα ρίξατε κάτω το γέννημα, θα το πω στο δάσκαλο. Όχι ρε θείε νερό ήπιαμε και προσέξαμε. Παρατηρήσαμε ότι είχαν αρχίσει να ωριμάζουν τα στάχυα. Ευτυχώς που ο καλός αυτός χωριανός και γείτονας μας στο σχολείο δεν είπε τίποτα στο δάσκαλο και έτσι γλυτώσαμε τη βέργα του.

Στις 8 του Μάη του 1969 οι δάσκαλοι μας με το φορτηγό του Χαρή του Γυρολόγου μας πήγαν εκδρομή στον Θεολόγο, στα Καμπυλέικα. Τότε το πανηγύρι γινότανε μέρα. Μετά τέλος της θειας λειτουργίας καθίσαμε στην πηγή που την ήξερε ο πατέρας μου. Μαζί μας ήταν και οι δάσκαλοι μας επειδή η  δασκάλα μου ήταν η Ματίνα Γιακουμή Μπουρνάκη και θεια μου, ήταν ξαδέρφη της μάνας μου . Έτσι ήρθε μαζί μας και ο αείμνηστος δάσκαλος μας ο Ανάργυρος.

Ντρεπόμουνα το δάσκαλο αλλά η πείνα με θέριζε. Θες το νερό ήταν χωνευτικό, θες η κούραση από το τρέξιμο, έφαγα ένα κομματάκι κεφαλοτύρι παραπάνω. Ο πατέρας μάλωσε έμενα και το συχωρεμένο το Γιώργο το Μπουρνάκη. «Πέσατε σα λυμασμένοι στο φαγητό, δεν ντραπήκατε το δάσκαλο!» . Η Θρασύτατη απάντηση μου ήταν: «Δεν φταίμε εμείς αλλά το νερό που είναι χωνευτικό!!! »

Απέναντι από τη Βρωμίστρα ήταν μια μικρή πηγή δίπλα στο Λινό του Γιάμπαλου. Δεν την εύρισκες εύκολα αν δεν την ήξερες. Είχε κορακιάσει όλη η οικογένεια. Ο πατέρας μου εξήγησε που ακριβώς ήταν αλλά δεν την εύρισκα είχαν φυτρώσει κλαριά. Σκεφτηκα ότι ο Γιάμπαλος είναι πολίτης του άλλου κόσμου και τα κορίτσια του φευγάτα. Ποιος θα την καθάριζε;

  Ρώτησα το Ζώη της Ζωγοντίνας αλλά αυτός με κορόιδευε και δεν μου έδειχνε. Τον πείρα με το καλό τίποτα, του είπα ότι το βράδυ θα του σπάσω το κεφάλι με το λάστιχο..! Τίποτα, δεν μου την έδειχνε απομακρυνότανε και γέλαγε. Τελικά ψάχνοντας αρκετή ώρα την βρήκα χωμένη στα κλαριά δίπλα από το Λινό. Γέμισα το παγούρι ένα από τα πρώτα πεντάλιτρα ισοθερμικά με φελιζόλ και πήγα το νερό στους δικούς μου.

Ποιο πάνω υπάρχει η Γούρνα ή Λούμπα του Λάμπρου !! Διίστανται οι απόψεις ως προς το όνομα της. Η μια εκδοχή είναι ότι κάποιος Λάμπρος πνίγηκε – αυτοκτόνησε από φιλότιμο. Η άλλη ότι ανήκε σε κάποιο Λάμπρο. Ένα είναι το σίγουρο είχα ακούσει κάποιες φορές τη φράση : «Αν έχει φιλότιμο να πάει να πνίγει στη Γούρνα του Λάμπρου». Μέχρι εδώ έφταναν το καλοκαίρι τα νερά του Προδρόμου.

Στο Λινοβροχιό, στην άκρη του δρόμου υπήρχε ένα κρουνός από λαξεμένο πωρόλιθο. Αυτή ήταν Βρύση του Παρασκευά. Το νερό δεν ήταν πόσιμο ερχόταν από το αυλάκι του Προδρόμου. Εδώ έπιναν νερό μονό τα ζα με εξαίρεση το δικό μας !! Την είχα ξεχάσει και ρώτησα τη μάνα. Μου έδωσε τις πληροφορίες και την άλλη μέρα την θυμηθήκαμε. Δεν ήταν σημαντική άλλα προσέφερε δροσιά στα ζωντανά του κόσμου.

