Πέμπτη 7 Φεβρουαρίου 2013

ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΤΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ





Χρίστος. Γεωρ. Κυρκιντάνος                                                                                           
 Στολιώτης Συγγραφέας


ΕΛΑΤΕ ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΤΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ   Oσo είναι καιρός.
               ΕΝΑ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ

<< Τέτοιους επικίνδυνους καιρούς που περνάμε, έχουμε ανάγκη να επιστρέψουμε και να συνδεθούμε με τις ρίζες της ρωμιοσύνης....>> X. K 1977        

Δημοσιεύτηκε στα περιοδικά : 1) Ταχυδρόμος ( 3Φεβ/1977/ΑΡ.ΦΥΛΛ.3/1187)  2) ΑΡΚΑΔΙΚΑ ( ΝΟΕΜ- ΔΕΚ 1977 ΑΡ. ΦΥΛΛ. 6 & ΙΑΝ 1998 ΑΡ. ΦΥΛΛ. 1 ).

Το ιστορικό  μοναστήρι του Προδρόμου, κοντά στα Καστριτοχώρια, στη Βόρεια Κυνουρία, σκαρφαλωμένο σ' ένα ασύλληπτης ομορφιάς βράχο πάνω από το ποτάμι με το αρχαίο ονομα Τάνος, κινδυνεύει από την εγκατάλειψη και την εισβολή του μπετόν.
   Ο τελευταίος τρόφιμος του μοναστηριού, ένας θυελλώδης ηγούμενος, ο Χριστόφορος Διαμαντάκος, πασχίζει ολομόναχος να το βγάλει από την αφάνεια. Πηγαίνουμε από αμαξόδρομο που ξεκόβει αριστερά από τον ασφαλτόδρομο  Άστρος-Τρίπολης, στη θέση Χάνι Τσιμούρη, για να χαρούμε από κάτω το πανόραμα του βράχου, που κρατάει στο στήθος του το μοναστήρι, και ύστερα ν' ανέβουμε επάνω για να μιλήσουμε με τον ξακουστό καλογερόπαπα που αλωνίζει σαράντα περίπου χρόνια την περιοχή διαφεντεύοντας με την φοβέρα την μοναστηριακή περιουσία.
   Μετά το χωριό Αετορράχη, σε μια στροφή του δρόμου, τινάζεται μπροστά μας γιγάντιος ο βράχος, κομμένος θαρρείς με το μαχαίρι, κατά μήκος του ποταμού Τάνου, και το μοναστήρι, κολλημένο στο στήθος του, να κρέμεται πάνω από την άβυσσο.
   Μόλις συνέρχεσαι από την πρώτη εντύπωση αναρωτιέσαι πώς ανέβηκαν εκεί μαστόροι, πώς έγινε αυτό το οικοδομικό θαύμα. Φθάνουμε στο ωραίο χωριό Περδικόβρυση, καμαρώνοντας συνεχώς το απίστευτο θέαμα. Καθόμαστε στην πλατεία.
                      
                                 Ο επιβλητικός βράχος με το μοναστήρι.        
  Εδώ ξεδιπλώνεται μπροστά μας ο κόκκινος βράχος σαν αυλαία, και το μοναστήρι, άσπρο λουλούδι, καρφιτσωμένο στο πέτο του.
   Ρωτάς και μαθαίνεις: «Όταν χτιζότανε, πριν οκτώ αιώνες, το μοναστήρι ένας μάστορας γκρεμίστηκε μαζί με το πελικημένο λιθάρι στο βάραθρο. Κατέβηκαν οι άλλοι να μαζέψουν τις σάρκες του και τον βλέπουνε ν' ανεβαίνει με το αγκωνάρι στον ώμο. Ο «Άγιος»...
  «Ένα άγριο άλογο έκανε ζημίες στα χτήματα του κόσμου, θύμωσε ο Άγιος και το κόλλησε στον απέναντι βράχο σαν χαλκομανία. Κοιτάχτε προσεκτικά τα νερά του βράχου και θα το δείτε».
                               
                                ΕΝΑΣ ΑΓΙΟΣ ΕΚΔΙΚΗΤΗΣ
  
Αυτός ο Ηρακλής της ντόπιας νεοελληνικής μυθολογίας εχει και άλλες ιδιότητες: Είναι ο αμείλικτος μέχρις απανθρωπιάς τιμωρός της μικροψυχίας.
   «Μια γυναίκα -λένε - παρακάλεσε τον Πρόδρομο να της γιατρέψει το παιδί της. Ό 'Άγιος της είπε να το πετάξει απο το βράχο και θα γίνει καλά. 'Εκείνη για να δοκιμάσει αν ο 'Άγιος λέει αλήθεια έριξε ένα κολοκύθι. Πράγματι το κολοκύθι δεν έπαθε τίποτα. Τότε έριξε το παιδί. Ο Πρόδρομος όμως για να την τιμωρήσει, επειδή δεν πίστεψε, άφησε το παιδί και σκοτώθηκε».
   Τέτοιο τρομερό, ασυμβίβαστο και εκδικητή 'Αγιο έβαλε ο λαός να κατοικήσει σ' αυτό το ρωμαλέο βράχο. Να τιμωρεί αμείλικτα αυτούς που καταπατούσαν τα ξένα χτήματα. Να πατάει στην πέτρα και να γίνεται το πέλμα του σύνορο για να χωρίσει τις ιδιοκτησίες μέχρι σήμερα. Να πολεμάει τη μικροψυχία και τo άδικο. Eτσι τραχύ και λεβέντη τον έπλασε ή βουνίσια λαϊκή ψυχή. Κατ' εικόνα και ομοίωση της.
Σίγουρα, πριν έρθει εδώ ο επαναστάτης και αδισκοτωμένος προφήτης, οι ντόπιοι 'Έλληνες θα λάτρεψαν το σταυραδέρφι του, αυτόν τον πανάρχαιο αγριωπό κοκκινόβραχο.
Είπαμε ότι τον έβαλαν να κατοικήσει στο βράχο. Ψέματα. Ό ίδιος διάλεξε αύτη τη θέση. Στην αρχή ή εκκλησία χτιζόταν κάτω, άλλα ή εικόνα πήγαινε στο βράχο και έβλεπαν την νύχτα το καντήλι που έκαιγε.
Εκεί στο στόμιο μιας απύθμενης σπηλιάς, πάνω από το χάος, ηταν ή θέση για το μεγάλο οραματιστή, τον φλογερό προφήτη.
               
                              ΠΑΛΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.

Πριν από τον πόλεμο ήρθε στο μοναστήρι ένας νεαρός διάκος με λεβέντικη  κορμοστασιά και θηριώδη δύναμη. Έβγαλε ένα πιστόλι για να το ευλογήσει ο ηγούμενος. Αυτός ο διάκος, που είχε πάρει από την αγριάδα του 'Άγιου χρειαζόταν για να προστατέψει την περιουσία του μοναστηριού.
   Στην κατοχή - λέει - πήγαν στο μοναστήρι πέντε έξι Γερμανοί στρατιώτες για πλιάτσικο. Αφού ήπιαν, έφαγαν. και λήστεψαν τα κελάρια, πρόσεξαν το αθλητικό παράστημα του διάκου. Ανάμεσα τους ένας παλαιστής τον προσκάλεσε σε ελεύθερη πάλη. Πέταξε ο Γερμανός το πιστόλι και το χιτώνιο, έβγαλε και ο διάκος το ράσο. Σταυροκοπήθηκε: «Σώσον, Κύριε, τον λαόν σου».
   Ύστερα πιάνει τον Γερμανό του δίνει μιά, του δίνει δυό, με την τρίτη τον πετάει ανάσκελα πάνω στις κόκκινες σχιστόπλακες της αυλής.
Σηκώθηκε αυτός και του έδωσε συγχαρητήρια. Γίνεται δεύτερος γύρος, πάλι ο Γερμανός κάτω. Oρμάει δεύτερος Γερμανός, κάτω κι' αυτός; Ορμάει τρίτος, το ίδιο.
   Τότε ορμήσανε όλοι μαζί. Αγρίεψε το μάτι του διάκου. Άναψαν τα αίματα του. Mελέτησε ιερά λόγια για να πάρει δύναμη: «ου φοβηθήσομαι απo μυριάδων λαού των κύκλω συνεπιτιθεμένων μοι», και άπλωσε τις χερούκλες του.
                
                                    Ο Ηγούμενος Χριστόφορος Διαμαντάκος.
 
