EΝ ΑΓΙΩ ΙΩΑΝΝΗ τη .........2012
Παν . Ι. & Δ. Βλαχάκης
ΟΚΤΩΒΡΗΣ 2012
Αγιάννης του
Άστρους στο μεσαίωνα, Άγιος Ιωάννης Κυνουρίας Αρκαδίας τώρα. Ένα όμορφο
Αυγουστιάτικο απόγευμα με καλή παρέα. Μου έκανε την τιμή να είναι κοντά μου
ένας φίλος. Ο μεγαλύτερος ίσως φωτογράφος της Θυρέας. Ακολούθησε ο έφηβος
ανιψιός μου ο Γιάννης. Τραβήξαμε αρκετές φωτογραφίες, τι λέω τα κέρατα μας
τραβήξαμε με τις ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές. Θυμήθηκα μέχρι το 1985 που
πρόσεχα γιατί είχα 12 άντε το πολύ 20 στάσεις. Ρε πως αλλάζουν τα πράγματα. Μέχρι
το 1974 κατέβαινα στον Πρόδρομο με το δυνατό μουλάρι μας τον Ψαρή. Τώρα
κατεβαίνω με τα 100 άλογα του κουτιού με της τέσσαρες ρόδες !!!!
Πρόδρομος το κέντρο της ζωής γύρω απο τα νερά
του. Θυμήθηκα πολλά, τον μπάρμπα Αντρέα τον Αγρανιώτη του Παπαρίστειδη τον
κτήτορα του Αγιολιά. Η συκιά του πέφτει στον Πρόδρομο. Παλιά δεν θα άπλωνα,
τώρα ομολογώ πως έκοψα 5-6 σύκα. Δικαιολογία χαμένα θα πάνε !!! Δεν ζει ο
νοικοκύρης τους, δεν υπάρχουν παιδιά να τους επιτρέψει να τα φάνε όπως έκανε τα
δύσκολα χρόνια. Ερημιά πολλοί αγαπητοί άνθρωποι στον άλλο κόσμο. Δεν είδα το
μπάρμπα Γιάννη, την θεια Παναγιώτα, τη Ντίνα του παππού του Καπότα, τον μπάρμπα
Λια και άλλες απλές γνώριμες και αγαπημένες μορφές της κάτω γειτονιάς . Σπίτια
κλειστά . Κανένα μουλάρι δεν ανέβηκε από τα περβόλια να πιει νερό. Δεν έπλεναν
ρούχα ή σιτάρι ούτε ακουγότανε ο κόπανος. Οι φωνές των παιδιών σίγησαν. Δεν
ήρθε ο ποτιστής ο μπάρμπα Γιώργης ο Τσιακουμάκης, να γυρίσει το νερό στη
στέρνα. Δεν φάνηκαν τα παιδιά οι φίλοι μου με τα γαιδουρομούλαρα τα αρνοκάτσικα
και τα σκυλιά τους. Μερικά παιδιά έχουν περάσει σε άλλες διαστάσεις. Έφερα 2-3
στη μνήμη μου στεναχωρήθηκα. Κοίταξα την Πλατάνα και νόμισα πως είδα κάποιους
τολμηρούς να ανεβαίνουν με την τριχιά και επανήλθα. Τι γίνανε οι άνθρωποι; Με
αυτές τις σκέψεις ξεχάστηκα .
Κλεμμένα
σύκα ε ρε πόσο θα ντρεπόμουνα τους δυο αγροφύλακες το Νικολάκη το Σκαρπέλο και
το Μήτσο τον Τσιώρο. Τώρα και να φανεί ο Στράτης ο Λαβίος τι να μου πει, στρώμα
σαπίζουν κάτω !!! Άλλαξαν οι καιροί . Τα ακούμπησα στο πεζούλι της πεντακάναλης
πηγής. Οι υπόλοιποι της συντροφιάς δεν τα άγγιξαν. Με βουλιμία κοπάνισα τα μπουλαφάτα σύκα. Για λίγο έγινα παιδί !!!
Ξεκινήσαμε στην ανηφόρα δεξιά στα περιβόλια του Καμπύλη έρημα. Εδώ ηταν το πρώτο νεκροταφείο του χωριού, μου είχε διηγηθεί ανάμεσα στα πολλά ο παππούς ο Πάνος ο Κολοβός. Απέναντι τα Μεσιανά .Μεγάλη η ανηφόρα είχα ξεχαστεί. Αν ηταν ο Ψαρής......τώρα πρέπει να προσέχω το κουτί δεν ξέρει το δρόμο. Το μάτι μου σταμάτησε στην Ελληνική σημαία στο σπίτι πάνω από τον Πρόδρομο, μπράβο στο Γιάννη του μπάρμπα Γρηγόρη ή στα παιδιά του Γιώργη που την υψώσανε.
Ξεκινήσαμε στην ανηφόρα δεξιά στα περιβόλια του Καμπύλη έρημα. Εδώ ηταν το πρώτο νεκροταφείο του χωριού, μου είχε διηγηθεί ανάμεσα στα πολλά ο παππούς ο Πάνος ο Κολοβός. Απέναντι τα Μεσιανά .Μεγάλη η ανηφόρα είχα ξεχαστεί. Αν ηταν ο Ψαρής......τώρα πρέπει να προσέχω το κουτί δεν ξέρει το δρόμο. Το μάτι μου σταμάτησε στην Ελληνική σημαία στο σπίτι πάνω από τον Πρόδρομο, μπράβο στο Γιάννη του μπάρμπα Γρηγόρη ή στα παιδιά του Γιώργη που την υψώσανε.
Στο
Πηγαδάκι τώρα. Κοίταγα προς τα κάτω να δω το παιδί με τα ξανθά μαλλιά και τα
μεγάλα καθαρά γαλανά μάτια που έγινε πανεπιστημιακός δάσκαλος. Δεν ηταν εκεί
ερημιά. Ούτε ένα γαϊδούρι δεν φάνηκε στο πηγαδάκι να δροσιστεί. Μια σεβαστή
κυρία που έζησε πολλά χρόνια στη Αμερική μας κέρασε γλυκό του κουταλιού. Μας έδωσε
και αργιοβύσσινο από το περιβόλι της. Αν δεν ντρεπόμουνα θα το έτρωγα όλο τόσο
νόστιμο ηταν. Ο νεαρός αδιαφόρησε, χαίρομαι που είναι χορτασμένα τα νέα
παιδιά. Ο φίλος
μου έφερε μεγάλο κουτάλι !!! Διακριτικά όμως το δοκίμασε. Ευχαριστήσαμε και
αφήσαμε το παλιό χωριό πορευτήκαμε προς τα πάνω.