Όταν ερχόμαστε από το αμπέλι στα Μεσιανά ή από το χωράφι της Μάντρας. Πάντα σταματούσα στη Μούσγα και έπινα νερό. Τότε κόβαμε ένα καρυδόφυλλο το φτιάχναμε με ένα λιθαράκι τσιούραγε το νεράκι και πίναμε ή γεμίζαμε το παγούρι μας. Σπάνια πότιζα εδώ τα ζωντανά γιατί το νερό ήταν λίγο. Ποιο κάτω ο αείμνηστος ο Βασίλης ο Αλουπογιάννης – ο πατέρας του Στου ο αγωνιστής της Μ. Ασίας και της ζωής είχε μια στέρνα και μια μεγάλη καρυδιά.
 Είναι πολύ χωνευτικό νεράκι . Από εδώ έπινε ο φαρμακοποιός ο Μανωλάκης. Τώρα δεν έχω εμπιστοσύνη να γευτώ το νεράκι της γιατί από πάνω κτίστηκαν σπίτια με βόθρους !! Πηγή Μούσγα υπάρχει και το Καστρί στη γειτονιά του Κοσμόγιαννη.


                                 Η πηγή της Μούσγας στον Aγιάννη. 
Κάποτε ξεστράτισα και έψαχνα τη Σπασμένη Βρύση !! Έλα όμως που είναι τοποθεσία και όχι πηγή!!! Έφτασα μέχρι την Τσιφορά. Εδώ ήταν κάποια περιβόλια του Κώστα του Τσιώρου και οι μηλιές του μπάρμπα Θόδωρου του Καψάλη. Αχ αυτά τα κατακόκκινα γλυκά μήλα. Όσα χρόνια και να περάσουν αυτά σηματοδοτούν το φθινόπωρο στη σκέψη μου. Μας τα έδινε την ψυχή του ο καλός μας γείτονας. Αν και ο γιός του ο Πέτρος, ο σημερινός Πητ απαλλοτρίωνε κανένα παραπάνω να δώσει στα παιδιά που δεν είχαν δίκες τους μηλιές. Ανάμεσα τους ήμουν και εγώ.

Στη Γαριζά κοντά σε μια πλατάνα έχει ένα καλό νερό. Εδώ έχω κάνει ένα οικολογικό έγκλημα. Πυροβολούσα- δοκίμαζα το καινούργιο μου δίκαννο πάνω στα χαμηλά κλαδιά της πλατάνας!!. Όταν το αντελήφθη ο πατέρας μου από μακριά μας έβαλε τις φωνές- ήταν μαζί μου και ένα μικρότερο παιδί-  χαμήλωσα το κεφάλι. Μεγάλη μου απερισκεψία αισθάνομαι την ανάγκη μετά από πολλά χρόνια να ξομολογηθώ στη φύση!!

Έχω αισθανθεί την δροσιά, την ευλογία, την ζωή σε πολλές πηγές της μικρής μου πατρίδας. Στην περιοχή του Aγιάννη στην Β Κυνουρίας και σε όλη την ευρύτερη αγαπημένη μου περιοχή.

Δεν ξέρω σήμερα ποιες από αυτές υπάρχουν λόγο πολλών παραγόντων. Ο κυριότερος είναι ότι άνοιξαν ανεξέλεγκτα πάμπολλες γεωτρήσεις στα πεδινά …

Στον Πάρνωνα, στην Εφτακαρβελού, σε άλλες μικρότερες του Πάρνωνα, στο Ταρμίρι, τα τελευταία χρόνια στην Αύραινα και στην Μπαργού στο Καστρί. Πιάνω και κανένα δοχείο από τη βρύση του Βέμμου στο Δραγούνι. 

Υπάρχουν και άλλες πηγές στην περιοχή μας αλλά δεν τις ξέρω γιατί εκεί δεν είχα πέρασμα. Έχω ακούσει για την περίφημη βρύση του Μπουρσού, του Άγιο Θόδωρου, της Καρύτσας , στο Μποστανάκι κ. α . Υποκλίνομαι στην δροσιά και στην ενεργεία τους.

Με τις μεγάλες πηγές, τις γνωστές τις διάσημες καθώς και τα πηγάδια της περιοχής του Aγιάννη θα ασχοληθώ στο δεύτερο μέρος .

Τι να κάνουμε πάντα ήμουν και θα είμαι με τους αφανείς, τους αγνοημένους τους ασήμαντους σημαντικούς!! Αν και στη
φύση όλα είναι σημαντικά και όλα έχουν την σημασία τους. Η αλυσίδα του νερού είναι κάτι το θαυμαστό, κάτι το μυστηριακό και το θεσπέσιο . Όπου υπάρχει νερό υπάρχει ζωή.