Αρπάζει τον ένα Γερμανό από δω, τον άλλο απο κεί, από δω τους εχει, από κει τους εχει, οι περισσότεροι πεταμένοι ανάσκελα πάνω στο πλακόστρωτο, σαν άδεια σακκιά, και να κρέμεται από πάνω τους, ο τρομερός βράχος και η θυμωμένη γενειάδα του διάκου.
Αυτό πια δεν ήταν ελεύθερη πάλη. ήτανε πάλη για την ελευθερία.    Τότε οι άνανδροι, έπιασαν τα όπλα τους. Ο ηγούμενος που παρακoλoυθούσε με κομμένη την ανάσα κατάλαβε. Δεν τον ένοιαζε για τη ζωή τους, άλλα αγωνιούσε γιατί κινδύνευε να καεί το ιστορικό μοναστήρι.
   Σκέφθηκε λίγο και το μηχανεύτηκε: Πλησίασε τον διάκο την ώρα που έσφιγγε με μανία ένα Γερμανό και του ψιθύρισε στ'. αυτί:" Καμώσου διάκο, πώς έπεσες τάχα, για να γλιτώσουμε το μοναστήρι".
Με βαριά καρδιά προσποιήθηκε κείνος πώς νικήθηκε και οι Γερμανοί έφυγαν ευχαριστημένοι.

Αυτόν τον «αμαρτωλό» ρασοφόρο, γέρο ηγούμενο πια και μοναδικό τρόφιμο της μόνης, στερνοπαίδι του Άγιου, τον τελευταίο στο Μοναχολόγιο, τον καλογερόπαπα Χριστόφορο Διαμαντάκο, πηγαίνουμε τώρα να συναντήσουμε.
Δεν περιμένουμε βέβαια να τον βρούμε κλεισμένο στο κελί του να προσεύχεται κάτισχνος απο την νηστεία. Μας έχουν πληροφορήσει ότι επιβλέπει ένα συνεργείο με μπουλντόζα που ανοίγει το δρόμο για το μοναστήρι.

Μας ψάχνει με το οξύ καλογερίσιο του βλέμμα. Μας ζυγιάζει για να δει που έχoυμε τη δύναμη: στα μπράτσα, στο μυαλό ή στο πορτοφόλι. Απλώνει τα χέρια του:
- Καλώς ήρθατε αδερφoύλια μου.
- Γιατί παιδεύεις το βράχο γέροντα;
Αυτό ήτανε. Aρχίζει να μας μιλάει χωρίς σταματημό, σε ρυθμό, καλπασμού με ζωηρές χειρονομίες, για τους αγώνες του για να έρθει ο δρόμος, ν' ανέβουν στο μοναστήρι υλικά για να γίνουν τα χαλασμένα μπαλκόνια, να έρθει το ρεύμα. Για τα γραφειοκρατικά εμπόδια: Η δουλεία σκάλωνε σ' ένα κατώτερο υπάλληλο. Του εξήγησε ο ηγούμενος ότι πρόκειται για τον Aγιo. Αυτός έλεγε τα δικά του. Για σφραγίδες, υπογραφές, χαρτόσημα, θεωρήσεις. Τέτοια πράματα.
«Του μίλησα με το καλό, τίποτα. Του μίλησα με το άγριο, τίποτα. Έπεσα στα γόνατα και τον παρεκάλεσα, αυτός το σκοπό του. Τότε, αδερφούλια μου, με κυριέψανε όλα τα συντάγματα του διαβόλου και σήκωσα το χέρι μου. Ευτυχώς όμως, πιο δυνατό το χέρι του Άγιου με συγκράτησε».

Φτάνουμε στο μοναστήρι. «Ως φοβερός ο τόπος ούτος....» διαβάζουμε στην επιγραφή πάνω από την είσοδο. Μέσα στην εκκλησία κάποιες τοιχογραφίες από άλλη παμπάλαια εκκλησία περιμένουν τους ειδικούς για να τις μελετήσουν. Δίπλα στην εκκλησία ή σπηλιά περιμένει τους σπηλαιολόγους για να δώσει τα μυστικά της.
Επίμονες οι παραδόσεις λένε ότι το σπήλαιο καταλήγει πολλα χιλιόμετρα μακριά, κοντά στο μοναστήρι της Μαλεβής.
   
 

      Πανηγύρι. Λειτουργούσανε τότε 7 φούρνοι! (Γεράσιμος Ι. Κυριαζής 1901-1995 & Σωτήρος Π. Καραχάλιος ( 1925-2006 )                                       Ευγενική προσφορά απο Η.Π.Α  του κ. Τάκη Καραχάλιου .

Εκεί υπήρχε μία τρύπα, όπου οι ζωοκλέφτες έριχναν τα κλεμμένα ζώα και κατόπιν τα έχαναν γιατί έβγαιναν στην άλλη άκρη, εδώ, στο μοναστήρι του Προδρόμου. Σ' αυτή τη σπηλιά, όταν πέρασε από δω ο Ιμπραήμ είχαν κλειστεί τα γυναικόπαιδα των γύρω χωριών, οι γέροι και τα ζωντανά τους.

  Πήγαν απο κάτω οι αξιωματικοί  του Ιμπραήμ, μέτρησαν με το μάτι το ανάστημα τoυ βράχου, λογάριασαν τα καριοφίλια που παραφύλαγαν πίσω από τις πολεμίστρες και δεν τόλμησαν να πολεμήσουν. Έτσι έμεινε το περήφανο μοναστήρι άπαρτο δυναμάρι της λευτεριάς.

   Βγαίνουμε στα μπαλκόνια. Η θέα είναι μοναδική. Ένας μάστορας του χρωστήρα και παθιασμένος λάτρης της Ελληνικής ομορφιάς, ο Μιχάλης Νικολινάκος, κρατάει το κεφάλι του με τα δυο του χέρια και ξεφωνίζει από θαυμασμό. Προσπαθούμε να σπουδάσουμε μαζί! το τοπίο:
Κάτω από τα πόδια μας, στο βάθος της αβύσσου, ή κοίτη του ποταμού Τάνου πνιγμένη στις ολάνθιστες πικροδάφνες. Πιο πάνω ή Περδικόβρυση σαν στρωμένο χαλί. Αντίκρυ τα βουνά γυμνά μέσα στο φθινοπωρινό φως, αρρενωπά, εύρωστα αλλά πειθαρχημένα, ήρεμα, γεμάτα αξιοπρέπεια, γαλήνια, Απολλώνια.
Αριστερά τα Καστριτοχώρια ξεχασμένα μέσα στο πράσινο. Δεξιά ή ματιά δραπετεύει πάνω από τα βουνά του Αχλαδόκαμπου στο άπειρο.

               Η ΦΘΟΡΑ ΠΡΟΧΩΡΑΕΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΑ 

Η ώρα περνάει και πρέπει να έρθουμε σε πρακτικά θέματα. Το μoναστήρι ερειπώνεται. Τα πατώματα στα κελιά και στα μπαλκόνια, τα δοκάρια στις οροφές, τα ξύλινα υποστυλώματα, έχουν φθαρεί επικίνδυνα. Η λύση είναι εύκολη και αποκρουστική: το μπετόν. Ήδη έγινε ή αρχή και θα υπάρξει συνέχεια.

   Σε λίγο θα εχει και ο Πρόδρομος την τύχη του άλλου Κυνουριακού Ιστορικού μοναστηριού της Μαλεβης, όπου τα ωραία παλαιά λιθόστρωτα και τα ξύλινα μπαλκόνια που σεργιανάγανε οι ιστορικές μνήμες, τα σκέπασε το τσιμέντο και ο σοβάς και δεν υπάρχει τίποτα, ούτε μια πέτρα ούτε ένα ξύλινο δοκάρι που να μαρτυράει το πέρασμα από κει του Κολοκοτρώνη. Μόνο ο πέτρινος κρουνός της βρύσης που ξεδιψάσανε τόσοι στρατοκόποι, ασφυκτιά μέσα στην παγερότητα του τσιμέντου. Φρίκη.

   Ας μας επιτραπεί να κάνουμε έκκληση, εκτός από τους θρησκευόμενους προσκυνητές, στους επίσημους φορείς, στους Ιδιώτες αρχιτέκτονες, στους πνευματικούς ανθρώπους, στους καλλιτέχνες.

                                             Το μοναστήρι το σήμερα.   

Πηγαίνετε στον Πρόδρομο πριν είναι αργά. Ο δρόμος είναι καλός. Απ' την Τρίπολη μέχρι το Καστρί 27 χλμ. άσφαλτoς. Απο κει και κάτω δέκα περίπου χιλιόμετρα μέχρι το μοναστήρι, χωματόδρομος άλλά σε καλή κατάσταση. Ωραία η διαδρομή μέσα απο τα καταπράσινα χωριά με τις κερασιές και τις καστανιές.
Καθοδηγήστε τον ηγούμενο και τους ντόπιους τεχνίτες.
   Δώστε ιδέες και λύσεις: πού να σταματήσει ή μπουλντόζα, πώς να καλυφθεί ή αναίδεια του μπετόν. Μελετείστε τι πρέπει να γίνει για να διατηρηθεί ο παραδοσιακός χαρακτήρας του μοναστηριού. Τέτοιους επικίνδυνους καιρούς που περνάμε, έχουμε ανάγκη να επιστρέψουμε και να συνδεθούμε με τις ρίζες της ρωμιοσύνης. Κι' αυτό το μοναστήρι, με τους θρύλους και τις παλιές μνήμες, με το τοπίο του, γεμάτο Ελληνοπρέπεια, πρέπει να διασωθεί για να γίνει τόπος για 'Εθνική περισυλλογή, ανάταση και προσκύνημα. Ας μην ξεχνάμε ότι είναι το μοναστήρι που ντρόπιασε τον Ιμπραήμ και ταπείνωσε τους Γερμανούς κατακτητές.        
                                                          ΧΡ. KYPΚΙNTANOΣ  1977

                     ΣΧΟΛΙΑ .

Δεν είχα σποπό να κάνω σχόλια γιατί σε αυτά τα διαχρονικά κείμενα το θεωρώ ασέβεια. Είναι σαν να νερώνεις το κρασί _ ένα πρώιμο κρασί του Χρίστου _ είναι και αυτό. Είναι απο τα πράγματα που δεν τα αγγίζει ο χρόνος. Όσο παλιώνει τόσο ποιο καλό γίνεται.
   Ο αγαπητός συμπατριώτης μου ο κ. Χρίστος Κυρκιντάνος που έστειλε ένα E mail - βαρβαριστί Ηλεκτρονικό Μήνυμα - στο οποίο μου γράφει και τα εξής << .... πρέπει να σου πω ότι μετά το δημοσίευμα μου στον ΤΑΧΥΔΡΟΜΟ έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον για τη μονή ο κ. Παν. Φάκλαρης, νέος αρχαιολόγος τότε, .......... Πήγαμε στο μοναστήρι μαζί και μελέτησε τα σημάδια. Ήτανε και ο Βασίλης Τσουγκριάνης μαζί. .....πρέπει να μάθεις κι εσύ ότι ο κ. Φάκλαρης είναι ο άνθρωπος που πήγε με το λεωφορείο στο Μιστρά, στην αρμόδια υπηρεσία για τις βυζαντινές αρχαιότητες, και ζήτησε να κηρυχθεί η μονή ιστορικό μνημείο. Νίκησε τις υπηρεσιακές ελλείψεις της εποχής εκείνης και το κατόρθωσε. Δεν έχει επαινεθεί απο κανένα για την σημαντική αυτή συνεισφορά του στη διάσωση του μοναστηριού....>>
    Θεωρώ υποχρέωση μου να γνωστοποιήσω τις ενέργειες των κ Χρίστου Κυρκιντάνου και του κ. Παν. Φάκλαρη και να τους εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου για την πρόσφορα τους στον πολιτισμό και στον τόπο . Να εξηγιέμαι: το μοναστήρι το βλέπω απο την μεριά του μνημείου και της παράδοσης. Για τα άλλα δεν μου πέφτει κανένας λόγος. Θέλω να μνημονεύσω τις πράξεις των πολιτών του κάτω κόσμου των αείμνηστων Μιχάλη Νικολινάκου και Βασίλη Τσουγκριάνη που βοήθησαν για την διάσωση του μνημείου. 

Δευτέρα 4 Φεβρουαρίου 2013

ΚΑΜΠΥΛΗΣ ΔΗΜ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ



                      

Δημήτριος  Ιωαν, Περδικάρης

Δημήτριος  Δημ. Καμπὺλης  - Κριαρὰκος. ( 1912 -1975)
        
Ο Παππούς μου ο Κριαρὰκος με την στρατιωτική του στολή το 1929 υπερὲτησε την κανονική του θητεία. Μετά κλήθηκε έφεδρος  όπως και άλλοι  πολλοί το 1940 να πολεμήσει στην Αλβανία  οικογενειάρχης  πλέον. Πολύ περήφανος άντρας έδωσε στην πατρίδα  ότι του ζήτησε.  Αρχίζοντας από τον πάτερα του Δημήτριο Παν. Καμπὺλη τον όποιο δεν γνώρισε ποτὲ. Φυλὰει αιώνες τώρα τον λόφο στο Μπιζὰνι(1913). Έβλεπε το όνομα του πατέρα του να είναι χαραγμένο στην μαρμάρινη πλάκα του Αγιώργη στον Αγιάννη. Σαν να μην ὲφτανε αυτό τον άφησε και η μάνα του πολὺ μικρό . καλά καλά δεν ήταν δυὸ χρονών όταν ορφάνεψε τελείως αυτός και ο μεγαλύτερος αδελφός του ο Πάνος (Κρεμμύδας).  Τον μεγάλωσε η κυρούλα του (γιαγιά) η Παναγιωτέλαινα να παππούς του ο Παναγιώτης Καμπύλης (Παναγιωτέλος) .  Τους οποίους τίμησε σαν γονείς και ξέρω πως την κυρούλα του όπως την έλεγε την πρόσεξε μέχρι το τέλος στα γηρατειά της..        Το σπίτι του γέρο Παναγιωτέλου ήταν κάτω από την πλατάνα  του Πρόδρομου . Στο Χωριό τώρα δεν υπάρχουν ούτε τα χαλάσματα. Μεγάλωσε στον Θεολόγο όπως οι πιο πολλοί Καμπυλαίοι.  

                                 
Το χειμώνα κατέβαιναν στην Λουκού,  όπου πήγε καλογεροπαίδι για αρκετά χρόνια της εφηβείας του... Φαντάρος λοιπόν όταν ήρθε η ώρα και μετά την αγροτική βιοπάλη με το πιο τίμιο κούτελο.. Άρχισε οικογένεια με την γιαγιά μου την Ρίνα (κόρη του τσιαμπάση του Αποστόλη Γαρδικιώτη (Ξιούρα).  Παντρεύτηκαν από αγάπη που δημιουργήθηκε μεταξύ τους και όχι συνοικέσιο .Όταν επιστρατεύτηκε στον πόλεμο της  Αλβανίας το 1940 , είχε κι άλας δυο κόρες.
Η τύχη του δεν το είχε γραμμένο να μένει σπίτι για πολύ καιρό όπως φαίνεται γιατί οι προεστοί του χωριού μας αυτόν και τα άλλα παλληκάρια της φτωχολογιάς τον ''δάνεισαν'' στον κατακτητή Γερμανό. Πρόγονο της κας Μέρκελ ,που δεν μας χρωστά τίποτα…. Ξέρω πως ποτέ δεν πληρώθηκε ούτε καν στο υποτυπώδες,  Κάποια αποζημίωση της πείνας πρόλαβαν και την κράτησαν οι προεστοί να αυξήσουν τον παρά τους. Τούτοι οι γέροντες βλέπεις είχαν τσιγκελωτά μουστάκια ψηλά το κεφάλι και μύριζαν πρόβατο και γης . Γράμματα δεν ήξεραν ούτε και πως η σκλαβιά αποζημιώνεται με πιστοδοτικά του προεστού....
Έδωσε ο Άγιο Δημήτρης, που έκτισε η γιαγιά μου μαζί με άλλες γυναίκες του χωριού που είχαν τους άντρες αιχμάλωτους.  έδωσε λοιπόν ο Άγιος και γύρισαν. Γύρισαν με περισσότερα του πολέμου μυστικά να έχουν δει και να έχουν ζήσει. Κλεισμένα μυστικά για τα οποία δεν μιλούσαν ποτέ..

                                                        Ο Δημήτρης Καμπύλης- Κριαρὰκος κληρωτός το 1929
 
  Άρχισε και πάλι η ζωή να κυλά με τον πόλεμο τελειωμένο για τους συμμάχους που χώρισαν τους λαούς σε μερδικά και όπως το είχαν διαίρει και βασίλευε.   Μας ζήτησαν κι άλλο αίμα δεν τους έφτασε αυτό στους πολέμους τους τώρα η Ελλάδα έπρεπε να σφάξει στους Βωμούς των αρχόντων τα δικά της παιδιά . Έπρεπε να αλληλοσκοτωθούν να πιάσει το θεμέλιο του προτεκτοράτου καλά .  Άλλες λοιπόν κακουχίες και θανάτους έπρεπε να ζήσει και να δουν τα μάτια  του, πέρασαν κι άλλα μαύρα χρόνια μέχρι να ξαναπιάσει το ξυνιάρι του χωρίς να είναι ανάγκη να κρυφτεί και να τον αφήσουν ήσυχο να χαρεί λίγο οικογένεια και τίμια βιοπάλη.
Όπως όλοι οι κυρ Μέντιοι όργωσε, έσκαψε, έσπειρε , θέρισε, τρύγισεεεε, έφτιαξε  καμίνι, ακόμα και νταμάρι είχε αρχίσει, πρόλαβα το μέρος που έφτιαχνε τις πλίθρες. Δουλευταράς ο Κριαρὰκος, τίμιος και περήφανος. Τώρα στα χωνιά άκουγε τ όνομα του από τους κύριους βουλευτάς και γνωρίμους τον αρχόντων του τόπου μας.  Εκείνος δούλευε από το πρωί μέχρι το βράδυ και η προκοπή του ήταν στα 56 η μαμά πατρίδα να του πει πως της χρώστα – 2500- δυόμιση χιλιαδαί δραχμαί. Τα λιπάσματα στον αγροτικό της συνεταιρισμό, πολλά τα λεφτά για έναν φτωχό. Πολλά τα λεφτά για έναν οικογενειάρχη με πέντε ψυχές.  Η μεγαλύτερη είχε  παντρευτεί (η μάνα μου).
Έτσι το Φλεβάρη του 1966 έπρεπε να πάρει την μισή οικογένεια του και να επιβιβαστεί στο ''Christopher Colombus'' υπερωκεάνιο μεταφορικό εν καιρώ ειρήνης τώρα πια. Δανεικούς εργάτες μετανάστες πλέον και όχι αιχμάλωτους - σε ποιους τα λένε αυτά θέλω να ξέρω.  Έπρεπε λοιπόν να βρει την προκοπή του στον Καναδά. Πράγμα που έγινε.  Βλέπεις σε τούτη χώρα η δουλειά πληρώνετε και ο κόπος σου γίνεται προκοπή.  Δεν εξανεμίζετε σε μερικούς φουσκοκοιλαράδες που έτυχαν άοσμο σκατό και κληρονομία αρχόντου.  Είδε προκοπή ο γέροντας και μέσα σε δέκα χρόνια κατάφερε όσα δεν θα κατάφερνε σε δέκα ζωές στην Ελλάδα.
 Πρώτη φορά τον γνώρισα το 1974 που είχε έρθει για λίγο καιρό για διακοπές. Ήταν από τις πιο ευτυχισμένες μέρες στην ζωή μου είχα μεγαλώσει με τ όνομα του ανάμεσα σε συγγενείς και φίλους του.  Τις ιστορίες που άκουγα γ αυτόν την λεβεντιά του, την παλικαροσύνη του, την καλοσύνη του, ένας μύθος πραγματικός ήρθε και έλαμψε στα παιδικά μου τα μάτια.  Τον θυμάμαι να με σηκώνει ψηλά σαν να ήμουν το πιο ακριβό πράγμα της ζωής του και να μου συγχωρεί τα πάντα.  Έκανε το λάθος να πει Μήτσιος το φτιάξε Μήτσιος θα το κάψει.. Εε τι να κάνω και εγώ τον άκουσα.  Δοκίμασα να δω αν ο σανός καίει τις πλίθρες !!!
 Όσο καιρό ήταν στην Ελλάδα με έπαιρνε παντού κοντά όπου κι αν πήγαινε . Ακόμα και για χέλια στο Μουστό , ακόμα θυμάμαι κάτι ξεγυρισμένα σπληνάντερα στην ταβέρνα που μαζεύονταν με την παρέα του. Ήταν ήμερες χαράς για την οικογένεια μας και ειδικά για την μάνα μου . Δεν την έχω ξαναδεί από τότε να λάμψει έτσι.
                                       

                                           
Μετά την χαρά πάντα έρχεται ο χωρισμός λοιπόν και ο παππούς έπρεπε να ξαναφύγει.  Όχι για πολύ όμως το σχέδιο ήταν για ένα ακόμα χρόνο να μπει στην ηλικία της συντάξεως τα 65. Τα είχε φτάσει σχεδόν ο παππούς  τα χρόνια αυτά. Είχε σχεδόν φτάσει ο καιρός που θα μπορούσε να γυρίσει σπίτι μας και ξέγνοιαστος να χαρεί . Όλα όσα παρ όλη την φτώχια με δίψα και περηφάνια χαιρόταν από την ζωή στο χωριό.. .Το τελευταίο πράγμα που θυμάμαι ήταν συμβουλές του. Να μην ξεχάσω το χειμώνα να πάω στο χωριό με τον πάτερα μου να ταΐσουμε το καδί. Έβαλε καδί ο γέροντας, ο λεβέντης ο νοικοκύρης  . Όταν ήρθε βρήκε γάλα και  τυροκόμησε . Έβαλε το καδί του για να το βρει του χρόνου όταν θα ερχόταν.
Ήρθε η άλλη η χρονιά το σημαδεμένο το 1975 σημαδεμένο από τον πιο ολέθριο θεριστή.  Τον δραγάτη της ανάσας και του χαμόγελου που ήρθε και πάγωσε τα πάντα . Τριανταεπτά 37 χρόνια τώρα ,που η καρδιά του τον άφησε τον πάππου την μεγάλη Τετάρτη του 75. Λέγαμε οι πιο παλαιοί πως τους πιο αγαπημένους του τους παίρνει κοντά του Άγιες μέρες όπως τη μεγάλη Τετάρτη . Πόσο σκοτάδι έφερε εκείνη η Τέταρτη που κάθε άλλο παρά μεγάλη δεν ήταν ποτέ. Ούτε  για εμένα ούτε και για την μάνα μου ούτε και για τους θείους μου και ούτε για κανέναν από την οικογένεια μας .
 Ήθελα να ξέρα σε ποιον πρέπει να πάω να πάρω πιστοποιητικά να μου φέρει πίσω τον παππού μου. Να μου φέρει πίσω τα χρόνια που μερικά σκατογραμμάτια μου στέρησαν τέτοιο άνθρωπο απ την ζωή μου. Σε ποιον προύχοντα θα πρέπει να απευθυνθώ και να του πω πως λάθος ο άνθρωπος εκείνος δεν χρωστά. Είχε ξεπληρώσει την φτωχική  του καταγωγή. Σε πολέμους και σε ειρήνη . Είναι καιρός να τον αφήσουν να γυρίσει σπίτι του..............

Πέμπτη 31 Ιανουαρίου 2013

ΑΡΧΙΖΕΙ ΝΑ ΣΚΟΤΕΙΝΙΑΖΕΙ


      
                    Αρχίζει να σκοτεινιάζει.

Το ποίημα αυτό είναι γνωστού – αγνώστου. Είναι ποίημα τότε μαθητού 16 ετών και σημερινού οικογενειάρχη. Ποιανού είναι τα γράμματα; Αν θέλει να γίνει γνωστός ας μου στείλει μια φωτογραφία του και ένα σημερινό του ποίημα.   

                         


Αρχίζει να σκοτεινιάζει.
Ο εφιάλτης έρχεται και πάλι .
Είμαι υποχρεωμένος να τον δεχτώ στην ψυχή μου.
Ψεύτικο Όνειρο.
Τα τριαντάφυλλα μάτωσαν και πάλι.
Δεν εχω λόγους να τραγουδήσω .
Προτιμώ τη σιωπή.
Το Όνειρο προτιμά την αφάνεια .
Φοβητσιάρη!
ΦΟΒΗΤΣΙΆΡΗ!!
Το δάκρυ ανηφόρισε ξανά 
Και μπήκε στο μάτι.
Έρχεται ο εφιάλτης.
Θα περάσει μέσα μου για να πάρει
Τα χρέη μου.
Είναι αδύνατο να αναβάλλω το ραντεβού.
Δόλιες μανούλες κλαιν για τα παιδιά τους
Που χάθηκαν στον πόλεμο.
Και εσείς εδώ κλαίτε για τα όνειρα
Που χάνονται κάθε μέρα.
Ίσως κάποτε να καταλάβετε.
Η παράνοια κοντεύει να διαλύσει τα σώματά σας.
Ψυχεδελικές μορφές παραμορφωμένες
Στην άκρη της ηλιαχτίδας.
Ίσως να΄ναι απλώς όνειρο....

Τρίτη 29 Ιανουαρίου 2013

ΤΗΣ ΩΡΙΑΣ ΤΟ ΚΑΣΤΡΟ




          ΤΗΣ ΩΡΙΑΣ ΤΟ ΚΑΣΤΡΟ ΣΤΟ ΞΕΡΟΚΑΜΠΙ ΚΥΝΟΥΡΙΑΣ
      Παν . Ι. & Δ. Βλαχάκης      
           Γενάρης  2013    


                                               Σαν της Ωριάς το κάστρο , κάστρο δεν είδα.....
                                               Τούρκοι το πολεμούσαν χρόνους δώδεκα ......
                                               Το κάστρο δεν πατιέται δίχως προδοσιά .......
                                               Το μαξιλαρι ζώθει και γκαστρώνεται..............!!!!

   Το τραγούδι αυτό το άκουσα σε βάπτιση στον Αγιάννη στη δεκαετία του 1970. Το τραγούδησε με φωνή αηδονιού η Τρύσω η ξαδέρφη του πατέρα μου που μας έφυγε πρόσφατα. Όλοι μας είχαμε καθηλωθεί από τα βραστά, τα τραγούδια της τάβλας. Στο άκουσμα του τραγουδιού σηκώθηκαν αρκετοί να χορέψουν. Κάποιος με τράβηξε να χορέψω. Έφυγα, πήγα σε ασφαλές λιμάνι κοντά σε κάποιο παππού. Τούρλωσα τα αυτιά μου, άνοιξα το μυαλό μου να το καταγράψω. Τι μαγεία, τι ηρωισμός, τι ανοησία της Βασιλοπούλας, τι σκληρή τιμωρία από τον πατέρα της …Τι πολλά  ερεθίσματα, σε τι μπελάδες με έβαλε το τραγούδι αυτό.
   Την άλλη ημέρα αρνήθηκα πεισματικά να εξακολουθήσω τις αρχέγονες εργασίες. Βόσκημα των  ζώων, καθάρισμα απο τα   κλαριά  και   προετοιμασία του χωραφιού για το Φθινοπωρινό όργωμα. Δήλωσα ορθά κοφτά στον παππού τον Πάνο. Σήμερα θα πάμε στου Καβουκά. Όλο στα δικά σου χωράφια πηγαίνουμε. Θέλω να αγναντέψω το Κάστρο της Ωριάς !! Χαμός, κατάλαβε ότι θα έπαιρνα τον Ψαρή ή κάποιο γάιδαρο ή θα έφευγα πεζός και θα επέστρεφα το απόγευμα. Τόσο μεγάλη επιθυμία είχα να επισκεφτώ την συγκεκριμένη στιγμή το Κάστρο. Αν θέλεις να σου εξηγήσω την ιστορία θα πάμε στα Μεσιανά.
Προκειμένου να πάρω τις πληροφορίες που ήθελα ανέβαλα για άλλη μέρα το δρομολόγιο. Το έφτιαξα στο μυαλό μου για να το διασταυρώσω ή να πείσω τον παππού να πάμε μαζί. Περδικονέρι, στο Αλώνι του παππού ανεβαίνεις το ανηφορικό δρομάκι. Αφήνεις πίσω το χωράφι στον Καβουκά, φτάνεις στο Μαρμαράλωνο. Χαζεύεις πέρα στη θάλασσα. Στρέφοντας το βλέμμα σου αριστερά βλέπεις τις νησίδες Ρόμβη και Πλατειά. Δεξιά η Ψηλή αχνά στο βάθος Σπετσοπούλα, Σπέτσες. Πίσω άλλες στεριές, απέναντι στην Αργολίδα. Ξεκόλλα το βλέμμα σου δεν είναι δυνατόν να μάθεις όλες τις ξέρες.
  Κατεβαίνεις, αφήνεις αριστερά σου τη Γερτή Γκορτσιά. Φτάνεις στη Λεπίδα, πίνεις νερό, προσέχεις τα τσοπανόσκυλα, προπαντός τα Αγιοπετρίτικα - τις περίφημες τσοπάνες. Περνάς τα μαντριά του Παγιού, τα Παινεσέικα χωράφια- πρώην Βουτσαρέικα. Αφήνεις δεξιά τον Καπνόπυργο του Μακαρόπουλου και τσούπ ανέβηκες.
                                    
                                                      
Ο παππούς συμφώνησε ότι αυτό είναι το δρομολόγιο. Ήξερε ότι είχα πάει παλιά. Μην τολμήσεις και φύγεις θα σε φάνε τα τσοπανόσκυλα. Μαλάκωσε, με ρώτησε αν θυμάμαι το λαγόπουλο που πιάσαμε στη Γερτή Γκορτσιά μέσα στη βρώμη. Αν θυμάμαι τους τάφους των Τούρκων. Εκεί που μαζέψαμε τα κεραμίδια για να κτίσουμε το φούρνο. Ναι, γελούσα αργότερα που ανακάλυψα ότι ότι δεν ήταν τάφοι Τούρκων, άλλα μαντριά από τα Ρωμαϊκά χρόνια!!! Έτσι είναι η παράδοση. Έχει ιστορικές ανακρίβειες υπερβολές, μύθους όλα αυτά και άλλα μαζί. Είναι όμως ή καλύτερα ήταν ο καλύτερος τρόπος να αγαπήσουμε τον τόπο μας. Ας κρατήσουμε τον διαπαιδαγωγικό της ρόλο ας πάρουμε ερεθίσματα να ψάξουμε την ιστορία της περιοχής που πρωτοείδαμε το φως , ιδιαίτερης πατρίδας μας . .
Κάτω από το φουντωτό πουρνάρι μετά το λιτό Δωρικό φαγητό μας ο 70 χρόνος ,πρώην βοσκός, πρώην πολεμιστής της Μ. Ασίας και τώρα αγρότης μέχρι την τελευταία του στιγμή άρχισε την αφήγηση.
<< Το Κάστρο είναι ήταν πολύ ισχυρό οι Βρωμότουρκοι - είχε τους λόγους του που τους αποκαλούσε έτσι- το πολιορκούσαν 12 χρόνια . Οι Έλληνες τους απέκρουσαν πολλές φορές. Βγαίναμε μερικοί από το κάστρο και τους σφάζαμε στην περιοχή της Λεπίδας. Μια φορά το Μεγάλο Ρέμα μέχρι κάτω στον Πλάτανο βάφτηκε κόκκινο από το αίμα. Τόσοι πολλοί σκοτωθήκανε σίγουρα και από τις δυο πλευρές. Μακάρι να σφάζαμε όλους τους Τούρκους να ξεβρόμιζε ο τόπος !!!- Ο συνήθως ήρεμος άνθρωπος μίλαγε δυνατά και αγριωπά. Είχε ξυπνήσει μέσα του ο πολεμιστής νόμιζε ότι πολεμάτε μαζί με τους υπερασπιστές του Κάστρου !!!
  Την προδοσία την έκανε ένας κοντοτουρκάκος και Ρωμιογενής δηλαδή γενίτσαρος. Ήταν ερωτευμένος με την βασιλοπούλα που ντύθηκε γυναίκα γκαστρωμένη. Η πονόψυχη βασιλοπούλα έδωσε διαταγή να ανοίξει η βαριά πόρτα του κάστρου. Οι κρυμμένοι Τούρκοι όρμισαν και   σφάξανε τους  υπερασπιστές όλους του στου Κάστρου. Ακόμα και τους τραυματίες τα γουρούνια δεν κρατάνε αιχμάλωτους το 1922 στην οπισθοχώρηση ........!!!!!    
  Άλλαξε τόνο και συνέχισε. Άλλοι λένε πως ντύθηκε καλόγερος !!!! . Μάλλον του έκοβε το μυαλό του και ο Αγάς ,ο αξιωματικός θα του έδωσε δώρα .  Ξέρεις τι σου είναι αυτοί … όλο πονηρίες σκαρφίζονται. Μόλις μπήκανε άρχισαν να τους σφάζουν έγινε μάχη μεγάλη. Οι Τούρκοι  παίρνουν τα πολύτιμα πράγματα. Το χειρότερο μαρκαλάγανε της γυναίκες και τα παιδιά .. ξανά υβρεολόγιο και απειλές κατά των προαιώνιων έχθρων μας...
   Ο Βασιλιάς για να γλιτώσει την κόρη του από την ατίμωση και για να την τιμωρήσει την έβαλε μέσα σε ένα βαγένι με καρφιά. Την σπρώξανε και κύλησε στον γκρεμό εκεί που κρεμάει το νερό!!
Ο φίλος μου ο γερο Παινέσης ακούει τα μεσάνυκτα το χρυσό ρολόι του Κάστρου να κτυπά 12 φορές. Ακούγεται καθαρά η χρυσή καμπάνα που κτυπά τα μεσάνυχτα !!!! >>
Δεν το πιστεύω ποιος κουρδίζει το ρολόι μετά από τόσα χρόνια. Με κοίταξε με έκπληξη , απορία ίσως και θαυμασμό. Ηρέμισε κάπως. Δεν απάντησε και συνέχισε .
   Ποιο κάτω στα Μοναχάμπελα το λεν στης βασιλοπούλας το ρέμα και κάπου εκεί είναι η γούρνα της βασιλοπούλας. Εκεί πάμε  από κάτου από το χωράφι μας στη Σπασμένη Βρύση. Kατεβαίνεις στην Τσιφορά και πας από το μονοπάτι. Δεν πιστεύω να θέλεις να πας είναι επικίνδυνοι γκρεμοί. Είναι όμορφα το χειμώνα βλέπεις τα νερά να πέφτουν  στης βασιλοπούλας το ρέμα !!!  Καμμια φορά βγαίνει μια νεράιδα που μπορεί να σε πάρει ...... >>

                                                 
                                                  << ΦΩΤΟ Νέστος >> – Γιώργης Αθ. Κωνσταντέλος 


  Είναι ο σημερινός καταρράκτης της Λεπίδας. Τον ανέδειξαν σε τουριστικό αξιοθέατο πριν από λίγα χρόνια. Θα έπρεπε ο επισκέπτης με κάποιο τρόπο να ενημερώνεται και για την τοπική παράδοση.
Οργιάζουν οι μύθοι και  οι θρύλοι για το κάστρο της Ωριάς. Ακόμα και στις μέρες μας κάποιοι ψάχνουν για τις ασημένιες πόρτες και τα χρυσά κλειδιά.
  Η ιστορία προσπαθεί να μην μπερδευτεί με θρύλους και παραδόσεις .και να βάζει τα πράγματα στη θέση τους μέσα απο βιβλία και άλλες πηγές. Μια  άλλη φορά θα προσπαθήσω να προσεγγίσω από την πλευρά της ιστορίας το Κάστρο μας. 
Το κάστρο είναι σημείο αναφοράς το βλέπω απο Ζυγό , απο την Αύραινα, απο διάφορες οπτικές γωνιές στο Καστρί. Με χαιρετάει άλλοτε με κρύο, με ζέστη το χάνω στην ομίχλη αλλά αυτό στέκετε εκεί. Το ψάχνω μόλις κατηφορίσω στο Δραγούνι με συναντούν πρώτα οι δίδυμες κορυφές του Πάρνωνα  του φωνάζω. Γείσου γερο Πάρνωνα, δεν θα σε πάρουνε ποτέ γέρο Μαλεβέ μου !!! Ψάχνω πάντα την πυραμίδα, Ευτυχώς που τη βλέπω και ηρεμεί η σκέψη μου, μετά με πνίγουν οι θύμησες.
   Σταματάει το βλέμμα σου έγραφε κάπου  ο  σοφός Βουρβουραίος φιλόλογος και μετέπειτα μεγάλος αρχαιολόγος , ο Κ. Α. Ρωμαίος. Ο οποίος  ασχολήθηκε με  αγάπη , σεβασμό, στοργή και επιστημονικό τρόπο με το Κάστρο μας .

Παρασκευή 18 Ιανουαρίου 2013

ΓΑΤΕΣ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ


Δημήτρης Ι. Περδικάρης                                                                                                                  (Δημήτρης Παλιοελλαδίτης )      
    
                       Γάτες όλου του κόσμου ενωθείτε !!!!
                                                                                    Αυτὲς οι παταλιακὲς οι γάτες.
                                            
     Προεκλογική εποχή του 1981 περπατούσα με δυὸ φιλαράκια και συμμαθητές μου μπροστά από το λιοτρίβι του Παππαδὰκου.     
Tὸτε ήταν δημοφιλής στόχος αφισοκόλλησης και συνθημάτων. Γεμάτοι οι τοίχοι κι απ τις δυὸ μεριὲς του δρόμου. Aφὶσσες και συνθήματα, στάθηκα για μια στιγμή, κοίταξα της νὺχτας τα καμώματα. Ξὲσπασα στα γὲλια γυρνὰω και λὲω του Στρὰτη.  Αχ! αυτὲς οι παταλιακὲς οι γάτες !! Ο Στρὰτης με τον Τζὶμη στην αρχή σάστισαν. Άρχισαν να γελὰνε χωρὶς να ξὲρουν γιατὶ κακολογοὺσα τα τετραπὲρατα και πολυψὺχα τετράποδα. Αυτό μ ὲκανε να γελὰω ακὸμα πιὸ δυνατά. Δὲν πὴρε πολὺ και άρχισαν να ρωτὰνε μαντεὺοντας. Ε !! ρε πλάκες εγώ να γελὰω και να τοὺς περιπαίζω. Να επαναλαμβάνω την φράση μου, να τοὺς λὲω Τσὰτ – Τσάτ !!    Όλο και πιο πολλά γὲλια !!! Σας επιτέθηκε καμιά γάτα; Σας ὲκανε τη δουλειά κανένας γάτος; Εγώ αρνητικός στα πάντα, αυτοὶ να ρωτὰνε και να γελὰνε μαζὶ μου. Με τα πολλά γὲλια είχαμε φτάσει στον φούρνο. Στο πρακτορείο άρχισε να μας κοιτὰει ο κόσμος. Είμαι σίγουρος χαρακτήριζε το γὲλιο μας αυθάδεια. Τους κάνω νόημα να πάμε να αράξουμε στις σκάλες του καθαριστήριου του Νιαγάρα !!!


                                            
  Εχτὲς το σούρουπο την συνηθισμένη ώρα της γειτονικής σύναξης ,κεντήματος, ξομπλιάσματος, κουτσομπολιού και καθαρά Ελληνικών σήριαλ της τότε εποχής. Η πρώτη που εὶχε ὲρθει ήταν η θειὰ Τρὺσω κόρη του Γιώργη του Βλαχάκη η μάνα του Τζὶμη. Αφού ὲπιασε την θὲση της, άρχισε το βελονάκι και τα προκαταρκτικά το τι ὲκανες σήμερα; Ρωτὰει με τον πιο απεγνωσμένο και προβληματισμὲνο τρόπο την μάνα μου.
  Ρε Θανὰσω να σε ρωτήσω κάτι που μ ὲχει φάει το μυαλό από προχθὲς
  Τι ὲπαθες κακόμοιρα μου ρωτὰει η μάνα μου το ὶδιο προβληματισμἐνη κι αυτὴ.
  Να της λέει η θειὰ Τρὺσω την Δεύτερα ὲπιασα προζὺμι να ζυμώνω. Όταν σηκώθηκα το χάραμα να ζυμώσω πάω στο σκαφὶδι και τι να δὼ το μισὸ τ αλεὺρι και παραπὰνω ὲλειπε. Εὶχα κοσκινὶσει αποβραδὺς να είναι ὲτοιμο, πριν φὺγω για ναρθω εδὼ. Το  σκὲπασα με το πισκὶρι και το εὶχα ὲτοιμο για το πρωὶ, φτερά τ αλέτρι το ό τη σιφτοὺρα μου να ρθὼ για ξόμπλι κοσκίνισα το μισό αλεύρι !!
                                              
Αχ!! η κακόμοιρα κακοπούπαθα κι εγώ της λέει η μάνα μου Μωρὴ κι εγώ το ίδιο ὲπαθα.
  Εμὲνα ὲλειπε απ το σακὶ, ὲφαγα τον τὸπο στὴν αποθὴκη οὺτε τρὺπα στο σακὶ οὺτε τὶποτα στὴν αρχὴ νὸμισα γιὰ ποντὶκι αλλὰ δεν εὶχε φὰει τὶποτα το σακὶ δεν εὶχε τρὺπες
  Μας κλὲψανε λὲω του Γιαννὰκου μὸλις ὴρθε σπὶτι. Μπὴκαν στο σπὶτι και μας μαγαρὶσανε μας κλὲψανε! Και τι κλὲψανε με ρωτὰει; Ανάστατος κι αυτὸς,αλεὺρι του λὲω,
  Αλεὺρι; ή το αλεύρι;
  Όχι ὸλο το σακὶ του λὲω σχεδόν το μισό σακὶ.
  Τιποτ΄ άλλο με ρωτὰει τιποτ΄ άλλο δεν πὴρανε;
 Μὸλις του εὶπα ὸχι μου εὶπε ὸτι μπαντὰβιανα και μὲνα..
  Ρε 'συ της λὲει η Τρύσω άμα μπαὶνανε κλὲφτες μονάχα μισό σακκὶ αλεύρι θα ὲπερναν; Θα σηκὼνανε όλη την αποθήκη. Δεν μπορεὶ κάτι ὰλλο συμβαίνει
Σαν τι της λὲει η μάνα μου ;
 Ε αυτό σε ρωτὰω της λὲει η Τρὺσω.
 Οι γάτες τρώνε αλεύρι;
 Ευθὺς με το που το εὶπε άρχισαν να κακκαρὶζουν !!!
Οι Γάτες; Λες; μωρ' δόλια να ειν' οι γάτες;
 Δεν ξὲρω τι ζημιά εὶχαν κάνει εδὼ αλλὰ σε μὲνα εὶχανε κάνει ὲρμο ντὲλο.
 Αλεὺρια παντοὺ, αλλὰ το πισκὶρι ὴταν ακὸμα απὰνω.....
 Ακούστηκε η εξώπορτα θα είναι η θειὰ Μαρὶκα η γυναίκα του Γιάννη του Κατσιανού σκὲφτηκα. Ξεκόλλησα από την πόρτα που κρυφάκουγα και σιγὰ σιγὰ σαν τη γὰτα ὲκανα βήματα πρὸς τα πὶσω. Έφυγα πριν με πάρουν χαμπάρι.......
 Λοιπόν << Γάτες όλου του κόσμου ενωθείτε >>  πάμε για καφὲ στου Μητσιὰκη...
   Για ὸσους δεν ξὲρουν από αφισοκόλληση να ρωτήσουν τις μανάδες τους εάν οι γάτες τρώνε αλεύρι. Για ὸσους ξὲρουν από εκεὶνο το "χόμπι'' της δεκαετίας του 80 αφιερωμένο σ αυτοὺς.  Ειδικά στον εκ Χὰραδρου Ευστράτιο Καλαντζή του Δημήτριου. Στον εκ του Μύλου του Σταυρούλη - Αστρους Δημήτριο Κολοβό του Ιωὰννου....γὰτους συμμαθητές και συνοδοιπόρους......
                 
        ΣΧΟΛΙΑ ΠΑΝ Ι. Δ . ΒΛΑΧΑΚΗ 
Γάτες με πέταλα ποιανού κόμματος αφίσες κολλούσατε ; Γιατί ρε παλιόπαιδα δεν πηγαίνατε να κολλήσετε αφίσες του ΠΑΣΟΚ να βολευτείτε !!! Πικρό χιούμορ σας εκτιμώ.  σ+σ+σ = ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ Τον ένα εκ Χαράδρου δεν τον έχω σε Φώτο.
   Δύσκολη και πονηρή η τότε εποχή . Κάποιοι πίστεψαν στα ψέματα και κάποιοι βολευτήκαν για το τομάρι τους και μόνο. Στα παιδιά τους άφησαν καμένη γη …Κάποια αιώνια κορόιδα ενώ γνώριζαν μείνανε πιστοί στις αρχές και στη Αξιοπρέπεια τους. Ληστοσυμμορίτες γιατί κλέψατε το αλεύρι; Χα χα χα !!! Μην γελάτε σε αυτή τη φρασεολογία προσπαθούν να γυρίσουν το λαό.   
     Καιρός φέρνει τα λάχανα καιρός τα παραπούλια  ίδωμεν . 

Τετάρτη 16 Ιανουαρίου 2013

ΘΕΟΛΟΓΟΣ - ΚΑΤΟΧΗ.




  Θεολόγος του Αγιάννη & Ανέκδοτο της Κατοχής .



 
   Demetrios       Παναγιώτης
   Perdikaris        Βλαχάκης



 
Κάθε φορά που μου  γράφει απο το μακρινό Καναδά, ο Μήτσος ο Περδικάρης, ο Κριαράκος με εκπλήσσει. Με κείμενα του με  κάνει και γελώ,  με προβληματίζει,  μου θυμίζει πολλά. Έτσι και τώρα που ανάφερε τον μπάρμπα Πάνο τον Κρεμμύδα μου θύμισε ένα γεγονός της Κατοχής που κινείται  στα όρια του ανέκδοτου. Σκέφτηκα να κάνουμε μια ανάρτηση απο      κοινού. Ένα κομμάτι δικό του και μια παλιά ιστορία που την είχα ακούσει στον Αγιάννη.

Demetrios Perdikaris
Οι ρίζες μου και μένα κρατάν από εκεί. Από το Θεολόγο . Ο γέρο Νικόλας ήταν γιος του γέρο Παναγιωτέλου από του όποιου το γένος  κατάγομαι . Ο προπάππος μου Δημήτριος Παν. Καμπύλης ήταν γιος του. Ο όποιος σκοτώθηκε το 1913 στο Μπιζάνι. Ο αδερφός του γέρο Νικόλα, παιδιά του ο Παναγιώτης Δημ. Καμπύλης – ο γνωστός σε όλους Κρεμμύδας-  και ο παππούς μου Δημήτριος Δημ. Καμπύλης (Κριαράκος). Επίσης σε εκείνο το παλιό νεκροταφείο του Θεολόγου είναι θαμμένη και η προγιαγιά μου Θανάσω Δημ Καμπύλη. Στο πρόσφατο η γιαγιά μου η Ρήνα Δημ. Καμπύλη - ΞιουροΡήνα. Τα μαγειρεία χτίστηκαν σε χωράφι δωρεά του Κώστα Δημ. Καμπύλη γιος του Κριαράκου. Οι ρίζες μου ξεκινούν από εκείνο τον ευλογημένο τόπο.  Επίσης η μητέρα μου Αθανασία Ιωαν. Περδικάρη είναι μια από τις γυναίκες, μέλη  του συλλόγου. Demetrios Perdikaris

                     

 Μέσα στη μαύρη τριπλή Κατοχή, στη μεγάλη πείνα. Υπήρχαν άνθρωποι που η ευλάβεια τους υπαγόρευε να πηγαίνουν λάδι για το άναμμα των καντηλιών. Ο  μπάρμπα Πάνος ο Κρεμύδας  έκανε το σταυρό του γέμισε ένα μπουκάλι λάδι με σκοπό να το δανιστεί . Πήρε την άδεια από το Θεολόγο , ετοιμαζότανε να φύγει. Άνοιξε η πόρτα, χώθηκε γρήγορα στο ιερό. Νάσου ο αγαπητός μας μπάρμπα Γιάννης ο Κ... . Αυτός έφερνε ντενεκέ για να απαλλοτριώσει το λάδι. Έκανε το σταυρό του, Είπε στον άγιο. << Θα δανειστώ το λάδι σου και θα στο φέρω το χειμώνα >>. Μόλις άρχισε να γεμίσει το δοχείο, ακούστηκε αλλοιωμένη η στεντόρεια φωνή του μπάρμπα Πάνου . Άστο χάμου το λάδι !!!! Κόκαλο… ο άγιος μίλησε. Ξανά το σταυρό του.  Άγιε μου Γιάννη Θεολόγε να πάρω τουλάχιστον αυτό το μπουκαλάκι και θα στο επιστρέψω. Πεινάνε τα παιδιά μου !!!  Όχι άστο χάμου το λάδι !!! Κάνει μπραφ ο καλός μας μπάρμπα Γιάννης άφησε και τον ντενεκέ και ακόμα τρέχει. Πηγαίνει να πάρει ένα κολοκύθι. Το είχε απαλλοτριώσει νωρίτερα από τα Καμπυλέικα περβόλια. Τον είχε δει ο μπάρμπα Χαρής ο Μπίτσιος, ο οποίος  το  μετακίνησε για πλάκα. Ο Γιαννησ Κ .. συνδυάζοντας τα γεγονότα πίστεψε ότι ο Άγιος τον τιμώρησε !!!! Την άλλη μέρα το  διηγήθηκε τρομαγμένος σε αυτούς που του είχαν σκαρώσει την πλάκα . Τώρα είναι όλοι τους πολίτες του κάτω κόσμου . Πείνα καταραμένη τι να κάνουν οι άνθρωποι !!!
   Δεν θέλω να σκέπτομαι ότι θα μας φτάσουν και τώρα σε αυτή την κατάσταση . 

Δευτέρα 7 Ιανουαρίου 2013

ΚΑΛΠΙΚΗ ΛΙΡΑ






  Χρίστος Γεωρ. Κυρκιντάνος  

  Στολιώτης Συγγραφέας


Ο Χρίστος Κυρκιντάνος γεννήθηκε στο χωριό Στόλος Κυνουρίας. Με τα παιδικά μάτια, μυαλό και ψυχή, βίωσε την Εθνική Αντίσταση και τον Εμφύλιο Πόλεμο σε μια από τις μικρές ηρωικές γωνιές της πατρίδας μας. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα, όπου δικηγόρησε πολλά χρόνια. Ζει στην Αθήνα άλλα η ψυχή και το μυαλό του είναι στα ηρωικά πρόβουνα του Πάρνωνα. Μας έχει χαρίσει εκλεκτά κείμενα σε εφημερίδες και περιοδικά. Δεν είμαι ικανός να τα σχολιάσω αλλά διδάσκομαι και συγκινούμαι κάθε φορά που τα διαβάζω. Το 2010 μας χάρισε ΤΟ ΚΡΑΣΙ ΤΟΥ ΝΤΑΡΜΟΥ. Το ιστορικό αυτό μυθιστόρημα θα μπορούσε να είναι η ιστορία του πολύπαθου ρημαγμένου τόπου μας. Προτίμησε να μας χαρίσει ένα αριστούργημα στη λογοτεχνία.  Στις σελίδες του υπάρχουν  φυλαγμένα με σεβασμό, ευλάβεια και αντικειμενικότητα, πολλά ιστορικά στοιχεία που διαδραματίστηκαν τα πέτρινα χρόνια στην περιοχή.

             Το τυχερό του στρατιώτη.
                                          (Πρωτοχρονιάτικο )
   Τα Χριστούγεννα του 1963 κατέβηκα αδειούχος στην Κυνουρία από την Ελευθερούπολη της Καβάλας όπου έκανα τη θητεία μου στο στρατό. Είχα πολλά ξαδέρφια εκεί, ν το πλήθος για τους μαθηματικούς, τα αντάμωσα όλα. Άφησα για το γυρισμό τη μεγαλύτερη πρωτεξαδέρφη μας, την Αργύρω, από το σόι της μάνας μου. Από χρόνια παντρεμένη στο Αργος αυτή, την είχαμε αρχηγό. Άξια γυναίκα, πολύτεκνη.
 Πάω τη βρίσκω και μ’ αγκαλιάζει αλευρωμένη όπως ο λύκος στο παραμύθι. Κρησάριζε το αλεύρι της για τη βασιλόπιτα.
 « Πέρασα για να μου σφραγίσεις την άδεια, αρχηγέ».
Πρόσθεσε υλικό επί τόπου και ζύμωσε δεύτερη βασιλόπιτα για τη διμοιρία μου, έβαλε μέσα και λίρα Αγγλίας, εικόνα και ομοίωση της πραγματικής.
« Να τη μοιραστείς με τα φανταράκια . Τα σκέπτομαι τα ξενιτεμένα παιδιά των μανάδων,  μέρες που είναι».
Μεγάλο το  ταξίδι του γυρισμού. Έφτασα στο στρατόπεδο με τη βασιλόπιτα στο χαρτόκουτο, παραμονή Πρωτοχρονιάς βράδυ. Κρύο και υγρασία μαζί, τα δέντρα γυμνά από φυλλωσιά, λάσπες, ομίχλη. Μέσα στο θάλαμο μυρωδιά ποδαρίλας και μισοσκόταδο, είχε διαταχθεί πολεμική ετοιμότητα και συσκότιση. Μόνο η φλόγα της σόμπας τρεμόπαιζε στους αρμούς, γύρω η φανταρία ετοιμοπόλεμη.
«Είναι πολύ το σκοτάδι, παλιοσειρές ».
«Οι γ…..νοι οι μεμέτηδες, γέρο».
Δεν μας είχανε φάει ακόμα την Κύπρο αυτοί, τότε αρχίζανε.
Είχα πέσει σε ώρα ελευθεροστομίας. Οι βωμολόχοι του λόχου, έδιωχναν τον παλιό χρόνο και την ψυχοπλάκωση με πορνοανέκδοτα και βρομοκουβέντες. Παραλάβαινε η μία βρομόγλωσσα το βρόμικο λόγο από την άλλη. Έδωσα κι εγώ το «παρών» μου και αποκάλεσα αυτόν που με είπε γέρο, απογαμίδι.


                      Φαντάροι ζεσταίνουν τα πόδια τους στον Έβρο ( Θα βγάλουν κρυοπαγήματα ;)

Και ήρθε η ώρα της βασιλόπιτας - ώρα ευπρέπειας.  «Εδώ μέσα » τους λέω «υπάρχει  λίρα χρυσή, συνήθεια του τόπου μου, όχι τις κάλπικες λίρες που βάζουνε οι τσιφούτηδες. Χαλάλι στον τυχερό που θα πέσει». Είχα κύρος ως μεγαλύτερος, « εξ αναβολής», και έγινα πιστευτός. Τελετουργήσαμε την κοπή της και τη μοιραστήκαμε, με τη σειρά του καταλόγου συσσιτουμένων, είκοσι τόσοι νομάτοι, κατά την επιθυμία της εξαδέλφης. Κράτησε καθένας με σέβας στην απαλάμη του το τριγωνικό κομματάκι, όπως το αντίδωρο του παπά, και δονηθήκανε οι ψυχές, σηκωθήκανε  κύματα οι ευχές για την άγνωστη μάνα που τους θυμήθηκε. Δεν έμαθα τη διαδρομή της κάλπικης λίρας στα  χρόνια που ακολούθησαν. Θυμάμαι μόνο την ανυποψίαστη χαρά του «τυχερού» που την κράτησε, εκείνο το βράδυ, θριαμβευτικά στην υψωμένη γροθιά του και, κατόπιν, την καθάρισε στο μανίκι του και στάθηκε και την περιεργαζότανε μπροστά στη φλόγα της σόμπας, ώρα πολλή, στήνοντας οι άλλοι χορό. Κάποτε την ασπάστηκε, την έδεσε στο μαντήλι του και το έχωσε βαθειά στην πιο σίγουρη τσέπη της φόρμας του. Ύστερα σηκώθηκε χαρούμενος να χορέψει.
Μετατέθηκε, αυτός ο φαντάρος, και δεν ξαναειδωθήκαμε. Τον έσυρε το ποτάμι του χρόνου και χάθηκε στις δίνες του με την κάλπικη λίρα, το τυχερό του, δεμένη στο μαντήλι του.
Δημότης της κάτω πόλης πια η Αργύρω. Τη μνημονεύω κάθε Πρωτοχρονιά από τότε.
Ρωτάει ο Μέσκος ο ποιητής « σε ποιο θάνατο πήγες/περνούσε αεράκι από εκεί;»
Μακάρι να είναι ναι η απάντηση. Τότε το αεράκι θα είναι για την ψυχή της η χαρά του στρατιώτη  που του έλαχε η « χρυσή » λίρα όταν προστάτευε  την αλλαξοχρονιά της πατρίδας στην Ελευθερούπολη, ξημερώνοντας το 1964.
Και για το ψέμα μου, που πυροδότησε την ψεύτικη χαρά του, ποτέ δεν μετάνιωσα. Όλες οι χαρές ψεύτικες είναι και όλα τα νομίσματα κάλπικα.
                                                                 ΧΡ. ΚΥΡΚΙΝΤΑΝΟΣ     Πρωτοχρονιά  του 2013